Θάνατος - Φόβος

Φοβόμαστε το θάνατο και εφευρίσκομε όλων των ειδών τις θεωρίες, ελπίδες, πίστεις για να συγκαλύψομε το γεγονός του θανάτου, αλλά το γεγονός παραμένει. Έχομε καλλιεργήσει ένα ολόκληρο δίκτυο από διαφυγές κι έτσι είμαστε παγιδευμένοι στη συνήθεια της διαφυγής. Ζώντας σε μια διεφθαρμένη και ηλίθια κοινωνία, όπως αυτή που ζούμε που γεννά φόβο, όλοι μας φέρομε το φορτίο κάποιου φόβου και ο φόβος αυτός παραμορφώνει και αποβλακώνει την καθημερινή μας ζωή. Υπάρχει ο φυσικός φόβος, αλλά αυτό είναι κάτι που έχομε κληρονομήσει από τα ζώα. Εδώ πρόκειται για τους ψυχολογικούς φόβους. Όταν καταλάβομε τους ψυχολογικούς φόβους, τότε θα είμαστε ικανοί να αντιμετωπίσομε και τους ζωώδεις φόβους. Δεν υπάρχει φόβος σαν αφηρημένη ιδέα, ο φόβος έχει πάντα σχέση με κάτι. Ο φόβος να μη χάσεις τη δουλειά, τη γυναίκα, τα παιδιά σου, να μην πετύχεις, ο φόβος της αρρώστιας, του θανάτου, αναρίθμητοι προσωπικοί φόβοι.

Εμείς έχομε δημιουργήσει το χρόνο, τον ψυχολογικό χρόνο σαν ελπίδα, σαν επίτευξη. Εμείς δημιουργούμε μια διαίρεση μέσα στη συνείδηση μας, ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο που υπάρχει στο μακρινό μέλλον. Ο θάνατος περπατάει κάθε μέρα γύρω σου. Θάνατος είναι μια λέξη και είναι η λέξη, η εικόνα, που δημιουργεί το φόβο. Μπορείς να κοιτάξεις το θάνατο, χωρίς την εικόνα του θανάτου; Όσο υπάρχει αυτή η εικόνα, η σκέψη θα δημιουργεί πάντα φόβο. Και τότε, ή λογικοποιείς το φόβο σου για το θάνατο και χτίζεις άμυνες εναντίον του αναπόφευκτου, ή εφευρίσκεις αναρίθμητα πιστεύω για να σε προστατεύουν από το φόβο του θανάτου.

Ο φόβος σε κάνει να ταυτίζεσαι με κάποιον άλλο, με μια ομάδα, με μια ιδεολογία, είτε κοσμική, είτε πνευματική, για να είσαι ασφαλής. Η ταύτιση είναι ένα καταφύγιο, είναι η εξωτερική έκφραση και προβολή εσωτερικών αιτημάτων. Ο φόβος γεννιέται από την επιθυμία της ασφάλειας. Δεν μπορεί όμως ποτέ να υπάρξει ψυχολογική ασφάλεια, αν πάντα κάτι θέλεις, επιθυμείς, αναζητάς, ή προσπαθείς να γίνεις κάτι. Υπάρχει πλήρης ασφάλεια, όταν δεν είσαι τίποτα, που σημαίνει να μην είσαι κάτι που η

σκέψη έχει δημιουργήσει. Βέβαια, το να είσαι απολύτως τίποτα, σημαίνει μια πλήρη αντίφαση με όλα όσα έχεις μάθει. Όταν βρεις ότι δεν υπάρχει σιγουριά σε τίποτα, δεν υπάρχει σιγουριά στη ζωή, στο θάνατο, δεν υπάρχει ασφάλεια σε καμία αυθεντία, όταν το δεις αυτό πραγματικά, αυτή η νοημοσύνη δίδει απόλυτη σιγουριά.

Υπάρχει ένα βαθύτερο νόημα στο θάνατο, εκτός από το ότι ο φυσικός οργανισμός φθάνει σ’ ένα τέλος. Είναι το τέλος που έρχεται ψυχολογικά στο εγώ που συσσώρευσε γνώση, υπέφερε, έζησε με μνήμες ευχαρίστησης και πόνου, με τις ψυχολογικές συγκρούσεις, με πράγματα που θέλησε να κάνει και δεν έκανε κλπ. Αυτό φοβάσαι πραγματικά και όχι εκείνο που βρίσκεται πέρα από τον θάνατο, φοβάσαι μήπως το γνωστό πάρει τέλος και όχι το άγνωστο. Το γνωστό, δηλαδή το σπίτι σου, η οικογένεια σου, οι ιδέες σου, τ’ αποκτήματα σου, τα οποία τα ταύτισες με τον εαυτό σου. Όταν αυτά χαθούν, νοιώθεις εντελώς απομονωμένος, μοναχικός και αυτό είναι που φοβάσαι. Αυτό είναι μια μορφή θανάτου κι αυτός είναι ο μόνος θάνατος.

Τι συμβαίνει όταν ένας σπόρος φυτεύεται; Σαπίζει, πεθαίνει, αυτό είναι ο θάνατος του σπόρου, που όμως δίνει ζωή σε ένα νέο φυτό. Ο θάνατος μετατρέπεται σε ζωή. Ο σπόρος, όταν σαπίσει αποσυντίθεται σε διάφορα στοιχεία, μαγνήσιο, φώσφορο κλπ, που από μόνα τους δεν μπορούν να δημιουργήσουν ζωή. Κάτι υπάρχει μέσα στο σπόρο, ας το πούμε ουσία, που κρατά το σπόρο σε σύνθεση και ζωή και που όταν ο σπόρος πεθαίνει και αποσυντίθεται, αυτό δίνει ζωή σ’ ένα νέο φυτό. Η ουσία του σπόρου είναι κάτι το αθάνατο. Βλέπομε ότι ο θάνατος του σπόρου, η αποσύνθεση του, είναι η προϋπόθεση για να μπορέσει η ουσία του να δώσει ζωή σ’ ένα νέο φυτό. Βλέπομε ότι δεν υπάρχει ζωή και θάνατος αντιθετικά, αλλά ότι το ένα προϋποθέτει το άλλο. Το σώμα είναι σύνθεση στοιχείων, που διαλύονται με το θάνατο και πάνε στα στοιχεία τους. Ουσιαστικά είμαστε τα ίδια υλικά με τα φυτά και τα ζώα και αυτά τα στοιχεία δε χάνονται ποτέ, αυτή η ύλη δε χάνεται ποτέ, αλλά μετασχηματίζεται σε νέες συνθέσεις, σε νέα όντα. Το εγώ είναι το δηλητήριο της ζωής, το σκουλήκι που καταστρέφει τις σχέσεις, αλλά το εγώ είναι μόνο μια εικόνα, ένα φαινόμενο, μια σύνθεση από ψεύτικα στοιχεία. Ο θάνατος του εγώ, η διάλυση των στοιχείων του είναι η προϋπόθεση για το ξαναβλάστημα της ουσίας μας.

Τι είναι η ζωή μας; Γεννιόμαστε, πηγαίνομε σχολείο, πανεπιστήμιο, γάμος, παιδιά, δουλειά για 50 χρόνια, χαρές, λύπες, αγωνίες, άγχη κλπ και θέλομε να ξέρομε τι υπάρχει μετά το θάνατο. Αν πετάξεις όλα αυτά που έχεις συγκεντρώσει μέσα σου, τότε αντιμετωπίζεις το πραγματικό γεγονός, ότι ο εαυτός σου τελειώνει, πεθαίνει. Ο εαυτός σου που είναι φτιαγμένος από τη σκέψη σου, όλες σου τις αγωνίες, τα άγχη και τους πόθους τελειώνει. Το τελείωμα αυτής της προσκόλλησης είναι θάνατος. Κάποιος είναι άπληστος, και όταν πεθαίνει, δεν μπορεί να πάρει μαζί του τη απληστία του. Γι’ αυτό τελείωσε τη απληστία σου τώρα κι αυτό είναι θάνατος. Ώστε να ζεις πριν το θάνατο σημαίνει να ζεις με το θάνατο κι έτσι ζεις σ’ ένα άχρονο κόσμο, γιατί καθετί που αποχτάς τελειώνει αδιάκοπα. Αυτό σημαίνει το άδειασμα του περιεχομένου της συνείδησης σου, ώστε δεν υπάρχει πια χρόνος, ο χρόνος παύει, σταματά κι αυτό είναιθάνατος.

Ο θάνατος είναι ένα τελείωμα και έχει εξαιρετική σημασία στη ζωή. Όχι ότι το φυσικό σώμα δεν πρόκειται να καταστραφεί, αλλά υπάρχει ελευθερία από το φόβο ότι δεν είναι δυνατό να συνεχιστείς. Θάνατος είναι να ζεις ελεύθερος από οποιαδήποτε προσκόλληση. Πρέπει να τελειώνει, να πεθαίνει, καθημερινά κάθε τι από χτες, αλλιώς ζεις μηχανικά και ένα μηχανικό μυαλό δεν μπορεί ποτέ να ξέρει τι είναι ελευθερία και τι είναι αγάπη.

Το να ζεις είναι η τέχνη της ζωής και του θανάτου μαζί. Το να πεθαίνεις κάθε μέρα, κάθε στιγμή, είναι η άχρονη ύπαρξη. Αυτό γεννά απίστευτη αγάπη. Να ζεις χωρίς ψυχολογικό αύριο, είναι ο πιο υγιής τρόπος ζωής.

 

http://stohasmoi.blogspot.gr/

Οι νύμφες του κακού

ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΙΑΣ

Όπως θα διαπιστώσατε φίλοι μου, μας αρέσει να αντλούμε θέματα μέσα από την μυθολογία μας. Η ελληνική μυθολογία άλλωστε τόσο πλούσια και ατελείωτη, απετέλεσε πάντοτε μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για δημιουργία για μας και τους άλλους, με την προϋπόθεση ότι μύθος σημαίνει λόγος και όχι παραμύθι και με αυτό το πνεύμα μελετάται και από εμάς και από τους άλλους.

Στην μυθολογία λοιπόν μαθαίνουμε ότι ο Τιτάνας Κρόνος, «θέρισε» τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού με ένα δρεπάνι και τον έστειλε στείρο πλέον στο παρελθόν της εξουσίας. Αλλά ο Ουρανός, γιος και σύζυγος της Γαίας, προτού εγκαταλείψει τα εγκόσμια συμπλήρωσε την διαθήκη του με μία παράγραφο που είχε δύο όψεις. Η μία όψη ήταν γεμάτη από φθόνο και μίσος για την απώλεια της εξουσίας. Η άλλη όψη ήταν γεμάτη φως, ομορφιά και δύναμη δημιουργίας. Αυτή η τελευταία είχε αφετηρία και πηγή της την θεά του έρωτα Αφροδίτη. Η άλλη όψη όμως του μίσους και της εχθρότητας άφησε στην ανθρωπότητα χθόνιες και υποχθόνιες δαιμονικές θεότητες του κακού: τις Ερινύες, τους Γίγαντες και τις Μελίες Νύμφες ή Μελιάδες. Για τις Ερινύες μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας. Με τούτο το άρθρο θα αναφερθούμε στις Μελιάδες, τις νύμφες της φλαμουριάς.

Ήσαν λοιπόν οι Μελιάδες Νύμφες κόρες του Ουρανού και της Γαίας, η οποία τις γέννησε, αφού εξέθρεψε τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τον Ουρανό, όταν τον ακρωτηρίασε ο Κρόνος. Ο Γαληνός στις Αλληγορίες στην Θεογονία του Ησίοδου μας θυμίζει:

«…ῥαθάμιγγες δ” αἱματόεσσαι τῶν τοῦ
οὐρανοῦ αἰδοίων καταρρέουσι, καὶ ταύτας ἡ γῆ δέχεται
καὶ ἐξ αὐτῶν γεννᾷ τὰς Ἐρινῦς, τοὺς Γίγαντας καὶ τὰς
Μελιάδας Νύμφας διὰ τοὺς ἐπισυμβαίνοντας μόχθους καὶ
αἱματηροὺς ἱδρῶτας καὶ πολέμους, περί τε πόλεων καὶ
χωρῶν εὐκράτων καὶ γονίμων γαιῶν».

Δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, η Γαία δέχτηκε τις ματωμένες σταγόνες από τα κομμένα γεννητικά όργανα του Ουρανού και γέννησε τις Ερινύες, τους Γίγαντες και τις Μελιάδες

Νύμφες, οι οποίες ευθύνονται για τον κάματο και για τον ματωμένο ιδρώτα που χύνουν οι άνθρωποι για την επιβίωσή τους. Ευθύνονται ακόμη και για τους πολέμους που συμβαίνουν ανάμεσα στους ανθρώπους για την κατάκτηση πόλεων και χωρών με γόνιμα και καρποφόρα εδάφη.
Εν ολίγοις, οι πόλεμοι γίνονται για τον πλούτο και οι νύμφες της φλαμουριάς υποκινούν αυτούς τους πολέμους, ώστε «να σκοτώνονται οι λαοί, για τ’ αφέντη το ψωμί», όπως λέει και ο Βάρναλης.

