Οι Κιονες και η Ιστορια τους ...

Εάν κάποιο πρόσωπο εισέλθει σε έναν χώρο όπου συνεδριάζουν οι Τέκτονες, θα παρατηρήσει μία ιδιαίτερη διακόσμηση, θελκτική ίσως, αλλά εν πολλοίς ακατανόητη στον τρίτο. Ο λόγος είναι απλός. Ο ίδιος ο Τεκτονισμός σαν φιλοσοφία και κοσμοθεωρία, για την μετάδοση των μηνυμάτων του, στηρίζεται σε μέγιστο βαθμό, στην χρήση των συμβόλων, των υλικών παραστάσεων δηλαδή που σε διάφορες μορφές, ως επί το πλείστον εικαστικές αλλά και νοηματικές, μεταδίδουν διάφορα μηνύματα και νοήματα. Αυτή ακριβώς την δυνατότητα παρέχει η χρήση των συμβόλων, να μεταδίδει δηλαδή μηνύματα και νοήματα, που μόνο οι μεμυημένοι στο συγκεκριμένο σύστημα μπορούν να αποκρυπτογραφήσουν και να κατανοήσουν, ενώ οι αμύητοι, αν και το σύμβολο είναι μπροστά στα μάτια τους αισθάνονται αδύναμοι στο να αναγνώσουν την έννοια που το σύμβολο κρύβει.

Ας μην λησμονούμε ότι ακόμη και η δύναμη της αναγνώσεως, της ερμηνείας δηλαδή των συμβόλων που κάποιοι άνθρωποι επινόησαν για να μεταδίδουν τις ιδέες τους, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η αποκρυπτογράφηση των κρυμμένων αυτών εννοιών και νοημάτων.

Αυτός είναι ένας από τους λόγους που στον Α. Βαθμό ερωτάται ο προς αναγνώριση τρίτος, εάν γνωρίζει ανάγνωση και γραφή.

Ο λαός μας, έχοντας ζήσει αιώνες πολιτικής και πολιτιστικής σκλαβιάς, στην μεγάλη του πλειοψηφία, μέχρι σήμερα σαν κύριο σκοπό της ζωής του, έχει βάλει για το παιδί του, να μάθει γράμματα, να γίνει γραμματιζούμενο, να μπορεί δηλαδή να αποκρυπτογραφεί τα μηνύματα που περιέχονται σ' εκεί- να τα σύμβολα που συνιστούν το αλφάβητο.

Ακόμη πιο δύσκολο όμως είναι, ακόμη και για τον άνθρωπο με μέση γνώση, να μπορεί να κατανοήσει τους συμβολισμούς που κρύβουν τεράστια ανθρώπινα έργα, όπως Θέατρα, Ναοί, Δημόσια Κτίρια, ιδιαίτερα Κτίρια Βουλών και Πανεπιστήμια, όταν βλέπει ακόμη και σήμερα, σε όλα τα μέρη του κόσμου, τις προσόψεις τους αλλά και το εσωτερικό τους, να κοσμούνται με τις τρείς κατηγορίες κιόνων που επινόησαν οι Αρχαίοι Έλληνες, δηλαδή τον Δωρικό τον Ιονικό και τον Κορινθιακό.

Και ξαφνικά, βλέπομε το ίδιο ακριβώς Αίνιγμα, να τίθεται μπροστά στον κάθε Τέκτονα κάθε φορά που ξεκινά τις Τεκτονικές Εργασίες του.

Παρατηρούμε δηλαδή εμείς οι Τέκτονες, ακριβώς στην μέση του Ναού μας, του Ναού της Αρετής, τρία είδη κιόνων, τον Ιωνικό τον Δωρικό και τον Κορινθιακό, να περιβάλλουν τον τάπητα της Στοάς μας. Παρακολουθούμε στην συνέχεια, κατά το άνοιγμα των εργασιών μας, ότι ο Σεβάσμιος και οι δύο Επόπτες, ταυτίζουν, τον Ιωνικό Κίονα, με την Σοφία, τον Δωρικό με την Ισχύ, και τον Κορινθιακό με το Κάλλος.

firstdegree tracing star-boardΒλέπομε δηλαδή ότι οι τρείς αυτοί Κίονες, συμβολίζουν τρείς πνευματικές δυνάμεις οι οποίες στηρίζουν τον οικοδομούμενο κατά την διάρκεια της Τεκτονικής Τελετουργίας, Ναό της Αρετής. Η Σοφία, η Ισχύς (Δύναμη) και το Κάλλος.

Είναι πάμπολλοι οι ορισμοί που κατά καιρούς έχουν δοθεί για κάθε μία από αυτές τις παραπάνω έννοιες. Είναι αμέτρητοι οι ποταμοί μελάνης που έχουν χυθεί για να τις περιγράψουν. Είναι δε ασύλληπτη η δική μας ανεπάρκεια στο να τις κατανοήσωμε από Τεκτονικής απόψεως, εάν δεν επικαλεσθούμε την αρωγή του Μεγάλου Αρχιτέκτονος του Σύμπαντος στην άλλως απεγνωσμένη αυτή προσπάθειά μας.

Και αυτή ακριβώς την βοήθεια επικαλούμεθα, πριν ή ξεκινήσωμε τις εργασίες μας, με την τελετουργική Αφή των Φώτων.

Με την Αφή των Φώτων, που στην ουσία ξεκινά από τον Σεβάσμιο, με την λήψη του Φωτός από την έδρα του, το οποίο Φώς, της αρρήτου γνώσεώς του μεταλαμπαδεύεται στην Στοά, αρχίζουν να διαλύονται τα πνευματικά σκότη που περιβάλλουν το χοϊκό μας γίγνεσθαι, και έτσι εμείς οι μετέχοντες Τέκτονες ξεκινάμε το πνευματικό μας ταξίδι προς το πνευματικό Άρρητο.

Έτσι, αρχίζοντας την πνευματική μας πορεία, αρχίζωμε να συνειδητοποιούμε ότι Σοφία δεν είναι μόνο είναι η βαθειά γνώση και η ορθή κρίση. Τεκτονικά, είναι στην ουσία, η βαθεία και σταθερά γνώση των φυσικών δυνάμεων, των νόμων και των λειτουργιών της φύσεως, με άλλα λόγια, η έρευνα για την ανακάλυψη της ιδέας της Αλήθειας. Και τούτο, διότι ό,τι τελείται στην φύση είναι γνήσιο και αληθινό, ενώ ό,τι τελείται ενάντια στους φυσικούς νόμους, δηλαδή παρά φύσιν είναι κίβδηλο και ψεύτικο και σαν τέτοιο, μόνο κίβδηλα και ψεύτικα αποτελέσματα παράγει, δηλαδή καταστρεπτικά.

Υπερβαίνοντας εμείς οι Τέκτονες, τον υλικό κόσμο, κατά την διάρκεια της Τεκτονικής μυσταγωγίας, προχωρούμε πέρα από τα προβλήματα που απασχολούν τις φυσικές επιστήμες. Μεταβαίνομε σ' εκείνα τα προβλήματα, που έχουν μεταφυσική υπόσταση. Είναι εκείνα τα προβλήματα την λύση των οποίων καλούμεθα να ανεύρωμε χρησιμοποιούντες σαν ένα απαραίτητο εργαλείο, την εφαρμογή της Σοφίας, δηλαδή, από μεταφυσικής πλευράς, την βαθεία και σταθερά γνώση των μεταφυσικών δυνάμεων, των νόμων και των λειτουργιών της επέκεινα, αόρατης, απερίγραπτης και μόνο διαισθαντικά συλλαμβανόμενης και κατανοούμενης φύσης.

Αυτό μπορεί να επιτευχθεί γενικά μόνο με την διεύρυνση της μεταισθητικής σκέψεως και ενοράσεως. Σαν δε απαραίτητο εργαλείο για την γνώση και χρήση αυτής της μεταισθητικής σκέψεως και ενοράσεως, είναι η διαβίωσή μας και στον βέβηλο κόσμο, κατά τρόπον ηθικώς υγιή. Ο Σωκράτης, στην πολιορκία της Ποτίδαιας, προσπαθώντας να εισχωρήσει στην μεταισθητική αυτή γνώση και επίγνωση, να γνωρίσει δηλαδή αυτού του είδους την Σοφία, την εύρεση της οποίας και εμείς επιδιώκομε στα Τεκτονικά μας Εργαστήρια, απομακρύνθηκε από το στρατόπεδο των Αθηναίων, βρήκε ένα απόμερο μέρος του δάσους, και μέσα στο καταχείμωνο, με το χιόνι να πέφτει, συγκεντρώθηκε σε τέτοιο βαθμό που επί ώρες κατανίκησε την φύση που λυσσομανούσε. Το εάν το βρήκε ή όχι, όλοι το γνωρίζωμε, μιά και μέσω του μαθητού του Αριστοκλή (που όλοι τον γνωρίζωμε με το παρανόμι του Πλάτων) μας άφησε επαρκή πνευματικά ερεθίσματα για να απασχολούμεθα στις επόμενες γενεές.