Αναφέρονται ονομαστικά εννέα Μελιάδες: Αδράστεια, Αρέθουσα, Βριθώ, Γλαύκη, Ελίκη, Ίδη, Κελαινώ, Κρίμη και Κυνόσουρα. Το όνομά τους το πήραν, επειδή προτιμούσαν να ζουν στα δέντρα της μελίας ή μελιάς, δηλαδη της φλαμουριάς. Σε ανάμνηση της γέννησής τους από το αίμα του κακού το ξύλο της φλαμουριάς το χρησιμοποιούσαν για την κατασκευή των δοράτων που ως επιθετικά όπλα προκαλούσαν το θάνατο. Πιστευόταν ακόμη πως και το ρόπαλο του Ηρακλή ήταν φτιαγμένο από το ξύλο της μελιάς. Από την φλαμουριά ή μελιά παράγεται και το γνωστό μας μάννα. Το μάννα είναι το κόμμι του δέντρου που το μαζεύουν οι Άραβες και φτιάχνουν ψωμί. Όταν μάλιστα φυσάει μπορεί να παρασύρει ο άνεμος το ξεραμένο κόμμι και να δημιουργήσει μια βροχή από μάννα, σαν αυτό που έστειλε ο θεός στους Εβραίους στην έρημο να χορτάσουν την πείνα τους.

Σε μια φάση της ιστορίας οι Μελίες ή Μελιάδες νύμφες συμπεριελήφθησαν στον κύκλο των νυμφών της αρχαιότητας. Κάτω από το γενικό όνομα Νύμφες νοούνται θηλυκές θεότητες, οι οποίες εκπροσωπούν τις δυνάμεις της φύσης, ιδιαίτερα των βουνών, των νερών, των δασών, των δέντρων κλπ. Ανάλογα με τον τόπο διαμονής τους παίρνουν το όνομά τους ως: Αλσηίδες, γιατί ζουν στα άλση, Ναπαίδες, γιατί κατοικούν στις Νάπες, δηλαδή στους λόγγους, Δρυάδες, γιατί φωλιάζουν στις βελανιδιές, Αμαδρυάδες, Ορεστιάδες ή Ορεάδες, γιατί κυριαρχούν στα όρη, Λειμωνιάδες, γιατί συναντώνται στους λειμώνες, τα λιβάδια. Τέλος, ήσαν ακόμη οι Ναϊάδες και Υδριάδες, που κατοικούσαν στα ποτάμια, τις πηγές και τις λίμνες. Οι νύμφες αυτές θεωρούνταν κόρες του Δία και ήσαν νέες και ωραίες κοπέλες, που τους άρεσε η μουσική και ο χορός και είχαν την ικανότητα να εμπνέουν στους θνητούς ποιητική και προφητική δύναμη. Αλλά από το σύνολο των άλλων νυμφών, μόνον οι Μελιάδες, οι οποίες ανήκαν στις Αμαδρυάδες νύμφες, επειδή γεννήθηκαν από το μίσος του Ουρανού προς τα τέκνα του, ήσαν άγριες θηλυκές δαιμονικές θεότητες της βίας, της εχθρότητας και του θανάτου, όπως ήδη επισημάναμε. Έτσι, ενώ όλες οι άλλες οι νύμφες ως κόρες του Δία ωθούσαν τους ανθρώπους προς την πολιτιστική δημιουργία, οι Μελιάδες έσπρωχναν τον άνθρωπο στον πολεμικό όλεθρο. Άλλωστε, ακριβώς γι αυτό τον λόγο λέγεται πως από τις Μελίες Νύμφες γεννήθηκε το τρίτο γένος των ανθρώπων που κατοίκησε τη γη. Πρόκειται για το «χάλκινο γένος», που φανερώθηκε στην γη μετά το χρυσό και το ασημένιο. Το χάλκινο γένος των ανθρώπων ήταν σκληρό και πολεμοχαρές, γι αυτό αλληλοσπαράχτηκε και εξαφανίστηκε.

Οι Μέλιες ή Μελιάδες νύμφες είχαν και παιδιά. Έτσι, από τον Σειληνό και την Μελία γεννήθηκε ο Κένταυρος Φώλος και ο Δολίων. Από την Βιθυνή Νύμφη Μελία και τον Ποσειδώνα γεννήθηκε ο Άμπυκος, ο αλαζόνας βασιλιάς των Βεβρύκων. Γιος επίσης της Μελίας ήταν και ο Τάλως, ο χάλκινος γίγαντας που προστάτευε την Μινωική Κρήτη.

της Χρύσας Χρονοπούλου {chryssablog.wordpress.com}

Ο Ναός ως Σύμβολο του Ανθρώπου

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κανένας ναός δεν είναι απλά μια τυχαία συγκέντρωση λίθων. Σχεδόν κάθε ιερό οίκημα οικοδομεί, δηλαδή κάνει αισθητή την υπερπραγματικότητα του Άλλου θεμελιώνοντας με πέτρα την σχέση του φθαρτού με το Αιώνιο. Σχέση η οποία δεν είναι ξένη στον άνθρωπο καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το μέσω αυτής της σχέσης. Γι’ αυτό λοιπόν και η ναοδομία έκρυψε στην αρχιτεκτονική της την γεωμετρία του ανθρώπου ως αποκάλυψη της νέας κοσμικής οντότητας που δομείτε μέσα από την υλοπνευματική εργασία με το Ιερό. Πρόκειται ασφαλώς για τον αναγεννημένο άνθρωπο, τον αναστημένο, δηλαδή εκείνον που έχει αλλάξει την στάση της ύπαρξης του, τον τρόπο του είναι του σε συμφωνία με το θείο και ως έτσι φέρει καινό σώμα, εκείνο του φωτός.
Από τους πρώτους σύγχρονους στοχαστές που εντόπισαν την σχέση αυτή ανάμεσα στον άνθρωπο και την γεωμετρία του ιερού χώρου είναι ο R. A. Schwaller de Lubicz (The Temple of Man, 1949) δίχως αυτό να σημαίνει πως οι διαπιστώσεις του περιορίζονται στους ναούς της αρχαίας Αιγύπτου. Αντίστοιχα στον ορθόδοξο χριστιανικό ναό μπορούμε να εντοπίσουμε το ανάπτυγμα το ανακαινισμένου ανθρώπου στην ίδια την δομή της εκκλησίας.
Σε τρεις βασικές ζώνες χωρίζεται ο χριστιανικός ναός με πλήρη αντιστοιχία στο ανθρώπινο σώμα:
Ο Νάρθηκας ή Πρόναος είναι ο χώρος υποδοχής των αμύητων δηλαδή των μη βαπτισμένων, ο τόπος όπου παραβρίσκονται εκείνοι που οι δεσμοί τους με τον υλικό

κόσμο είναι ακόμη ισχυροί, όπως τα πόδια του ανθρώπου που ακουμπάνε στο έδαφος.
Ο Κυρίως Ναός αντιστοιχεί στον κορμό του ανθρώπου όπου βρίσκονται τα εσωτερικά του όργανα παρατεταμένα ομοιόμορφα αριστερά και δεξιά όπως οι δυο πνεύμονες, τα δυο χέρια αλλά και οι θέσεις των γυναικών και των αντρών. Ακριβώς στο μέσο του ναού είναι η καρδιά, ο χώρος κάτω από το μεγάλο πολύφωτο που συμβολίζει τα άστρα. Είναι το σταυρικό σημείο συνάντησης του οριζόντιου πεδίου με το κάθετο, εκεί όπου το βλέμμα ανασηκώνεται προς την στέγη που δεν αποκρύπτει τον ουρανό παρά φανερώνει το θείο σε όλο το κυκλικό μεγαλείο του (σφαίρα). Ο τρούλος της εκκλησίας είναι εικόνα του σύμπαντος κόσμου, είναι όμως και η κεφαλή του ανθρώπου που ορθώνεται από την πλαγιασμένη οριζόντια στάση του (ανάσταση).
Τέλος, το Ιερό Βήμα, ο λαιμός του μακροκοσμικού μας ανθρώπου με το Τέμπλο να διαχωρίζει όπως οι ώμοι το κεφάλι με το Άδυτο, το κρανίο δηλαδή όπου βρίσκεται η εστία του ναού, η Αγία Τράπεζα κάτω από την κόγχη της Πλατυτέρας (η γη που στα σπλάχνα της εγκυμονεί τον ήλιο) όπου φυλάσσονται τα οστά των αγίων (η μνήμη του ανθρώπου που συνδέει το τώρα με το χθες) και το δισκοπότηρο όπου τελείτε η Θεία Κοινωνία (ο μεταμορφωτικός τρόπος για την συνέχεια του τώρα στο αύριο). Εμφάνεια όλων αυτών είναι ο γραπτός λόγος του Ευαγγελίου που εξέρχεται από την Ωραία Πύλη όπως ακριβώς ο λόγος φανερώνει τον νου όταν προφέρεται από το στόμα.
Ο Μάξιμος ο Ομολογητής λέει κάπου πως ο άνθρωπος είναι Εκκλησία μυστική. Και πράγματι, όπως το σώμα είναι το φαινόμενο της ψυχής έτσι και ο ναός είναι το σώμα του ανθρώπου, ο τόπος όπου άρετε το κοσμικό σαρκίο για να μεταστοιχειωθεί σε εικόνα του Αιώνιου και του Αληθινού.
Ο ναός είναι η ζωντανή εικόνα της αιωνιότητας μέσα στον χρόνο. Είναι ο χώρος όπου ιστορία και εσχατολογία συνυπάρχουν. Γι’ αυτό και ο ναός φέρει τον τίτλος της εκκλησίας, αφού είναι το κάλεσμα του άχρονου στο πεπερασμένο…

 Γιώργος Ιωαννίδης

http://www.apophenia.gr/

Ρόδακας το αρχαίο Ελληνικό σύμβολο

Ο ρόδακας  (ρόδαξ, ρόδον, τριαντάφυλλο), είναι ένα διαχρονικό κόσμημα, σύμβολο και φυλαχτό. Ο ρόδακας στους αρχαίους πολιτισμούς ήταν ηλιακό σύμβολο.

Η χρήση του άρχισε από την Μυκηναϊκή εποχή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το σχήμα και ο αριθμός των φύλλων του και ο συμβολισμός τους συναρτώνται με τις δοξασίες των αρχαίων θρησκειών των Ελλήνων, με την χριστιανική μας πίστη αλλά και με τη μουσουλμανική πίστη στα Βαλκάνια.


Έτσι, μπορούμε να διακρίνουμε κυρίως δύο ρόδακες, τον «αρχαιο-ελληνικό ρόδακα» και τον «ελληνο-χριστιανικό ρόδακα».


Ο «αρχαιο-ελληνικός ρόδακας».



Ο αρχαιο-ελληνικός ρόδακας ήταν αρχικά στολίδι στα διαδήματα των βασιλισσών των Μυκηναίων. Στην κλασσική περίοδο, οι ρόδακες κοσμούσαν τις οροφές των ιερών της Αφροδίτης, των Ασκληπιείων, τις τοιχογραφίες σπιτιών αρχόντων και ήταν διάδημα της Άρτεμης και της Αφροδίτης. Ρόδακας  ήταν και η βάση του «Ήλιου της Βεργίνας» των Μακεδόνων Βασιλέων.


Ο αρχαίος-ελληνικός ρόδακας είχε σχήμα μικρού ρόδου (τριαντάφυλλου), με ανοιγμένα και στρογγυλά στις άκρες τα φύλλα του, περιβάλλονταν από κύκλο και ήταν χαραγμένος πάνω σε πέτρα ή μάρμαρο ή από χρυσό. Τα φύλλα του στην αρχή ήταν τέσσερα και στη συνέχεια επτά, δώδεκα και δέκα έξι στην Μακεδονική περίοδο.

Ρόδακας από τον τάφο της Αμφίπολης




Ρόδακες από την Βεργίνα


Ο αριθμός των φύλλων του είχε διαχρονικό συμβολικό χαρακτήρα. Συμβόλιζαν τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (αέρας, γη, φωτιά, νερό), τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου ή τους δώδεκα θεούς των αρχαίων Ελλήνων και την παγκόσμια κυριαρχία και ακτινοβολία των Βασιλέων της Μακεδονίας. Ήταν σημεία ομορφιάς, αγνότητας, ευγονίας, λατρείας και ισχύος.

Ευρήματα αρχαίου-ελληνικού ρόδακα υπάρχουν σε χρυσό διάδημα βασίλισσας στις Μυκήνες, στο Θόλο της Επιδαύρου, σε διάδημα προτομής της Θεάς Άρτεμης που βρέθηκε στο Καρπενήσι, σε διάδημα χρυσελεφάντινης γυναικείας κεφαλής στους Δελφούς, σε τοιχογραφίες αρχοντικών στο Ακρωτήρι της Σαντορίνης, σε κιονόκρανα του Ιερού της Ελευσίνας, κ.α.


Ένας ιδιαίτερος τύπος ρόδακα είναι ο γλωσσωτός, που αποτελείται συνήθως από έξι πέταλα με πολύ στρογγυλεμένα άκρα σαν γλώσσες. Το σχήμα αυτό έχει μάλλον μυκηναϊκή παρά ανατολική προέλευση. Τα πέταλα είναι διακοσμημένα με ομφαλό, με ανάγλυφο πρόσωπο, με ολόγλυφα κεφάλια γρυπών και ταύρων ή με μορφές πουλιών και εντόμων. Στο πίσω μέρος φέρουν έναν κρίκο ανάρτησης. Αποτελούσαν εξαρτήματα διαδημάτων είτε στολίδια για τις κοτσίδες των μαλλιών. Μπορούσαν επίσης να ραφτούν πάνω στο ρούχο ή να περαστούν σε κορδόνι και να φορεθούν στο λαιμό. Οι ρόδακες αυτοί ανήκουν στις επιτυχέστερες στιγμές της αρχαίας ελληνικής χρυσοχοΐας, τόσο από πλευράς έμπνευσης όσο και εκτέλεσης.