Ο άλλος Κίονας ο Δωρικός, συμβολίζει την Ισχύ, την Δύναμη. Είναι ίσως η πιο δόλια ιδέα την οποία καλείται να αντιμετωπίσει ο Τέκτονας. Δόλια , ακριβώς διότι είναι η πιο προφανής, η πιο προσιτή στην επιφανειακή της δομή και η πιο, επιφανειακά εύκολα κατανοητή. Κάθε συνήθης άνθρωπος γνωρίζει την έννοιά της, και την εφαρμόζει σε πολλές καθημερινές εκδηλώσεις της ζωής του.

Από την σωματική προσπάθεια που καταβάλλει για να διανύσει μία απόσταση, στην άσκηση πίεσης διαφόρων ειδών για να επιτύχει κάποιον υλικό σκοπό.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η δολιότητα αυτής της ιδέας, διότι, ο Δωρικός Κίονας που συμβολίζει την δύναμη, αναφέρεται όχι σ’ αυτού του είδους την ισχύ. Αναφέρεται στην εσωτερική δύναμη που είναι κρυμμένη στην ψυχή του κάθε ανθρώπου, αυτή την δύναμη, που είναι ικανή να μετακινήσει και ολόκληρα βουνά. Αναφέρεται εμμέσως πλην σαφώς, στην εσωτερική πίστη που για τον οποιοδήποτε σκοπό θέτει ο άνθρωπος στη ζωή του. Αναφέρεται στην δύναμη εκείνη που δημιουργεί ορατούς και αόρατους κόσμους, συλλαμβάνει και υλοποιεί ιδέες χρησιμοποιώντας σαν μοχλό τις εσωτερικές δυνάμεις που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος.

Αυτή η δύναμη, σε συνδυασμό με την Σοφία, είναι αυτή που δημιουργεί τα πάντα. Δημιουργεί το πάν, προς το οποίον το πάν τείνει.

Ερχόμαστε τώρα στον τρίτο κίονα, τον Κορινθιακό, που συμβολίζει το Κάλλος, την ομορφιά, την ξεκούραση της ψυχής, την ανύψωσή της σε άλλες σφαίρες ψυχικής ευδαιμονίας. Τις σφαίρες που δίνουν στον άνθρωπο την ψυχική γαλήνη, από την απόλαυση των επιτευγμάτων του.

Η έννοια του Κάλλους, υπ’ αυτή την διάσταση, σαν τελικό αποτέλεσμα μιάς σοφής προσπάθειας, που γίνεται με την χρήση ισχυρών δυνάμεων, και φέρνει ένα επιθυμητό αποτέλεσμα, που γαληνεύει την ψυχή και ξεκουράζει το πνεύμα, είναι σαφέστατα, λακωνικά και περιεκτικά διατυπωμένη, και μας προσκαλεί να την βιώσωμε και να την αποκρυπτογραφήσωμε, αναδιφώντας στις πρώτες δύο τρείς τέσσερεις αράδες του Βιβλίου της Γενέσεως.

Ας τις θυμηθούμε:

Γένεσις - Κεφάλαιον Α - Εδάφιον 1.

Αποτέλεσμα εικόνας για the masonic three kyones imagesΕν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην. Η δε γη ην αόρατος και ακατασκεύαστος, και σκότος επάνω της αβύσσου, και πνεύμα Θεού επεφέρετο επάνω του ύδατος. Και είπεν ο Θεός «γεννηθήτω φως» και εγένετο φως. Και είδεν ο Θεός το φώς, ότι καλόν.

Σ’ αυτές τις αράδες, ανάγλυφα προκύπτει ο συνδυασμός της Σοφίας με την Ισχύ (η ύπαρξη του πνεύματος του Θεού που επιφέρεται επάνω του ύδατος, η κατασκευή της αοράτου γης υπεράνω του σκότους της αβύσσου), και τέλος η εκ του Θεού διαπίστωση ότι αυτό το δημιούργημα είναι όμορφο, διαθέτει δηλαδή κάλλος «και είδεν ο Θεός το φώς, ότι καλόν».