Ο οκταπέταλος ρόδακας ή λωτός, συνδέεται επίσης με τον πλανήτη Αφροδίτη. Στους ναούς της Αφροδίτης στην Ελλάδα αλλά και της Ishtar στην Μεσοποταμία, υπάρχει ανάγλυφος ο οκταπέταλος ρόδακας. Σύμφωνα με τον Σουμεριακό μύθο, η Ishtar κατέβηκε στον Άδη παραμένοντας εκεί για κάποιο διάστημα και μετά αναδύθηκε στην ζωή, ως ζωοδότρια. Αυτός ο μύθος σημειολογείται από τον πλανήτη Αφροδίτη, το άστρο που φαίνεται στην Εσπερία, κατά τη διάρκεια της οποίας εξαφανίζεται από τον ουρανό και επανεμφανίζεται κατά το χάραμα ως προάγγελος της Ανατολής. Όμως η Αφροδίτη για 8 ημέρες παραμένει αφανής το πρωί, διότι ανατέλλει υπό το λαμπρό φως του ήλιου, έως ότου μετά από 8 ημέρες η ανατολή της αρχίσει να πραγματοποιείται λίγο πριν από την εμφάνιση των πρώτων ηλιακών ακτίνων.  Οι Αλχημιστές έκαναν συχνά παραλληλισμούς ανάμεσα στο Ρόδακα και την Φιλοσοφική Λίθο, η οποία επενεργεί όχι μόνο στην μεταστοιχείωση των μετάλλων, αλλά και στην μετουσίωση του ανθρώπου και κάθε μορφή ζωής.

Σύμφωνα με την  Αιγυπτιακή μυθολογία ο Αιγυπτιακός θεός Ρε ή Ρα εγεννήθη μέσα από έναν οκταπέταλο γαλάζιο λωτό. Αυτό το είδος λωτού φύεται στην Αίγυπτο ακόμα και σήμερα. Το όνομα Ρα στα αρχαία Αιγυπτιακά σημαίνει ήλιος. Το γαλάζιο χρώμα του λωτού συμβολίζει τα ουράνια ύδατα μέσα από τα οποία γεννήθηκε ο νοητός ήλιος. Ο οκταπέταλος γαλάζιος λωτός γενικά συμβολίζει τον ουρανό με τον ήλιο. Ο οκταπέταλος ρόδακας, παραλλαγή του οκταπέταλου λωτού, συναντάται σε πλήθος ναών και λατρευτικών αντικειμένων της προϊστορίας.  Ο αριθμός 8 συμβολίζει την ανάσταση στους αρχαίους πολιτισμούς.!

Ο «ελληνο-χριστιανικός ρόδακας»



Ο ελληνο-χριστιανικός ρόδακας συναρτήθηκε με την λατρεία της Παναγίας. Ως «Ρόδον το Αμάραντον» προσφωνήθηκε η Παναγία και από τότε, ο ρόδακας, το ρόδο, το τριαντάφυλλο, κοσμεί τις εικόνες της. Έχει το σχήμα του αρχαιο-ελληνικού ρόδακα (μικρό ρόδο, με ανοιγμένα και μυτερά φύλλα, που περιβάλλεται από κύκλο) και ζωγραφίζεται στην εικόνα της Παναγίας.Τα φύλλα του ελληνο-χριστιανικού ρόδακα είναι  τέσσερα σε σχήμα Σταυρού ή επτά και περισσότερα, από τα οποία τέσσερα σχηματίζουν Σταυρό.


Συμβολίζουν τη Σταύρωση του Χριστού ή τα επτά μυστήρια ή και το πραγματικό τριαντάφυλλο (αγνότητα της πίστης). Ελληνοχριστιανικό ρόδακα, φυλαχτό, σκάλιζαν οι χριστιανοί και στους ακρογωνιαίους λίθους των σπιτιών τους.


Στις εικόνες της Παναγίας ο ελληνοχριστιανικός ρόδακας συμβολίζει την αγνότητα, το αμόλυντο, το άσπιλο, την καθαρότητα, την ομορφιά και την ευωδιά, που εκπέμπει στους Χριστιανούς η λατρεία στις Παναγίας.




Στα χριστιανικά σπίτια ο ελληνο-χριστιανικός ρόδακας είναι φυλαχτό της Παναγίας και σημείο ευγονίας, αποτροπής, εξουδετέρωσης του κακού. Ελληνο-χριστιανικοί ρόδακες υπάρχουν σήμερα σε εικόνες στις Παναγίας της Τήνου, της Προυσιώτισσας, της Μονής Μεγίστης Λαύρας, σε βυζαντινές εικόνες Μοναστηριών της Υπεραγίας Θεοτόκου, σε υπέρθυρα, παράθυρα, τέμπλα, δισκοπότηρα εκκλησιών και σε αγκωνάρια σπιτιών, ως φυλαχτά. Με ρόδακες (τριαντάφυλλα) στολίζονται και οι εικόνες της Παναγίας, στις γιορτές της.
Σύνθεση κυρίως από εδώ και από άρθρο της Βασιλικής Δερουκάκη, περιοδικό “Τρίτο Μάτι” τεύχος 213, Σεπτέμβριος 2013.

Αναρτήθηκε από ΧΛΕΤΣΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Αποσυμβολισμός στη Μυθική Ζωή του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας ζει αρμονικά στο βασίλειό του με τη γυναίκα του Πηνελόπη και το γιο του Τηλέμαχο. Έχουμε να κάνουμε με μια ολοκληρωμένη πνευματική τριάδα, ένα είδος θεϊκού τριγώνου σε αρμονική ισορροπία. Η αναζήτηση της Ελένης είναι η αφορμή της εκστρατείας του Οδυσσέα μαζί με τους υπόλοιπους βασιλιάδες στην Τροία. Η Τροία με τη σειρά της είναι ένα πλούσιο βασίλειο που αναπαριστάνει την ιδέα της έλξης του υλικού πεδίου. Σε αυτό το σημείο βλέπουμε πως ο Οδυσσέας προσπαθεί να αποφύγει την εκστρατεία. Αυτό συμβολίζει την άρνηση της ψυχής να ενσαρκωθεί, γιατί γνωρίζει τον πόνο που η ίδια προδιαγράφει μέσα στη μορφή.
Δέκα χρόνια απαιτούνται για την κατάληψη της Τροίας, της γήινης σφαίρας, που φέρει επίσης τον αριθμό δέκα.
Με την άλωση της πόλης ολοκληρώνεται το έργο στο υλικό πεδίο και αρχίζει η πορεία της επιστροφής στο πνεύμα. Από αυτή την άποψη, η επιστροφή του Οδυσσέα αντιπροσωπεύει την επιστροφή του πνευματικού σπινθήρα στην κατάσταση της πρωταρχικής ηρεμίας, εμπλουτισμένου με τις εμπειρίες των πεδίων που διέτρεξε.
Για να γυρίσει στην Ιθάκη απαιτούνται άλλα δέκα χρόνια γεμάτα περιπέτειες, κατά τις οποίες απορρίπτει σταδιακά τα φορτία που τον δεσμεύουν στην ύλη. Στην προσπάθειά της να ταυτιστεί με το πνευματικό ιδεώδες, η ανθρώπινη συνείδηση, δοκιμάζεται και αντιπαρέρχεται κάθε λογής εμπόδια μέχρι την επίτευξη του σκοπού.
Ο πρώτος σταθμός του ήρωα είναι η χώρα των Λωτοφάγων, ένας επίγειος παράδεισος γεμάτος καρπούς, που προκαλούσαν τη λήθη σε όποιον τους έτρωγε. Ορισμένοι από τους συντρόφους του Οδυσσέα τρώνε τους καρπούς, συμβολίζοντας με αυτή την πράξη ένα μέρος της συνείδησής του που παραμένει προσκολλημένο στη μορφική όψη, ξεχνώντας τον προορισμό της ψυχής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σήμερα. Η εμμονή στη συσσώρευση υλικών αγαθών και στη δημιουργία του επίγειου παράδεισου, είναι ο λωτός που κάνει τον άνθρωπο να αποστρέφει το πρόσωπό του από τους ουσιαστικούς στόχους της ύπαρξής του.

Συνεχίζοντας το δρόμο προς τα πίσω ο Οδυσσέας πέφτει πάνω στους Κύκλωπες. Ο Πολύφημος εγκλωβίζει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του στη σπηλιά του ασυνείδητου.
Ο τρομερός κύκλωπας τρέφεται από τα στοιχεία της ψυχής του Οδυσσέα -τους συντρόφους του. Είναι γιος του Ποσειδώνα, προέρχεται δηλαδή από τον αχανή Ωκεανό των συναισθημάτων μας. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί το νου για να μπορέσει να σωθεί. Μόνο ένας ισχυρός νους μπορεί να εξισορροπήσει αυτές τις αρχέγονες τάσεις που περικλείουμε μέσα μας. Δεν έχει τη δύναμη να τον σκοτώσει, αλλά τον κάνει ανίκανο να εμποδίσει τη φυγή του, γιατί ουσιαστικά ο Κύκλωπας είναι ένα μέρος του εαυτού του. Στο επίπεδο του ασυνείδητου, μέσα στη σπηλιά, ο ήρωας εκμηδενίζεται, χάνει την ταυτότητά του, κάτι που συμβολίζεται από το όνομα που έδωσε ο Οδυσσέας στον Πολύφημο. Είναι ο Κανένας. Η τύφλωση του Πολύφημου προκαλεί την οργή του πατέρα του Ποσειδώνα, ο οποίος εδώ ταυτίζεται με την ανεξέλεγκτη και ταραγμένη συναισθηματική μας φύση. Αυτή η συναισθηματική διαταραχή θα είναι το μόνιμο εμπόδιο στην προσπάθεια του Οδυσσέα, όπως και κάθε ψυχής.
Ο Οδυσσέας φτάνει στο νησί του Αιόλου, του Θεού των Ανέμων. Ο Θεός συμβολίζει το νοητικό στοιχείο και την ορθά κατευθυνόμενη δύναμη, που μπορεί να οδηγήσει στον τελικό σκοπό. Δίνει στον Οδυσσέα ένα ασκί, μέσα στο οποίο βρίσκονται δεμένοι όλοι οι αέρηδες και τον συμβουλεύει να μην το ανοίξει πριν φτάσει στην Ιθάκη. Ο ήρωας πέφτει σε βαθύ ύπνο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η ψυχή χάνει την επαγρύπνησή της και οι άπληστοι σύντροφοί του ανοίγουν το ασκί, νομίζοντας πως περιέχει δώρα του Αιόλου. Η νοητική σύγχυση που προκαλείται με την απελευθέρωση των ανέμων πισωγυρίζει τη συνείδηση από τον προορισμό της.
Όπως η Περσεφόνη με τον Ορφέα, έτσι και ο Αίολος δε δίνει άλλη ευκαιρία. Ο ήρωας συνεχίζει με τις δικές του δυνάμεις την περιπλάνηση, έως ότου φτάνει στο νησί των Λαιστρυγόνων. Εκεί έρχεται σε σύγκρουση με τους Γίγαντες, τις τιτανικές όψεις της φύσης του. Από τα 12 καράβια μόνο το δικό του κατάφερε να ξεφύγει. Δώδεκα ήταν τα καράβια του Οδυσσέα, δώδεκα και οι σύντροφοι της Στρογγυλής τράπεζας. Ο ήρωας απογυμνώνεται από τις όψεις που τον συνδέουν με το παρελθόν.
Έτσι, φτάνει στο νησί της μάγισσας Κίρκης. Η Κίρκη γοητεύει τους συντρόφους του ήρωα και τους μεταμορφώνει σε χοίρους. Εδώ απεικονίζεται η δύναμη του σεξουαλικού ενστίκτου, που μπορεί να μεταβάλλει έναν άνθρωπο σε ζώο, εκδηλώνοντας τα πιο κτηνώδη του ένστικτα. Ο Οδυσσέας βοηθιέται από τον Ερμή -τη δύναμη του νου- και μένει ανεπηρέαστος από την Κίρκη, η οποία αντιπροσωπεύει μια όψη της ψυχής του, έως ότου καταφέρνει να την κάνει βοηθό στο έργο του. Η μεταστοιχείωση των αρνητικών όψεων της ψυχής είναι ένα από τα βασικότερα καθήκοντα του αναζητητή. Πρόκειται για μια αλχημική διαδικασία, όπου χρησιμοποιεί κάθε απόθεμα της εκδηλωμένης ύπαρξης για να αγγίξει το στόχο. Με βοηθό του την Κίρκη, ο Οδυσσέας μαθαίνει την τέχνη της μαγείας και ετοιμάζεται για το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Στον Άδη ο ήρωας μαθαίνει την αιτία της αποτυχίας του. Έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αρνητικές όψεις του εαυτού του, που τον εμποδίζουν στο ταξίδι της επιστροφής. Ο μάντης Τειρεσίας, που συμβολίζει την ενορατική ικανότητα της ψυχής του, τον συμβουλεύει, αν θέλει να επιστρέψει στην Ιθάκη, να μην πειράξει τα Βόδια στο νησί του Ήλιου.
Ο Οδυσσέας επιστρέφει στον επάνω κόσμο και συνεχίζει το ταξίδι της επιστροφής. Χάρη στη βοήθεια της Κίρκης καταφέρνει να αποφύγει την πλανερή γοητεία των Σειρήνων. Προειδοποιημένος δένεται στο κατάρτι του πλοίου του για να μην ενδώσει. Το πλοίο είναι ένα ακόμη σύμβολο του νου που πλέει στη θάλασσα των επιθυμιών για να φτάσει στη μυητική ύπαρξη. Δένεται στο κατάρτι, δηλαδή αγκιστρώνεται νοητικά στο όραμα της ψυχής του, για να αποφύγει την πρόκληση. Η ψυχή επαγρυπνά και το πλοίο περνά μακριά από το νησί για να φτάσει στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
Η Χάρυβδη είναι η εσωτερική άβυσσος, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον δεν μπορεί να βαδίζει ισορροπημένα πάνω στη λεπτή γέφυρα της ψυχής. Η Σκύλλα αντιπροσωπεύει εκείνη τη στιγμή της εσωτερικής πορείας που ο αναζητητής αναγκάζεται να θυσιάσει κάποια όψη της προσωπικότητάς του, προκειμένου να περάσει σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Ο Οδυσσέας αποφασίζει να περάσει από τη Σκύλλα, όπου χάνει μερικούς συντρόφους -όψεις της ύπαρξής του, αλλά καταφέρνει να πλεύσει στο νησί του ήλιου. Εκεί η ψυχή χάνει για άλλη μια φορά την επαγρύπνησή της. Τα βόδια του Ήλιου σκοτώνονται. Μοναδική εξιλέωση η ολοκληρωτική απογύμνωση του ήρωα από κάθε στοιχείο που τον συνδέει με το παρελθόν. Έτσι, φτάνει στο νησί της Καλυψούς. Εκεί ο Οδυσσέας περνάει έναν επτάχρονο κύκλο μαζί με τη νύμφη, προσκολλημένος στην υπόσχεση της αιώνιας νεότητας. Σε ένα επίπεδο του σπειροειδούς της εξέλιξης παρουσιάζεται το πρόβλημα της επιθυμίας για αθανασία, που ξεστρατίζει τη συνείδηση από το εσωτερικό όραμα. Τελικά επικρατεί η πνευματική του θέληση και με τη βοήθεια των θεών ελέγχεται η κατώτερη φύση του. Ξαναπαίρνει το δρόμο της επιστροφής, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή ο Ποσειδώνας εναντιώνεται για άλλη μια φορά και έτσι τα κύματα ξεβράζουν το ναυαγό στο νησί των Φαιάκων. Είναι ένας σταθμός εξάγνισης και αναδρομής του ήρωα σε όλο το ιστορικό της περιπλάνησής του. Εδώ λαμβάνει τέλος η μαθητεία του και ετοιμάζεται για την τελική επιστροφή.
Στην Ιθάκη ξεκαθαρίζει την ύπαρξή του από τους μνηστήρες, δηλαδή όλα εκείνα τα ψεύτικα εγώ που διεκδικούσαν την εξουσία της ψυχής. Τα προσωπεία πέφτουν και ο Οδυσσέας, μετά τα 10 χρόνια περιπλάνησης, αγγίζει την τελειότητα. Ξανατεντώνει το τόξο του απόλυτα κυρίαρχος στην ηλιακή του φύση. Εκείνο που μένει είναι η υπέρτατη θυσία, η οποία έρχεται με τη μορφή του γιου του Τηλέγονου, «εκείνου που γεννήθηκε μακριά», και είναι καρπός της ένωσης του Οδυσσέα με την Κίρκη. Όπως ο Θησέας αμελεί την αλλαγή των πανιών, έτσι και ο Τηλέγονος δεν αναγνωρίζει τον πατέρα του και τον σκοτώνει στις ακτές της Ιθάκης. Τελικά, ως βασιλιάς, παίρνει τη θέση του πατέρα του στο πλευρό της Πηνελόπης. Μαζί με τον αδελφό του Τηλέμαχο και την Πηνελόπη «ταξιδεύουν» τον Οδυσσέα πίσω στο νησί των θαυμάτων.
Ο πνευματικός σπινθήρας επέστρεψε στην Πρωταρχική Ηρεμία.
Και ο κύκλος μας σε αυτήν την αναζήτηση θα κλείσει με τον Ιάσονα και την Αργοναυτική εκστρατεία, που παρουσιάζεται τελευταία εξαιτίας του ιδιάζοντος χαρακτήρα του Ιάσονα, αλλά και της περιπέτειας στο σύνολό της.
http://www.e-zine.gr/

Η Ιερή Γεωγραφία και ο Βασιλιάς των Μονοπατιών

«Η Γη δεν είναι ένα νεκρό άψυχο σώμα, αλλά κατοικείται από ένα πνεύμα που είναι η ζωή της και η ψυχή της. Όλα τα πράγματα της Δημιουργίας, ακόμη και τα ορυκτά, παίρνουν τη δύναμή τους από το πνεύμα της Γης. Αυτό το πνεύμα είναι ζωή, τρέφεται από τα άστρα, και τρέφει όλα τα ζωντανά πράγματα που προφυλάσσει στη μήτρα του. Από το πνεύμα που δέχεται από ψηλά, η Γη κλωσάει τα ορυκτά στη μήτρα της όπως η μητέρα το αγέννητο παιδί της. Αυτό το πνεύμα κατασκευάζει τα βουνά σαν κατοικίες, ταξιδεύει με το νερό και τον άνεμο, χαράζει τους τόπους, μορφοποιεί τα πάντα, κι οι τόποι μιλούν τη γλώσσα του. Αν δεν βλέπεις γύρω σου αυτό το πνεύμα, δεν βλέπεις τίποτε» Basilius Valentinus

Στους παλιότερους πολιτισμούς, η χαμένη για μάς γνώση των ενεργειών της γης, διδασκόταν και εφαρμόζονταν ως«Ιερή Γεωγραφία»

Όχι μόνο με την μελέτη, αλλά και με την απλή καθημερινή παρατήρηση, μπορούμε να καταλάβουμε ότι υπάρχουν τόποι που είναι πιο ιδιαίτεροι από τους άλλους. Ανάλογα με το τί νιώθει ή τί ξέρει ο καθένας, άλλοι τους ονομάζουν τόπους δύναμης, άλλοι ενεργειακά κέντρα, ιερούς τόπους, στοιχειωμένους, νεραϊδότοπους, πύλες, τόπους των θαυμάτων, κομβικά σημεία, μαγικούς τόπους, ή απλώς όμορφα ή παράξενα μέρη.

Ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός «μεταφυσικών» ή παράξενων εμπειριών, έχουν συμβεί σε τέτοιους ιδιαίτερους τόπους. Πολλές φορές εκεί υπάρχουν κάποια ξεχωριστά σημάδια, ή κάποια κατασκευάσματα, όπως πέτρινοι κύκλοι, αινιγματικές στήλες και αρχαίοι ναοί, ιδιόμορφα δάση ή πηγές, φυσικές ή αρχιτεκτονικές παραδοξότητες, μνημεία, τεχνητοί λοφίσκοι, εκκλησίες και τόποι λατρείας, ή έστω κατά γενική ομολογία έχουν μιά «ιδιαίτερα παράξενη ατμόσφαιρα».

Πολλοί από τους επισκέπτες τους νιώθουν ανεξήγητα όμορφα, και άλλοι ανεξήγητα άβολα. Άλλοι λένε ότι νιώθουν την φυσική παρουσία μιας παράξενης δύναμης, που δεν μπορούν να την δουν ή να την αναγνωρίσουν, αλλά τους επηρεάζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Κάποιοι νιώθουν τον εαυτό τους να υψώνεται, ή να «βγαίνουν από το σώμα τους», να πέφτουν σε ένα είδος έκστασης. Ο ύπνος εκεί μπορεί να συνοδεύεται από έντονα και σημαντικά όνειρα και ο νους είναι ανοιχτός στα πεδία της έμπνευσης.

Πολλοί επισκέπτες τέτοιων τοποθεσιών βλέπουν οράματα, ή κατακλύζονται από ένα πρωτόγνωρο δέος. Άλλοι βιώνουν θαύματα, γίνονται μάρτυρες ανεξήγητων φαινομένων, παίρνουν μηνύματα ή έχουν παράξενες συναντήσεις. Άλλοι πηγαίνουν εκεί για να προσευχηθούν, να πάρουν δύναμη, να καταθέσουν την θλίψη τους ή την χαρά τους, να ζητήσουν την ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και άλλοι πηγαίνουν απλά εξαιτίας μιας έντονης περιέργειας ή μιας ασυνήθιστης διάθεσης που τους δημιουργεί το μέρος.

Γεωλόγοι, στατιστικοί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, ραβδοσκόποι, ιερείς, μοναχοί, ερευνητές UFO, φυσικοί, ψυχολόγοι, εξερευνητές, διαισθητικοί, ποιητές, συγγραφείς, αρχαιολόγοι, και όλων των ειδών οι παράξενοι άνθρωποι, για όλων των ειδών τους παράξενους λόγους, έχουν προσπαθήσει να βρουν εξηγήσεις για όλα αυτά – και ανά τους αιώνες πολλοί απ’ αυτούς έχουν καταλήξει σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτοί οι «ιδιαίτεροι» τόποι βρίσκονται πάνω σε κανάλια ροής μιας γεωφυσικής δύναμης. Υποψιάζονται ότι οι άνθρωποι της αρχαιότητας, είχαν τρόπους να νιώθουν μιά παλλόμενη ενέργεια να ρέει στην γη – κι έτσι έφτιαχναν τα μνημεία τους στα σημεία που αυτή η ενέργεια ήταν ισχυρότερη, για να την χειριστούν ή για να την συγκεντρώσουν. Υπάρχουν πλήρη συστήματα γνώσης διαφόρων πολιτισμών – ίσως το πιό γνωστό είναι το κινέζικο Feng Sui – που περιγράφουν ένα κοσμικό δίκτυο ενέργειας το οποίο περιτυλίγει το σύμπαν, την Γη, αλλά και το ανθρώπινο σώμα.

Διάφορα κομβικά σημεία αυτού του δικτύου βρίσκονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες που

οι περισσότερες απ’ αυτές έχουν χαρακτηριστεί «ιερές». Το ίδιο ισχύει και για το ανθρώπινο σώμα. Η παρουσία του σώματος σε ένα απ’ αυτά τα κομβικά μέρη, μπορεί να προκαλέσει διάφορες θετικές ή αρνητικές αναταραχές σ’ αυτό. Οι σημερινοί διάσημοι χριστιανικοί ναοί στους γνωστούς θρησκευτικούς τόπους θεραπείας άλλωστε, είναι όλοι χτισμένοι πάνω στα ερείπια αρχαιότερων «ειδωλολατρικών» ναών, σημάδι ότι οι ιδιότητες του τόπου ήταν από πάντα γνωστές.

Οι κόμβοι αυτοί, μπορούν να γίνουν «υποσταθμοί ενέργειας» μέσω ενός«ενισχυτή», που συνήθως είναι ένα «ιερό κτίσμα», αλλά πολλές φορές και ένα φυσικό σημάδι του τόπου. Η «ενίσχυση» μπορεί να επιτευχθεί και μέσω κάποιων τεχνοτροπιών – που πολλοί βιάστηκαν να τις χαρακτηρίσουν μαγικές, με αποτέλεσμα το θέμα να αποτελεί μιά από τις χαρακτηριστικές «απαγορευμένες γνώσεις»

Στις διάφορες ποιοτικές ενέργειες αυτού του «ενεργειακού δικτύου», έχουν δοθεί κατά καιρούς διάφορες ονομασίες:

Τελλουρικά Ρεύματα, Γραμμές Λέυ, Γραμμές Χάρτμαν, Ενεργειακοί Μεσημβρινοί, Ροή Δύναμης Βριλ, Κανάλια Δύναμης, Κοσμικό Δίκτυο, Απόρροιες του Αετού, Γεωδυναμικά Φορτία, Εστίες Τέσλα, Ιστός της Μεγάλης Αράχνης, Εστίες Συγκέντρωσης, Δυνητικό Πλέγμα, Ενεργειακός Χάρτης. Όλα αυτά μοιάζουν να μιλούν για το ίδιο πράγμα – και συνδέονται σχεδόν απόλυτα μεταξύ τους ως ερμηνείες.

Αν υπάρχουν ολόκληρα γεωγραφικά σημεία που αποτελούν σημαντικούς γεωδαιτικούς τόπους, είναι βέβαιο πως η Ελλάδα είναι από τους πιο σπουδαίους. Πρόκειται για ένα μεγάλο ενεργειακό κέντρο που συμπίπτει να έχει και μιά σημαντική γεωπολιτική θέση. Ο Ελληνικός χώρος είναι γεμάτος από ιδιαίτερα μέρη, τα οποία χαρακτηρίζονται από πάρα πολλές αντιστοιχίες, ενώ είναι γνωστό ότι οι ιεροί τόποι της (Αρχαίοι Ελληνικοί, Ελληνιστικοί και Χριστιανικοί) έχουν μιά πολύ ιδιαίτερη ποιότητα. Άλλωστε ο μύθος λέει – και πολλοί ερευνητές το επιβεβαιώνουν – ότι στην Ελλάδα εντοπίζεται «το κέντρο του κόσμου», μιά δοξασία που τοποθετεί στο προσκήνιο τους Δελφούς. Το ιερό κέντρο: ο“ομφαλός του κόσμου”.