Αυτή ακριβώς την μεθόδευση καλούμεθα εμείς οι τέκτονες να ακολουθήσωμε κατά την ανοικοδόμηση του Ναού της Αρετής, που κάθε μέρα πασχίζομε να οικοδομήσωμε.

Αυτό το μήνυμα, οι πάνσοφοι ιδρυτές του Τάγματός μας, συνεχώς προσπαθούν να μας το μεταδώσουν, ακόμη και με την σοφά δομημένη χωροταξία της Στοάς μας.

Πόσοι από εμάς έχουν παρατηρήσει την λεπτομέρεια ότι οι καθήμενοι σε αμφότερες τις στήλες, του Βορρά και της Μεσημβρίας, δεν έχουν μέτωπο προς την Ανατολή. Για την ακρίβεια, μέτωπο προς την Ανατολή λαμβάνουν μόνον κατά την έναρξη των εργασιών όταν ο Σεβάσμιος καλεί τους Αδελφούς να τεθούν σε τάξη μαθητού κατά την διέλευση του Αδελφού Α’ Επόπτου.

Σε όλη των διάρκεια των εργασιών, όλοι οι κοσμούντες τις Στήλες, έχουν μέτωπο προς τους τρείς κίονες , ακριβώς για να ενθυμούνται ότι η οικοδόμηση του Ναού της Αρετής, (που συμβολίζεται με τον τάπητα της Στοάς – επίσης περιβαλλόμενο από αυτούς τους τρείς κίονες) γίνεται με τον συν-δυασμό αυτών των τριών δυνάμεων, της Σοφίας, της Ισχύος και του Κάλλους, όταν αυτές οι δυνάμεις είναι ενεργοποιημένες .

Η δε ενεργοποίηση αυτή , όπως ήδη προείπαμε γίνεται με την Αφή των Φώτων που τις επιστεγάζουν! Παύει δε να υφίσταται με την Σβέση των ιδίων Φώτων.

Ίσως κάποιος θα μπορούσε να διερωτηθεί, γιατί αυτοί οι κίονες είναι τοποθετημένοι στην μέση του Ναού, και όχι σε κάποιο άλλο σημείο του;

Η απάντηση είναι ότι και αυτή η τοποθέτηση επίσης δεν είναι τυχαία. Είναι αποτέλεσμα προσεκτικής μελέτης των μυητικών πρακτικών που εφήρμοζαν οι πολύ προ ημών, γνήσιοι Μύστες. Είναι η τοποθέτηση που εφήρμοζαν οι Ελευσινείς στο Τελεστήριο της Ελευσίνος. Είναι επίσης η τοποθέτηση που εφαρμόζουν από αμνημονεύτων ετών οι Ιουδαίοι, στον δικό τους Ναό, τη Συναγωγή (κατά το χριστιανικό Εκκλησία – που σημαίνει περίπου το ίδιο) όπου προς την κατεύθυνση της Ιερουσαλήμ τοποθετείται η Ιερά Κιβωτός (Αρόν Ακόντες) καλυμμένη με κεντητό παραπέτασμα (το παρόχετ) που περιέχει τους κυλίνδρους του νόμου (Σιφρέ ή Σεφέρ Τορά), ενώ η ανάγνωση του Νόμου γίνεται στην μέση του Ναού, όπου υπάρχει μία εξέδρα η μπιμά (το ελληνικό βήμα) που ονομάζεται επίσης αλμελόρ (ο λόγος).

Ίσως κάποιοι από εμάς να διερωτηθούν. Σαν πρακτικοί και σκληρά εργαζόμενοι άνθρωποι που είμαστε (ας μην λησμονούμε ότι ο Τεκτονισμός αποκλείει τους αέργους) έχωμε κάποια πρακτική ανταμοιβή αν αφήσωμε τις καθημερινές ασχολίες μας και προσέλθωμε σ’ αυτόν τον χώρο όπου προσπαθούμε να ανυψώσουμε τους εαυτούς μας, στα υψηλά και δυσπρόσιτα πεδία του στοχασμού και της δράσεως;

Τυχαία η απάντηση ήλθε στα χέρια μου, με την ανάγνωση ενός άρθρου του περιοδικού Economist, τεύχος της 4ης με 10η Οκτωβρίου 2014 σ. 72. Το άρθρο αυτό έχει ένα ζωγραφισμένο σχέδιο που συμβολικά απεικονίζει έναν ορειβάτη, που με την σειρά του συμβολίζει το υψηλόβαθμο στέλεχος μιας εμπορικής εταιρείας, να προσπαθεί να σκαρφαλώσει στην κορυφή μιας προτομής ενός γίγαντα της Παγκοσμίου Φιλοσοφικής Διανοήσεως. Του Πλάτωνος.