Ο Πλούταρχος μας διηγείται τον αρχικό μύθο:

Ο Δίας έστειλε δυο αετούς από τις “δύο άκρες της Γης” και εκεί που οι πορείες τους συναντήθηκαν, ήταν το κέντρο του κόσμου: οι Δελφοί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αρχαϊκές προσθέσεις πάνω στις πέτρες-ομφαλούς συνήθως έχουν δύο πουλιά που κοιτούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πέτρα-ομφαλός των Δελφών (υπάρχει ακόμη μία στην Δήλο, αλλά και αλλού) βρίσκεται σήμερα στο μουσείο των Δελφών και κανείς μέχρι τώρα δεν έχει εξηγήσει ικανοποιητικά το περίτεχνο διακοσμητικό πλέγμα της.

Το πλέγμα αυτό έχει μιά μεγάλη ομοιότητα με τα βουδιστικά «Βάτζρα» τους κεραυνούς ενέργειας που περικυκλώνουν τα ιερά μέρη. Εξάλλου πολλοί διακεκριμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το πλέγμα αυτό πάνω στην πέτρα, συμβολίζει το γήινο ενεργειακό δίκτυο. Οι Δελφοί χαρακτηρίζονται σε όλα τα αρχαία κείμενα ως ο ομφαλός του κόσμου, κι αυτή είναι η μόνη πέτρα-ομφαλός που έχει βρεθεί εκεί. Ίσως η πέτρα αυτή, εκεί που ήταν τοποθετημένη αρχικά, να ήταν το ακριβές σημείο του «ομφαλού του κόσμου» και ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούμε που δεν βρίσκεται στην θέση της, αλλά σε ένα ράφι του μουσείου.

Το Μαντείο της Δωδώνης είναι το αρχαιότερο Ελληνικό Μαντείο.

Σύμφωνα με τις θεωρίες περί των ενεργειακών ρευμάτων που διατρέχουν τον πλανήτη, η Δωδώνη είναι ένας από τους πιό σημαντικούς γεωμαγνητικούς κόμβους της Ευρώπης. Ο «Δίαυλος» του συνδέει με απόλυτο συσχετισμό, την Δωδώνη, τους Δελφούς, τον Παρθενώνα και την Δήλο. Βρίσκεται ακριβώς στην ίδια ευθεία με αυτά τα σημεία. Αυτή η γραμμή, και όσα άλλα μέρη μπορούν να ειδωθούν ως σημεία επάνω της σε έναν λεπτομερή χάρτη, είναι μιά ισχυρότατη ενεργειακή σύνδεση που επηρεάζει έντονα όλα τα σημεία που την αποτελούν.

Οι θέσεις της Αθήνας, των Δελφών, της Ολυμπίας, διαγράφουν ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει με πάρα πολλά ιερά κέντρα της Ελλάδας και του κόσμου. Η χρησιμότητα τέτοιων παρατηρήσεων σχετικά με ανάλογα τρίγωνα, είναι ότι αν κάποιος ενώσει τα σημεία πάνω στον χάρτη σχεδιάζοντας ένα τρίγωνο, μπορεί εύκολα να εντοπίσει το ακριβές κέντρο του τριγώνου πάνω στον χάρτη. Το σημείο που θα προκύψει, θα είναι η γεωγραφική τοποθεσία που συγκεντρώνει γεωδαιτικά την δύναμη και των τριών κέντρων, ένας τόπος πολύ ιδιόμορφης δύναμης που είναι σχεδόν πάντα μυστικός, αλλά κάποιες φορές συμβαίνουν τόσα πολλά παράξενα πράγματα σε τέτοια σημεία, που είναι αδύνατον να μην γίνουν γνωστά.

Για να πάρετε μιά ιδέα, αναλογιστείτε τί μπορεί να συμβαίνει στο κέντρο του «Τριγώνου των Βερμούδων».

Σύμφωνα με τις πρωτοποριακές εργασίες του Έλληνα ερευνητή και συγγραφέα Θεοφάνη Μανιά, η γεωγραφική θέση των πόλεων, των ιερών και των μνημείων της αρχαίας Ελλάδας, δεν είναι τυχαία, αλλά σχεδιάστηκε με βάση έναν γεωμετρικό-γεωδαιτικό προγραμματισμό, όπως προκύπτει από αμέτρητες ενδείξεις, κυρίως μέσα από την συγκριτική μελέτη των μεταξύ τους κατ’ ευθείαν αποστάσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Θ. Μανιάς υποστηρίζει ότι οι θέσεις αυτών των τόπων και των μνημείων τους, προβαλλόμενοι σε ένα γεωειδές πλέγμα και συνδεόμενοι με νοητές γραμμές, σχηματίζουν τριγωνομετρικά και κυκλικά γεωδαιτικά δίκτυα διαφόρων τύπων, που στηρίζονται σε αριθμητικές, γεωμετρικές και αρμονικές αναλογίες.

Ο χαρτογραφικός όγκος που έχει παρουσιάσει ο Μανιάς, είναι γεμάτος από ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως για παράδειγμα χάρτες που αφορούν το γεωδαιτικό κέντρο των Δελφών και τους γεωμετρικούς συσχετισμούς του με άλλα κέντρα του Ελληνικού χώρου και όχι μόνο. Οι Δελφοί απέχουν εξίσου από Αθήνα και Ολυμπία, σχηματίζοντας ένα ισοσκελές τρίγωνο 660 σταδίων. Από Ελευσίνα και Ιωλκό απέχουν ακριβώς 550 στάδια. Επίσης σχηματίζεται ισόπλευρο τρίγωνο μεταξύ Δελφών, Σμύρνης και Ιδαίου Άντρου Κρήτης. Ένα πολύ εντυπωσιακό οκτάκτινο αστέρι απόλυτης αρμονίας, με κέντρο τον Παρθενώνα, σχηματίζεται στον χάρτη από την γεωδαιτική σύνδεση Παρθενώνα-Πνύκας-Θησείου-Ολυμπείου.

Το πρώτο όνομα που έχει καταγραφεί για τον βράχο της Ακροπόλεως ήταν «Κεκροπία».

Το όνομα προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Κέκροπα, που λένε ότι ήταν «ο πρώτος βασιλιάς που έμεινε πάνω στην κορυφή του». Αυτός ο βασιλιάς ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι και είχε γεννηθεί μέσα από το ίδιο το έδαφος της Αττικής. Ήταν πολύ σοφός και δίδαξε στους ανθρώπους πώς να φτιάχνουν τις πολιτείες τους και πού να θάβουν τους νεκρούς τους. Όλα αυτά – και πολλά άλλα παρόμοια περί φιδιών – μας παραπέμπουν στο Ιερό Φίδι, το κυρίαρχο παγκόσμιο σύμβολο των γήινων ενεργειακών ρευμάτων, αλλά ακόμη και αυτών του ανθρώπινου σώματος, αφού η «Κουνταλίνι» συμβολίζεται σαν ένα φίδι που διατρέχει την σπονδυλική στήλη.

Επίσης είναι γνωστό ότι η επιλογή της θέσης μιας πολιτείας, σχετίζεται με τα γεωδαιτικά σημεία του τόπου. Το άγαλμα της Αθηνάς, που θεωρείται η προστάτιδα της Ακρόπολης, έχει στα πόδια της ένα μεγάλο φίδι που ξετυλίγεται από την ασπίδα της. Αυτό είναι το ιερό φίδι, ο Εριχθόνιος, άλλο ένα στοιχείο που συνηγορεί στις ερμηνείες του ιερού συμβόλου του φιδιού. Συχνά οι πέτρες-ομφαλοί τυλίγονται από ένα φίδι. Το φίδι είναι το σύμβολο της ροής της ενέργειας.

Η επιφάνεια της γης, βρίθει από όλων των ειδών τις μαγνητικές δυνάμεις, που επηρεάζονται όπως οι παλίρροιες τα ουράνια σώματα, ειδικά από την Σελήνη. Αλλά αυτές οι δυνάμεις δεν είναι απλά μαγνητικές ή ηλεκτρικές. Το πιο σπουδαίο σε σχέση μ’ αυτές είναι ότι μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τον ανθρώπινο νου. Αλλά και ο νους μπορεί να τις επηρεάσει, έτσι ώστε να «καταγράψουν» ισχυρά συναισθήματα (και αυτή η καταγραφή μερικές φορές είναι αυτό που λέμε «στοίχειωμα»). Είναι βέβαιο ότι οι αρχαίοι γνώριζαν τα μυστικά αυτών των δυνάμεων της Γης καθώς και πώς να τις μεταχειρίζονται.

Πολλές κατασκευές τους, όπως οι όρθιες πέτρες (τα μενίρ, τα ντολμέν και τα συναφή μονολιθικά μνημεία) εξυπηρετούσαν δύο σκοπούς: να καναλιζάρουν την δύναμη και να λειτουργούν ως εκροές της. Μπορούν να συγκριθούν με τις βελόνες πάνω στα σημεία βελονισμού στο ανθρώπινο σώμα, που χρησιμεύουν στο να ερεθίζουν και να κατευθύνουν, να μπλοκάρουν και να απελευθερώνουν τις ζωτικές ενέργειες και την ροή τους.

Τέτοιες φυσικές μορφές (όπως λόφοι, τούμπες ή βράχια) ή τεχνητές κατασκευές (όπως οι κολόνες των ναών) έκαναν διαθέσιμη την ενέργεια στα ανθρώπινα όντα και ίσως να δρούσαν ακόμη και ως ενισχυτές. Πολλά αρχιτεκτονικά μυστικά, κρύβουν πίσω τους αυτές τις αλήθειες. Το μεγάλο μυστικό σε σχέση μ’ αυτό, ήταν ο εντοπισμός της προέλευσης του εσωτερικού ρυθμού της παντοδύναμης αυτής ροής.

Ο παλμός αυτός, που δονεί όλον τον κόσμο, είναι ανάλογος με αυτόν της ζωτικής ενέργειας που δονεί το ανθρώπινο σώμα. Το φίδι είναι κουλουριασμένο στην βάση της «σπονδυλικής στήλης» και όταν αφυπνισθεί, ανελίσσεται περνώντας και ανοίγοντας τα ενεργειακά κέντρα του ανθρώπινου (και όχι μόνο) οικοδομήματος.

Όπου υπάρχει μέρος στο οποίο γίνονται προσευχές και συγκεντρωμένες επιθυμίες κατευθυνόμενες προς αυτό, σχηματίζεται ένας ηλεκτρικός στρόβιλος που συγκεντρώνει στον εαυτό του μιά δύναμη. Αυτή η δύναμη μπορεί να γίνεται αισθητή και να χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο. Ακόμη, πολλές από τις πέτρες και τα πηγάδια που βρίσκονται πάνω στα «κομβικά» σημεία, έχουν έντονες θεραπευτικές ιδιότητες.

Οι κυνηγοί-Λέυ και οι ραβδοσκόποι υποστηρίζουν ότι οι ενεργειακές γραμμές στις τοποθεσίες – που τις ονομάζουν γραμμές Λέυ – μπορούν να προκαλέσουν έντονη ζαλάδα και αποπροσανατολισμό, αλλά και ευφορία και αναζωογόνηση, και λένε ότι αυτό εξαρτάται απόλυτα από το αν ο ανιχνευτής αντιδρά «αρνητικά» ή «θετικά» με το μέρος. Δηλαδή, αν είναι φορτισμένος με την ίδια ποιότητα ενέργειας που κυριαρχεί στην τοποθεσία.

Ο ερευνητής και ραβδοσκόπος – από τους πρωτοπόρους του θέματος – Γκαίη Άντεργουντ, υποστήριζε ότι οι δύο μεγαλύτεροι στρόβιλοι γεωδαιτικών γραμμών στην Ευρώπη, από τους οποίους περνούν σπειροειδώς οι περισσότερες ενεργειακές γραμμές που διατρέχουν την ήπειρο, είναι το Στόουνχεντζ και οι Δελφοί. Το Στόουχνεντζ είναι χαρακτηριστικός “αρνητικός” πόλος που δημιουργήθηκε από Δρυίδες της Λατρείας της Σελήνης (Neolithic Priests of the Moon Cult) – και οι Δελφοί είναι χαρακτηριστικός “θετικός” πόλος που δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις γνώσεις του Ελληνικού Ιερατείου και σχετίζεται με τον Ήλιο.

Ο λόγιος περιηγητής και αρχαιοδίφης Τζων Μίτσελ, γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του “The Flying Saucer Vision”

«Οι τέλειες ευθείες γραμμές που οδηγούν στις Ελληνικές πολιτείες, συνδέονται άμεσα με τα Λέυς της Βρετανίας. Μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μιά χαρακτηριστική σύνδεση με το όνομα του Ερμή, που είναι γνωστός στους Αιγυπτίους ως Θώθ, στους Κέλτες και στους Γαλάτες ως Τουτάτες. Το όνομα του διασώζεται σε άπειρους λόφους με τοπωνύμια “Τοτ” και σε λόφους με τοπωνύμια “Τουτ” στη Γαλλία»

Ο Ερμής είναι ο θεός των μονοπατιών, της επικοινωνίας και των μυστικών.

Η γνώση και η χρήση των αρνητικών και θετικών δυνάμεων των κοσμικών ενεργειών, φημολογείται στην Μυστική Παράδοση ότι είναι η πιο σημαντική γνώση του κόσμου: η απόλυτη κυριαρχία των ρευμάτων. Ο κυρίαρχος αυτής της δύναμης θα είναι ένας «Άρχων των Μονοπατιών». Τα μονοπάτια, σαν αμέτρητοι ομφάλιοι λώροι, πρέπει να οδηγούν στον Ομφαλό, στο κεντρικό σημείο ελέγχου: έναν Τελλουρικό Ομφαλό.

Τοποθετείστε στον Τελλουρικό Ομφαλό τον πιο ισχυρό άξονα. Κατέχοντας αυτόν τον «σταθμό» έχετε τον τρόπο να προβλέπετε τις βροχές, τις ανομβρίες, να εξαπολύετε τυφώνες, παλίρροιες, σεισμούς, να τσακίζετε στην κυριολεξία χώρες ολόκληρες, να υψώνετε δάση και βουνά, να καταποντίζετε νησιά.

Κατευθύνεις το σωστό φορτίο ενέργειας μέσα από τα κανάλια ροής που έχεις εντοπίσει, φέρνεις σε «οργασμό» τα σπλάχνα της Γης – και την αναγκάζεις με τις ανάλογες συγκεντρώσεις να κάνει σε ένα λεπτό αυτό που θα έκανε σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια. Δημιουργείς σ’ όλη την κοιλάδα του Νείλου κοιτάσματα διαμαντιών, ή γεμίζεις όλο το Αιγαίο με πετρέλαιο.

Θα είναι σαν να μετασχηματίζεις όλη την Γη σ’ έναν τεράστιο «Οργονικό Θάλαμο».

Ο Βίλχελμ Ράιχ, ήξερε πολλά πράγματα για αυτά, και τα πειράματα του με την Οργόνη και τις πυραμίδες Οργόνης που κατασκεύαζε από οργανικά υλικά, πρέπει να ξεπέρασαν κάποιο «επίπεδο ασφαλείας»… Προσπάθησαν να τον σταματήσουν, κατέληξε στην φυλακή, εξοστρακίστηκε από τις «επιστημονικές» κοινότητες και πέθανε – δολοφονήθηκε στην φυλκή. Έχοντας την εποπτεία πάνω σ’ έναν τέτοιο ενεργειακό χάρτη, μπορείς να κατασκευάσεις ένα δίκτυο από σταθμούς αναμετάδοσης, που μεταβιβάζουν την ισχύ και την κατεύθυνση των ροών, την ένταση και τις διαθέσεις των ρευμάτων. Αυτό σχεδίαζε ο Νίκολα Τέσλα.

Η ανθρωπότητα θα άλλαζε ολοκληρωτικά, αλλά ο Τέσλα είχε παρόμοια τύχη με τον Ράιχ – και μέχρι σήμερα κανένας «επίσημος» δεν μνημονεύει τις εργασίες τους.

Ένα προσχέδιο για έναν τέτοιο χάρτη εμφανίστηκε σε διάφορες περιορισμένες εκδόσεις μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, στο σύγγραμμα Somnium Scipionis (Σκιπίωνος Ενύπνιον) του Μακρόβιου, το οποίο αποτελεί ένα από τα βασικά “απαγορευμένα” βιβλία.

Ο γνωστός μυστικιστής Ελιφάς Λεβί (ψευδώνυμο του αβά Αλφόνς Λουί Κονστάνς) έλεγε ότι η γνώση των παλιρροιών και των παγκόσμιων ρευμάτων αποτελεί το μυστικό της ανθρώπινης παντοδυναμίας.

Λοιπόν, το μυστικό δεν βρίσκεται μόνο στην απόκτηση του παγκόσμιου χάρτη, αλλά και στην γνώση του καθοριστικού σημείου, του Ομφαλού, του «Umbilicus Telluris», του «Κέντρου του Κόσμου», της απόλυτης και φυσικής πηγής της Εξουσίας. Εκεί απ’ όπου μπορεί να κυβερνά τα πάντα ο Βασιλιάς των Μονοπατιών. Κατά την γνώμη μου, οι επισημάνσεις αυτές, αποτελούν τις βασικές αρχές της Γεωπολιτικής, όπως ξεκίνησε ως επιστήμη από τον γερμανό στρατηγό Καρλ Χάουσχόφερ, δάσκαλο του Αδόλφου Χίτλερ.

Είναι σίγουρο ότι, τουλάχιστον κατά το παρελθόν, υπήρχαν μέρη-χάρτες, που περιέγραφαν μέσω του κατασκευαστικού τους κώδικα, μιά «προέκταση» της γνωστής γεωγραφίας. Κτίσματα και μέρη που μπορούσαν να διαβαστούν σαν βιβλία. Δεν είμαστε πιά σε θέση να διαβάσουμε τα μέρη. Αυτό κατά την γνώμη μου πρέπει να είναι το μεγάλο μυστικό που έχει χαθεί, σε σχέση με την Ιερή Γεωγραφία.

Ένας μικρο-μακροκοσμικός χάρτης, με αμέτρητες μυστικές αντιστοιχίες μεταξύ τόπων και μεταξύ κατασκευαστικών ιδεών, περιγράφεται στο σπανιότατο έργο του Ρόμπερτ Φλούντ Utriusque Cosmi Historia (Η Ιστορία του Ενός εκ των Δύο Κόσμων). Ακόμη ένα έργο που δεν είναι πουθενά διαθέσιμο για τα μάτια των ανεξάρτητων μελετητών.

Ένα άλλο έργο που μπορεί να κρύβει τρομερά κλειδιά για όλα αυτά τα πράγματα, είναι το αινιγματικό MundusSymbolicus (Συμβολικός Κόσμος) του Πιτσινέλι, για το οποίο ξέρουμε ότι περιέχει πάρα πολλές αναφορές στις ελληνικές τοποθεσίες και στους αρχαίους μας ναούς. Θα πρέπει να το χαρακτηρίσουμε σαν μιά από τις μεγάλες ατυχίες, που αυτό το έργο βρίσκεται κλειδαμπαρωμένο στις φημισμένες υπόγειες βιβλιοθήκες του Βατικανού.

Μιά πολύ μεγάλη κατασκευή πάνω σ’ όλες αυτές τις ιδέες, οραματίστηκε κάποτε ο σοφός Σόλομον Ντε Κάους. Πρόκειται για την κατασκευή ενός θαυμαστού κήπου, που στήθηκε σε ένα από τα “ιερά” σημεία της περιοχής της Χαϊδελβέργης.
Η αρχιτεκτονική του και η μαγική του αξία είναι ανυπολόγιστη. Οι «Κρεμαστοί Κήποι» που οραματίστηκε ο Ντε Κάους για την Χαϊδελβέργη, θα έμπαιναν σε εφαρμογή για λογαριασμό του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 5ου. Απεικόνιζαν τον Μακρόκοσμο (στον δικό μας Μικρόκοσμο).

Κάθε άποψη του Κήπου αναπαράγει ένα μυστήριο της Αλχημικής Τέχνης. Οι Κήποι του Ντε Κάους αποτελούνταν από πολλά επίπεδα, που όλα μαζί σχημάτιζαν έναν πολυεπίπεδο υπερΚήπο, απίστευτης ομορφιάς. Κάθε πλάτωμα, όταν το έβλεπες καθώς προχωρούσες, θα φανέρωνε χάρη στην προοπτική του μερικές εικόνες, αλλά όταν το ξανάβλεπες από το παραπάνω πλάτωμα θα έκανε νέες αποκαλύψεις στο μάτι σου, αντίθετες ίσως από τις πρώτες – κι έτσι κάθε βαθμίδα εκείνης της κλίμακας θα μιλούσε την ίδια στιγμή δύο διαφορετικές «γλώσσες». Ήταν ένας κήπος μέσα σε κήπους, που ο καθένας τους θα περιέγραφε τον εαυτό του στον παρατηρητή, ανάλογα με την θέση που αυτός θα έστεκε.

Όλος ο Κήπος – μιά πολυσύνθετη «μακέτα» ενός μεγαλύτερου αόρατου «οικοδομήματος» – μπορεί να διαβαστεί σαν βιβλίο, σαν μήνυμα ή σαν ξόρκι. Ο Ντε Κάους είχε γράψει σε μιά επιστολή του στον Φρειδερίκο: «Αν ξέρατε, θα μπορούσατε να προφέρετε χαμηλόφωνα τις λέξεις που υπαγορεύει ο Κήπος και θα γινόσασταν ικανός να καθοδηγήσετε μιά από τις αναρίθμητες δυνάμεις του υποσελήνιου κόσμου. Ο Κήπος είναι ένα πολυσύνθετο όργανο για την κυριαρχία του κόσμου»

Μιά παρόμοια κατασκευή, που κρύβει επιμελημένα πολλά μυστικά, έχουμε και στην Ελλάδα, στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για τους περίφημους «Κήπους του Πασσά» στην «Άνω Πόλη»

Κοιτώ τον πέτρινο χάρτη του κόσμου: την Ακρόπολη των Αθηνών, το κεντρικό ενεργειακό κέντρο της Αθήνας. Τα κτίσματα του Παρθενώνα είναι γεμάτα από γεωμετρικά παράδοξα – και αυτό είναι που τα κάνει τόσο ιδιαίτερα απέναντι σε όλα τα άλλα μνημεία του κόσμου. Τα μυστικά της Ακρόπολης σχετίζονται με την Ιερή Γεωμετρία, της οποίας τις γνώσεις δυστυχώς μάλλον τις έχουμε χάσει στο πέρασμα των αιώνων. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι ένας γεωμετρικός κώδικας που κρυπτογραφεί τα μυστικά του σύμπαντος. Τα μυστικά της σχετίζονται – εκτός των άλλων – με τους αστερισμούς, και η απίστευτη αρχιτεκτονική της είναι δομημένη σύμφωνα με τις θέσεις των άστρων.

Για παράδειγμα, η είσοδος του Παρθενώνα είναι προσανατολισμένη προς την ανατολή του Σείριου.Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα παίζει με τις γραμμές. Καμιά γραμμή, ούτε από τις οριζόντιες ούτε από τις κάθετες, δεν είναι απόλυτα ίσια, δεν είναι απόλυτη ευθεία. Όλες έχουν μιά ανεπαίσθητη καμπυλότητα, έτσι ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο τεράστιος αυτός ναός είναι ανάλαφρος και έχει μιά τάση να υψωθεί προς τον ουρανό.

Σε διάφορα σημεία του βράχου της Ακρόπολης, σχηματίζονται πρόσωπα-προτομές, αλλά είναι ορατά μόνο από συγκεκριμένες οπτικές γωνίες. Κάποιοι μιλούν για μυστικά κανάλια προφορικής γνώσης, που διέσωζαν το μυστικό των προσώπων του ιερού βράχου από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Οι ίδιοι συνδέουν τα “πρόσωπα” με κάποιο ιδιότυπο μήνυμα ή ιστορία που πρέπει να κρύβουν και πιστεύουν ότι πρέπει να αναζητήσουμε και συγκεκριμένο αριθμό απ’ αυτά: δώδεκα.

Τα μυστικά πρόσωπα που περικυκλώνουν τον βράχο που στέμμα του έχει τον Παρθενώνα, σαν ένας πέτρινος χορός κρυμμένος από τα μάτια αλλά ταυτόχρονα ολοφάνερος, κοιτούν στον ουρανό ή σε συγκεκριμένους προσανατολισμούς στην πόλη. Άλλωστε, σύμφωνα με κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες, ακόμη κι ο αληθινός Παρθενώνας είναι μυστικός και υπόγειος, μέσα στον βράχο της ακρόπολης, κι αυτός της επιφάνειας δεν είναι παρά ο αρχιτεκτονικός αντικατοπτρισμός του.

Το βασικό μυστικό πίσω από όλα αυτά

Εχει να κάνει με μια συνδυασμένη συστηματική ανάλυση που θα προσπαθήσει να συσχετίσει: τα κανάλια των γεωμαγνητικών δυνάμεων και των «Τελλουρικών Ρευμάτων», με τα συστήματα στοών που είναι από κάτω τους, με τα «στρατηγικά» στρατιωτικά, πολιτικά, αρχαιολογικά, θρησκευτικά σημεία που βρίσκονται πάνω στους κόμβους που δημιουργούν τα «αιθερικά» και «υποχθόνια» αυτά κανάλια, με τους λεγόμενους «τόπους δύναμης», με σπήλαια που βρίσκονται εκεί, με κωδικά σημάδια θρησκευτικού-μυστικιστικού ή «τοπογραφικού» χαρακτήρα που βρίσκονται εκεί, με τις παραδόσεις της περιοχής, με τα τοπωνυμία της περιοχής, με τα μέρη που συμβαίνουν πολλά παράξενα φαινόμενα κάθε είδους, με τις εμφανίσεις παράξενων όντων σε τέτοια μέρη, με μέρη που βλέπει κάποιος επίμονα στα όνειρα του.

Με οποιαδήποτε πράγματα γράφονται στα αρχαία κείμενα για αυτά τα μέρη, με οτιδήποτε έχει γραφτεί από περιηγητές, ερευνητές, επιστήμονες ακόμη και λογοτέχνες – όλων των εποχών – γι’ αυτά τα μέρη, με τις στατιστικές θανάτων, φόνων ή ατυχημάτων που συμβαίνουν σ’ αυτά τα μέρη, με ορυχεία ή μεταλλεία που υπάρχουν σ’ αυτά τα μέρη, με λεπτομερείς παλιούς χάρτες της γεωγραφικής υπηρεσίας γι’ αυτά τα μέρη, με παλιούς χάρτες που έχουν τα παλιά τοπωνύμια αυτών των τόπων που δεν χρησιμοποιούνται πια, με την παρουσία κεραιών ή ραντάρ σ’ αυτά τα μέρη, με την συμπεριφορά των ζώων σ’ αυτά τα μέρη, με φωτογραφίες αυτών των τόπων σε φωτοευαίσθητα φιλμς και σε ειδικά φιλμς όλων των τύπων, με τις ηχογραφήσεις που θα κάνει ένα κασετόφωνο που θα εγκαταλειφθεί για πολλές ώρες την νύχτα σ’ αυτά τα μέρη, με τους αστρονομικούς και αστρολογικούς συσχετισμούς που ανιχνεύονται κατ’ αντιστοιχία στον ουρανό απ’ αυτά τα μέρη, και πάνω απ’ όλα: μ’ αυτό που η διαίσθηση, η έμπνευση και η φαντασία σας υποδεικνύει γι’ αυτά τα μέρη.