Παρατηρούμε δηλαδή , ότι ακόμη και οι υλιστές της εποχής μας, έχουν ξαναρχίσει να κατανοούν ότι η εμβάθυνση στη φιλοσοφική σκέψη, τους βοηθά να κατανοήσουν τα διάφορα πρακτικά προβλήματα που καθημερινά αντιμετωπίζουν, και να τα επιλύουν σφαιρικά σωστά και σε βάθος χρόνου. Ταυτόχρονα εξισορροπούν γαλήνια αλλά και με ηρεμία τις καθημερινές τους προκλήσεις.

Παρατηρούμε επίσης ότι αυτό που ο σύγχρονος άνθρωπος έχασε κατά την διάρκεια του αγώνος του προς κτήση υλικών αγαθών, και τώρα έχει καταστεί τόσο αντιπαραγωγικός που ακόμη και οι Υλιστικοί Ταγοί του, του δείχνουν τον δρόμο για να το ξαναβρεί, εμείς οι Τέκτονες το έχωμε μπροστά μας κάθε φορά που ξεκινούμε τις Συνεδρίες μας.

Και τούτο διότι, οι προ ημών πάνσοφοι διδάσκαλοί μας, μας παρέδωσαν ένα σύστημα φιλοσοφικό και κοινωνικό, που μπορεί να λειτουργήσει, μέσα και έξω από την Στοά, εφ΄ όσον κατανοήσωμε τα κρυφά μηνύματα των συμβόλων που το απαρτίζουν και φυλάξωμε τα διδάγματά τους, εις τόπον ασφαλή και ιερόν.

Αυτή ακριβώς, η ασφαλής φύλαξη (που εξαρτάται από τον καθένα από εμάς) συνιστά την ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στον αληθή Τέκτονα, και τον κατ' επίφασιν καθώς και τον οποιονδήποτε τρίτο.

Πηγη : http://www.freemasonry.gr/
Μεταφορτωση Kresnik

Τα γράμματα Ύψιλον και Έψιλον, και η σχέση τους με τα Ελευσίνια μυστήρια

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα και Αριστοτέλη τα γράμματα χωρίζονται σε τρείς κατηγορίες:  


Α) Ήχοι και εικόνες που οφείλονται στο φυσικό ανθρώπινο περιβάλλον, γεωγραφικός και φυσικός χώρος ( κλίμα - χλωρίδα - πανίδα).
Β) Ήχοι και εικόνες που προεκλήθησαν από τις δραστηριότητες (έργα) του ανθρώπου (εργαλεία-όπλα- εκμετάλλευση φυσικών πηγών κ.α.).
Γ) Ήχοι και εικόνες που οφείλονται στις υποστάσεις τους.

Επ’ ευκαιρίας της  πρό ημερών Φθινοπωρινής Ισημερίας η οποία συνέπεφτε στην αρχαιότητα  με τις σεπτές και άρρητες τελετουργίες ων Ελευσινίων μυστηρίων,  όπως επίσης και  των πρόσφατων πρώτων βροχών, στο παρόν άρθρο θα κάνω (όπως υποσχέθηκα), μία απόπειρα ερμηνείας των γραμμάτων Ύψιλον και Έψιλον.
Το γράμμα Ύψιλον συνδέεται τόσο με τα Υγρά και την βροχή, όσο και με την λέξη   που αναφωνούσαν οι μύστες στα Ελευσίνια : “ΥΕ -  ΚΥΕ”. Το ΥΕ (βρέξε) απευθυνόταν στο Δία, ενώ το ΚΥΕ (κυοφόρησε) στη Δήμητρα...

Το γράμμα Ύψιλον είναι το 20ο  γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου  και το 22ο  του αρχαίου Ελληνικού (το οποίο είχε 28 γράμματα  ένα για κάθε σεληνιακό μήνα).    Τα τέσσερα γράμματα τα οποία  δεν έχουν συμπεριληφθεί  στο νέο αλφάβητο των 24 γραμμάτων είναι, το Στίγμα (ς) το Δίγαμμα (F) – και τα δύο - στην 6 (στ) θέση, το Kόππα (Q) στην 18η, και το Σανπί στην 27η.