Κάποιος πρέπει να θυμάται πάντα: Ότι είναι πάνω είναι και κάτω. Ότι είναι μέσα είναι και έξω. Ότι είναι κρυφό είναι και φανερό.

Από την άλλη, η ίδια η γεωγραφία τις περισσότερες φορές σκιαγραφείται σύμφωνα με την οπτική και την εποπτεία του κάθε όντος. Τα ίδια τα όντα που κατοικούν μέσα στη γεωγραφία του κόσμου, κινούνται σύμφωνα με μία μυστική γεωγραφία που δεν συμπεριλαμβάνεται στους χάρτες. Τα πουλιά, τα έντομα και τα ζώα, κινούνται και μεταναστεύουν πάνω σε συγκεκριμένες γραμμές, ακολουθούν συγκεκριμένους αόρατους δρόμους και έχουν μια αντίληψη της γεωγραφίας τελείως άγνωστη για εμάς.

Οι μέλισσες, όταν τις απομακρύνουμε από τις κυψέλες τους και τις ελευθερώσουμε σε κάποια απόσταση απ’ αυτές, στην αρχή περιγράφουν κάποιους διστακτικούς κύκλους στον αέρα, και μετά, σαν να συντονίζονται με κάποιο αόρατο ρεύμα, στοιχίζονται σε μία σειρά και επιστρέφουν στο σπίτι. Τα ταχυδρομικά περιστέρια, αν τα απομακρύνουμε από το σπίτι τους, βρίσκουν τον δρόμο της επιστροφής ακόμη και με δεμένα τα μάτια. Τα σμήνη των πουλιών διαλέγουν σημεία στη γεωγραφία πάνω από τα οποία διαγράφουν –ταυτόχρονα όλα μαζί– έμμονους κύκλους, σαν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια αόρατη γεωγραφική δίνη.

Τα περισσότερα ζώα δεν πλησιάζουν στα μεγαλιθικά μνημεία, όπου κι αν βρίσκονται αυτά. Τα σκυλιά, ακόμη και μέσα στις πόλεις, κινούνται σύμφωνα με αόρατα σύνορα των περιοχών, όπου διαγράφονται τα πεδία επιρροής και «ιδιοκτησίας» των άλλων σκυλιών, και ανάμεσα σε αυτά τα πεδία υπάρχουν αόρατοι ελεύθεροι διάδρομοι όπου η κυκλοφορία επιτρέπεται ελεύθερα για τον ξένο.

Τα κουνούπια εξερευνούν κανονικά τον τόπο, ανακαλύπτουν τις εισόδους στοών και ζουν σε ημι-νάρκωση κατά χιλιάδες μέσα στις υπόγειες στοές: πολλές φορές για να ανακαλύψεις την είσοδο μιας στοάς στην ύπαιθρο, δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις ένα σμήνος μεγάλων κουνουπιών μέχρι να σε οδηγήσει εκεί.

Οι κωνικοί λοφίσκοι που κατασκευάζουν τα μυρμήγκια ακολουθώντας συγκεκριμένα παγκόσμια στερεότυπα στην κατασκευή τους, είναι διατεταγμένοι με ειδικές ευθυγραμμίσεις στη μικρο-γεωγραφία των μυρμηγκιών, με τον ίδιο τρόπο (και το ίδιο σχήμα) που είναι ευθυγραμμισμένες οι «τούμπες» και οι αρχαίοι τεχνητοί λόφοι στις εξοχές της Ευρώπης, από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία.

Ο Νοτιοαφρικανός φυσιοδίφης E. P. Marais, ανακάλυψε ότι οι λοφίσκοι των λευκών μυρμηγκιών της Αφρικής, τεράστιοι τεχνητοί μυρμηγκόλοφοι που έχουν ύψος όσο αυτό ενός ανθρώπου, περιέχουν έναν «εγκέφαλο», μία «καρδιά», «πεπτικό» και «κυκλοφορικό» σύστημα, και εξασκούν όλες τις ίδιες ικανότητες με ένα ανθρώπινο σώμα, εκτός από την μετακίνηση. Οι μυρμηγκόλοφοι είναι κανονικοί οργανισμοί!

Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελεί το ακριβές διάμεσο μέγεθος ανάμεσα στις διαστάσεις του ήλιου και αυτές του ατόμου. Το ίδιο το μικροκοσμικό άτομο είναι η αναπαράσταση ενός ηλιακού συστήματος. Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελείται από το εξωτερικό του σώμα ή περίβλημα, από το εσωτερικό του σώματός του (τη σύνθεση των κρυφών εσωτερικών του οργάνων), και από το πνεύμα του. Κατ’ αντιστοιχία με την επιφάνεια της εξωτερικής γης, την εσωτερική γη, και την πνευματική γη (τον παράλληλο κόσμο των πνευμάτων). Όπως και στον άνθρωπο, έτσι και στη γη, τα τρία αυτά πεδία, εξωτερικό, εσωτερικό και πνευματικό, επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, με διόδους που οδηγούν από το ένα στο άλλο και με κυκλοφορία.

Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μια αναπαράσταση της Γης, της Κούφιας Γης, της πνευματικής Γης, αντίστοιχα.

Υπάρχουν τόποι και κατασκευές στη Γη, φυσικές και τεχνητές, που αναπαριστούν τον ζωδιακό κύκλο ή συγκεκριμένα αστρικά συστήματα, και έτσι βρίσκονται σε ένα είδος πνευματικής σύνδεσης με αυτά.

«Ό,τι είναι πάνω είναι και κάτω».

Που είναι τελικά ο μικρόκοσμος και που ο μακρόκοσμος;

Εμείς οι ίδιοι είμαστε ο μακρόκοσμος ενός μικρόκοσμου, και ταυτόχρονα είμαστε ο μικρόκοσμος ενός μακρόκοσμου. Το ίδιο και ο κόσμος μας. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει στο άπειρο, στη διαδρομή προς τα κάτω, προς το μικρό, και στη διαδρομή προς τα πάνω, στο μακρό. Τα πρόσημα συνεχώς αλλάζουν. Τα ορόσημα συνεχώς αλλάζουν.

Το μέσα μετατρέπεται σε έξω, το έξω σε μέσα, και έπειτα πάλι το ίδιο, στο άπειρο.

Δεν μπορούμε να εξερευνήσουμε αυτήν την αέναη κλίμακα, είμαστε δεσμευμένοι από τη δική μας οπτική και παρατήρηση, δεν μπορούμε να κατακτήσουμε το πλήρες και ύστατο «πανόραμα», το όραμα των οραμάτων, το όραμα του παντός.

Αυτός που σκέφτεται αυτή τη στιγμή, αυτός που γράφει και διαβάζει, είναι το πνεύμα του σώματός μας. Ο Θεός είναι το πνεύμα του Σύμπαντος.

Σύμπαν: Συν-Παν, τα πάντα συν, τα πάντα και κάτι παραπάνω από τα πάντα.

Ο ίδιος ο κόσμος πάνω στον οποίον κάνουμε αυτές τις σκέψεις και ταξιδεύουμε μαζί του στο χάος, δεν είναι παρά ένας κόκκος σκόνης, ένας μικροσκοπικός κόκκος άμμου στην ατέρμονη αμμουδιά του σύμπαντος, και αυτός ο κόκκος άμμου φιλοξενεί άπειρους κόκκους άμμου στις αμμουδιές των θαλασσών του, άπειρους κόκκους σκόνης που ταξιδεύουν στον αέρα του.

Όταν κοιτάμε στο τηλεσκόπιο και όταν κοιτάμε στο μικροσκόπιο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά. Είμαστε μεγάβια για τα μικρόβια, είμαστε μικρόβια για τα μεγάβια. (Μικρόβιο: αυτό που έχει μικρό βίο. Μεγάβιο: αυτό που έχει μεγάλο βίο). Είμαστε γίγαντες για τους νάνους, είμαστε νάνοι για τους γίγαντες, οι γίγαντες είναι νάνοι μπροστά στους τιτάνες. Οι νάνοι είναι τιτάνες για τα μυρμήγκια, τα μυρμήγκια είναι τιτάνες για τα μικρόβια.

Κόσμοι μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους.

***

Pantelis Giannoulakis

http://www.terrapapers.com/

Το Νόημα και ο αποσυμβολισμός……της Σβάστικας

Οι Ναζί Εγκληματίες Παραποίησαν Αρχαίες Ιδέες και Σύμβολα των Ανατολικών Φιλοσοφιών
O Χοακίμ Σοάρες είναι Πορτογάλος συνεργάτης της Ενωμένης Στοάς των Θεόσοφων (United Lodge of Theosophists- ULT). Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο www.Esoteric-Philosphy.com

Αναπαράσταση του Βούδαμε έναν σταυρό - σβάστικα στο στήθος.
Οι γνήσιοι σπουδαστές της θεοσοφίας πρέπει να πολεμούν προκαταλήψεις και ανακρίβειες, ιδιαίτερα όταν αυτές αφορούν το θεοσοφικό κίνημα και τις διδασκαλίες του.
Στο κείμενό του “Η Θεοσοφία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος” γράφει ο Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε:
“Σε έναν κόσμο ο οποίος εν μέρει κυριαρχείται από φανατισμό και από θρησκείες που εστιάζονται στις τελετουργίες τους, είναι απολύτως φυσικό να δέχεται το θεοσοφικό κίνημα -  που έχει πρωτίστως σκοπό να διαλύει την πλάνη με μη βίαιο τρόπο – ποικίλες επιθέσεις, τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές. Σαν παράδειγμα τέτοιων επιθέσεων έχουμε ένα πλήθος αβάσιμων κειμένων που κατηγορούν το θεοσοφικό κίνημα ότι διάκειται ευμενώς προς τον Ναζισμό ή τον Φασισμό. Υπάρχουν διάφορες πηγές παραπληροφόρησης πάνω στο ζήτημα της Θεοσοφίας και του Χιτλερισμού και θεωρούμε ότι είναι σωστό να παρουσιάσουμε ορισμένες αποδείξεις σχετικά με την πραγματική σχέση αυτών των δύο,
περιλαμβανομένης και της περιόδου του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.” [1]
Οι σπουδαστές της θεοσοφίας γνωρίζουν την παραχάραξη και την εγκληματική χρήση που έχουν υποστεί τα ιερά Ινδικά σύμβολα από τον Ναζισμό. Όπως γράφει ο Αβελίνε:
“Οι ηγέτες των Ναζί εξασκούσαν ένα είδος αντι-ανθρωπιστικής μαγγανείας και είχαν πολλά κοινά με τον συγκαλυμμένο “μυστικισμό μίσους και βίας” που ανέπτυξαν επιμελώς οι Ιησουίτες και που, ήδη από τον 16ο αιώνα, χρησιμοποίησε το Βατικανό”. [2]
Ένα από τα πιο γνωστά παραδείγματα της χρήσης ενός ιερού συμβόλου για εγκληματικούς σκοπούς και μαγεία εναντίον της εξέλιξης είναι η χρήση του “σταυρού του Ζαϊνισμού” ή Σβάστικα.
Αυτό το αρχαίο και μυστικιστικό σύμβολο σχολιάζεται εκτενώς από την Ε. Π. Μπλαβάτσκυ στο έργο της “Η Μυστική Δοξασία”. Στην αρχαιότητα χρησιμοποιούνταν από πολλά έθνη σ' όλο τον κόσμο. Είναι ένα από τα πιο δημοφιλή θεϊκά σύμβολα στην Ασία, καθώς ανήκει τόσο στην Ινδουιστική όσο και στη Βουδιστική παράδοση.
Η Ε.Π.Μπλαβάστκυ λέει:
“Πολύ λίγα παγκόσμια σύμβολα είναι πιο μεστά πραγματικού αποκρυφιστικού νοήματος από την Σβάστικα. Συμβολίζεται με τον αριθμό 6. Γιατί δείχνει με την συγκεκριμένη παράστασή του, όπως άλλωστε ο αριθμός αλλά και το ιδεογράφημά του, προς το Ζενίθ και το Ναδίρ, τον Βορρά, τον Νότο, τη Δύση και την Ανατολή. Βρίσκει κανείς την μονάδα παντού, τη μονάδα που αντικατοπτρίζεται σε όλες τις μονάδες και σε κάθε μονάδα χωριστά. Είναι το έμβλημα της δράσης του Φοχάτ, της ασταμάτητης περιδίνησης των “τροχών” και των Τεσσάρων Στοιχείων, του “Ιερού Τέσσερα”, μέσα στο μυστικιστικό τους, κι όχι μόνο στο κοσμικό τους, νόημα. Επιπλέον, οι τέσσερις βραχίονές της, λυγισμένοι σε ορθές γωνίες, συνδέονται στενά, όπως φαίνεται και αλλού, με τις Πυθαγόρειες και Ερμητικές κλίμακες. Όποιος μυηθεί στα μυστήρια της έννοιας της Σβάστικας, λένε τα Σχόλια, “μπορεί να ανιχνεύσει σ' αυτήν, με μαθηματική ακρίβεια, την εξέλιξη του Κόσμου και όλης της περιόδου της Σάντυα (Sandya)”. [3]
Η Σβάστικα είναι το κατ' εξοχήν σύμβολο της κοσμικής εξέλιξης. Είναι μια απεικόνιση που απαντάται σε πολλούς ναούς της Ινδίας, του Θιβέτ, της Κίνας και άλλων χωρών Ινδουιστικής και Βουδιστικής επιρροής (και είναι το κυρίαρχο σύμβολο του εσωτερικού Βουδισμού). Επιπλέον, βρίσκεται στις παραδόσεις των Νορδικών λαών και της προκολομβιανής Βορείου και Νοτίου Αμερικής.
Όντας παγκόσμιο σύμβολο, ο σταυρός της σβάστικας είναι παρών και στο σύμβολο του θεοσοφικού κινήματος.
Πασίγνωστες είναι οι αναπαραστάσεις του Βούδα με τον σταυρό - Σβάστικα στο στήθος, που ονομάζεται “Σφραγίδα της Καρδιάς”. Η σβάστικα είναι ακόμη παρούσα σε πολλά αρχαία Χριστιανικά ευρήματα. Για τον παγκόσμιο χαρακτήρα της, γράφει η Ε.Π.Μπ.:
“[O] Αιγυπτιακός σταυρός Ανκχ ή Ταυ, ο Τζαϊνικός σταυρός ή Σβάστικα και ο Χριστιανικός σταυρός έχουν όλοι το ίδιο νόημα”. [4]
Παρόλα αυτά τα στοιχεία ή ίσως εξ αιτίας αυτών, οι Χριστιανοί ιεραπόστολοι προσπάθησαν να κατατάξουν την σβάστικα στα “διαβολικα” σύμβολα, επιχειρώντας έτσι να καταστρέψουν ένα από τα παλαιότερα ιερά σύμβολα, που βρίσκεται και στη ρίζα του “δικού τους” Χριστιανικού σταυρού. Αλλά αν αναγνώριζαν με εντιμότητα την εξέλιξη του σταυρού ως συμβόλου, θα ήταν σα να παραδέχονται ότι ο Χριστιανισμός υιοθέτησε με αθέμιτο τρόπο θρησκευτικές παραστάσεις που ανήκουν σε πολύ προγενέστερες παραδόσεις.
Τα εγκλήματα που διέπραξαν από τον 3ο και 4ο αιώνα φανατικοί Χριστιανοί και αργότερα, από τον 16ο αιώνα, Ιησουίτες, εντάθηκαν, κατά μία έννοια, στις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα από τα Ναζιστικά και φασιστικά καθεστώτα.
Ο “Χριστιανικός” δεσποτισμός καθυπόταξε και καταδίωξε τα Χριστιανικά έθνη και προσπάθησε να καταπνίξει τον μυστικιστικό, αυθεντικό Χριστιανισμό εξαπολύοντας συγχρόνως πολέμους εναντίον άλλων θρησκειών. Οι Ναζί υιοθέτησαν την ίδια ασέβεια απέναντι στη ζωή.
Η προδοσία και η απάρνηση του Δασκάλου και της διδασκαλίας του συμβολίζονται στα  στα όσα περιγράφουν τα εδάφια της Καινής Διαθήκης που αναφέρονται στον Πέτρο και τον Ιούδα. Η προδοσία και η απάρνηση υλοποιήθηκαν και επιβεβαιώθηκαν με τη συμπεριφορά της Εκκλησίας της Ρώμης επί περίπου δύο χιλιάδες χρόνια. Είναι περισσότερο παράδειγμα αμαύρωσης των ιερότερων συμβόλων της Εσωτερικής Σοφίας. Ακολούθως, το Βατικανό έδωσε ανεπιφύλακτη πολιτική υποστήριξη στο Ναζισμό και στο Φασισμό. Όπως σημειώνει ο Κάρλος Αβελίνε:
“Βεβαίως, το Βατικανό ήταν πάντα εναντίον της Θεοσοφίας, γιατί η Θεοσοφία προτείνει την παγκόσμια αδελφοσύνη και αποκηρύσσει και καταπολεμά κάθε μορφή θρησκευτικού δογματισμού”. [5]
Το θεοσοφικό κίνημα αντιτίθεται σε κάθε ολοκληρωτική ιδεολογία και τρέφει συμπάθεια προς τις δημοκρατικές διαδικασίες. Η Θεοσοφία είναι μια απόκρυφη πηγή και έμπνευση κινημάτων που συμβάλλουν στην ειρήνη και την ενότητα μεταξύ των εθνών, όπως ο ΟΗΕ. Ο Καταστατικός Χάρτης των Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών σαλπίζει στο κείμενό του το ίδιο θεοσοφικό ιδεώδες της παγκόσμιας αδελφοσύνης. [6]
Ο όρος “Άριος”
Ο Ναζισμός παραποίησε τον όρο “Άριος”. Η λέξη σημαίνει “ευγενής” και χρησιμοποιείται στη “Μυστική Δοξασία” από την Έλενα Μπλαβάτσκυ για να προσδιορίσει το πέμπτο στάδιο της εξελικτικής διαδικασίας που εκτείνεται σε μια περίοδο πολλών εκατομμυρίων ετών. Η ιδέα της “Άριας φυλής” αναφέρεται στην πέμπτη φυλή και καλύπτει επτά υπο-φυλές πολυάριθμων εθνών που τα άτομα που τα απαρτίζουν έχουν διαφορετική φυσική εξωτερική εμφάνιση.
Από την άποψη της εσωτερικής φιλοσοφίας, αυτή καθαυτή, η αθάνατη ψυχή, η Θεία όψη κάθε ανθρώπινου όντος, περνά (ή ενσαρκώνεται σε) κάθε μία από τις διαιρέσεις των εξελικτικών κύκλων, περιλαμβανομένων των φυλών, των σφαιρών, των γύρων και των μανβαντάρα. Έτσι, δεν έχει νόημα να συσχετίζει κανείς τον όρο “Άριος” ή “Αρία” με κάποιο συγκεκριμένο κληρονομικό ή εθνολογικό χαρακτηριστικό ή με το χρώμα του δέρματος.
Η λέξη χρησιμοποιείται επίσης με την πνευματική έννοια και στο “Θεοσοφικό Γλωσσάρι” βρίσκουμε τον εξής ορισμό:
“Άρια” (“Αrya”), (Σκ.), Κυριολεκτικά, “ο άγιος”. Αρχικός τίτλος για τους Ρίσι, εκείνους που είχαν δαμάσει το “Αριασατυάνι” και πέρασαν στο μονοπάτι του Αριανιμάγκρα προς τη Νιρβάνα ή Moksha, το μεγάλο “τετραπλό” μονοπάτι. Τώρα, όμως, το ουσιαστικό έχει γίνει επίθετο μιας φυλής και οι Ανατολιστές μας, στερώντας τους Ινδο-Βραχμάνους από τα πρωτοτόκιά τους, ονομάζουν Άριους όλους τους Ευρωπαίους. Στον εσωτερισμό, καθώς στα τέσσερα μονοπάτια ή στάδια μπορεί να μπει κανείς μόνο χάρις σε μέγιστη πνευματική εξέλιξη και “εξέλιξη σε αγιότητα”, ονομάζονται οι “τέσσερις καρποί”. Οι διαβαθμίσεις της κατάστασης του Άρχατ (Arhatship) , που φέρουν τα αντίστοιχα ονόματα Σροταπάτι (Srotapatti), Σακρινταγκαμίν (Sakridagamin), Αναγκαμίν (Anagamin) και Άρχατ (Arhat), ή οι τέσσερις κατηγορίες των Αρίων (Aryas) αντιστοιχούν σε αυτά τα τέσσερα μονοπάτια και αλήθειες”. [7]
Ας δούμε τώρα τι λέει το Γλωσσάρι για το “Αριασατιάνι”, (“Aryasatyani”):
“Αριασατιάνι”(Σκ.). Οι τέσσερις αλήθειες ή τα τέσσερα δόγματα που είναι (1) η Ντούκα (Dukha) ή ότι η δυστυχία και ο πόνος είναι το αναπόφευκτο παρεπόμενο της αισθητικής (από εσωτερική άποψη, φυσικής) ύπαρξης. (2) η Σαμουντάγια (Samudaya), το αξίωμα ότι η δυστυχία εντείνεται με τα ανθρώπινα πάθη, (3) η Νιρόντα (Nirodha), ότι είναι εφικτή η συντριβή και εξάλειψη όλων αυτών των συναφών συναισθημάτων για τον άνθρωπο που “βαδίζει στο μονοπάτι” και (4) η Μάργκα (Marga), η στενωπός, ή το μονοπάτι που οδηγεί σε ένα τέτοιο ευλογημένο αποτέλεσμα”. [8]
Είναι προφανές ότι η λέξη “Άριος” ήταν ό τίτλος που αποδιδόταν σε εκείνο τον Σοφό που, έχοντας διανύσει το μονοπάτι της ύψιστης ηθικής και της ανιδιοτελούς προσφοράς προς την ανθρωπότητα, έφτασε τα θεσπέσια ύψη της Θείας Σοφίας και της Συμπόνιας.
Κάτι ανάλογο συνέβη και με τη λέξη “Βραχαμάνα” (“Brahamana”), που συνήθως χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει μια κοινωνική κάστα της Ινδίας. Ο τίτλος του “Brahamana”, αρχικά απονέμονταν σε εκείνους που λόγω της προσωπικής τους αξίας και αγνότητας είχαν φτάσει στο επίπεδο του μυημένου ή “διπλογεννημένου” (“twice born”), που κατάφεραν να κατανικήσουν “κάθε τάση προς το κακό”. Ο ίδιος ο Βούδας αποκαλείται Brahamana. Αυτό το ιδεώδες “αρετής και γνώσης” περιγράφεται ωραιότατα στο τελευταίο κεφάλαιο του κλασικού Βουδιστικού κειμένου “Νταμαπάντα”. Εκεί βλέπουμε τον Φωτισμένο να διακηρύσσει, χωρίς να αναφέρεται σε κάποια κάστα ή άλλη μορφή κοινωνικής κατηγορίας, ότι:
“Αυτόν αποκαλώ Brahamana που είναι στοχαστικός, ατσάλινος, σταθερός. Που έκανε το καθήκον του και που εξάλειψε την φαυλότητά του. Που έφτασε στον ύψιστο σκοπό”. [9]
Υπάρχει άλλη μια ενδιαφέρουσα λέξη με πρόθεμα τη λέξη “Άρια”:
“Άριαβάρτα”, (“Aryavarta”) (Σκ.). Η “γη των Άριων”, ή η Ινδία. Είναι το αρχαίο όνομα της Βόρειας Ινδίας που πρωτοαποίκησαν οι Βραχμάνοι εισβολείς”. [10]
Οι Ναζί παραποίησαν τους όρους “Άριος” και “Άρια”, αποστερώντας το πραγματικό νόημά τους. Το ίδιο έκαναν κι οι Χριστιανικές εξουσίες με πολλούς άλλους όρους, ιερά σύμβολα και κατάλοιπα των αρχαίων παραδόσεων, περιλαμβανομένης και της Ιουδαϊκής παράδοσης. Η Θεοσοφία, αντίθετα, έχει βαθειά συγγένεια με την αδελφική, φιλειρηνική και ενάντια στη βία δράση των μυστικιστών και φιλοσόφων κάθε έθνους, θρησκείας και πολιτισμικής παράδοσης.
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
[1] Το κείμενο είναι εύκολο να αναζητηθεί στον Αλφαβητικό Κατάλογο Κειμένων ή στον Κατάλογο Κειμένων Κατά Συγγραφέα, στον ιστότοπο www.TheosophyOnline.com . Επίσης περιέχεται στο μπλόγκ www.Esoteric-Philosophy.com και στον ιστότοπο www.FilosofiaEsoterica.com .
[2] Στο ανωτέρω κείμενο.
[3] “Η Μυστική Δοξασία”, Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, Τόμ. ΙΙ, Θεοσοφική Εταιρεία, Λος Άντζελες, σ. 587.
[4] “Η Μυστική Δοξασία”, Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, Τόμ. Ι, Θεοσοφική Εταιρεία, Λος Άντζελες, σ. 657.
[5] Βλέπε, “Θεοσοφία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος”, που αναφέρεται στη σημείωση [1], ανωτέρω.
[6] Βλέπε. “Η Μπλαβάτσκυ, τα Ηνωμένα Έθνη και η Δημοκρατία” του Κάρλος Αβελίνε Καρντόσο, στον ιστότοπο www.TheosophyOnline.com , www.Esoteric-Philosophy.com και www.FilosofiaEsoterica.com
[7] “Θεοσοφικό Γλωσσάρι”, Ε. Π.Μπλαβάτσκυ,Θεοσοφική Εταιρεία, Λος Άντζελες, 1990, βλέπε, λ. “Arya”, σ. 32
[8] “Θεοσοφικό Γλωσσάρι”, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, βλέπε σ. 33
[9] “Η Νταμαπάντα”, Θεοσοφική Εταιρεία, Λος Άντζελες, 139 σσ., βλέπε, Κεφάλαιο 26, στίχος 386, σ.89
[10] “Θεοσοφικό Γλωσσάρι”, Ε. Π. Μπλαβάτσκυ, βλέπε, λ. “Αριαβάρτα”, σ. 33