Το γράμμα Ύψιλον ως σχήμα  υποδυκνύει  την κοιλότητα, όπου συγκρατούνται τα υγρά. Κατ’ αυτόν τον τρόπο λέξεις που περιέχουν το γράμμα αυτό,  σχετίζονται με το κοίλο ή το κυρτό σχήμα είτε με τα υγρά, όπως λ.χ Υγρό, Ύδωρ,  Υάδες (βροχή), Υδρία, Υδρα Ύδρευσις, Ρύσις, Ρυνική κοιλότητης, Κύπελλο, Χύτρα, Υδρώτας, ψύχος, ψυχή, κύπελλο κ.λ.π . Φυσικά δεν είναι τυχαίο πως το  γράμμα Ύψιλον  το συναντάμε και ως Μινωικό ιδεόγραμμα όπου επίσης σήμαινε Υγρό.





Ας δούμε τώρα τι  μας αποκαλύπτει η  αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία και μυσταγωγία σχετικά  με το Ύψιλον. Σύμφωνα με την ‘μυστική’ διδακαλία του Πυθαγόρα, οι δύο κεραίες του γράμματος  ( Υ ) συμβολίζουν τις δύο διαφορετικές οδούς της αρετής και την κακίας. Η προς τα δεξιά κεραία οδηγεί στην Αρετή στα Ηλύσια Πεδία,  στην πύλη της Σελήνης  που είναι στραμμένη προς τον Ήλιο και χαρίζει την Απολλώνια νίκη, την Ευδαιμονία, και έχει ως έπαθλο τον στέφανο της

Αρετής. Η αριστερή στην Κακία  στην Άβυσσο, στην πηγή της λήθης, στις πύλες της σελήνης που στρέφονται στην Γη, στα πεδία της Περσεφόνης  η οποία  μας προετοιμάζει για την κάθοδο πρός την Ύ - λη.





Ο Πρόκλος αναφέρει  ότι το γράμμα Ύψιλον  αντιστοιχεί στον αριθμό 400 και  ότι η λέξη Ψυχή  βρίσκεται ανάμεσα στο ψυχρό  Ψ  και στο θερμό γράμμα Χ, γεγονός που  δείχνει ότι η ψυχή είναι μία μεσότης μεταξύ δύο μερών του ‘κοσμικού νού και της ‘μεριστής ουσίας’, και ότι η ουσία της ψυχής ανατείνει σε δύο μέρη. Για αυτό αποκάλεσαν το γράμμα αυτό Φιλόσοφο...!


Θα μπορούσαμε λοιπόν να υποστηρίξουμε  πως το Ύψιλον συμβολίζει την κάθοδο του πνεύματος στην Ύλη, καθώς η  ατομική ψυχή  αποσπάται από την κοσμική,  και εξατομικεύεται εισερχόμενη σε υλική ύπαρξη. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα η ψυχή προσομοιάζεται με την σταγόνες της βροχής που φεύγουν από την πηγή τους, το σύννεφο.
Όπως ανέφερα παραπάνω,   κατά την διάρκεια των Ελευσινίων μυστηρίων οι μύστες αναφωνούσαν : “ΥΕ (βρέξε) -  ΚΥΕ(κυοφόρησε) ”.  Βλέπουμε πως το Ύψιλον σχετίζεται και συνδιάζεται με το γράμμα  Έψιλον (εκτός του ότι είναι τα δύο μοναδικά ψιλά γράμματα της αλφαβήτου), ένα άλλο εξαιρετικά συμβολικό και σημαντικό γράμμα.  Το Έψιλον  όπως γνωρίζουμε βρισκόταν  στην κορυφή του αετώματος της κεντρικής ανατολικής πύλης του ναού του Απόλλωνα στους Δελφούς , μαζί με το “ΓΝΩΘΙ ΣΕΑΥΤΟΝ” στην κάτω αριστερή γωνία,  και το “ΜΗΔΕΝ ΑΓΑΝ” στην κάτω δεξιά του ιδίου αετώματος.




Το Έψιλον είναι το πέμτο γράμμα του Ελληνικού αλφαβήτου. Είναι προφανές πως το  Δελφικό Έψιλον  σχετιζόταν με την μύηση και την ‘φώτιση’ του ανθρώπου, ο οποίος αναγνώριζε στο  σχήμα του:
Α) την ένωση στον μικρόκοσμο του  άνθρωπου,  της ύλης της ψυχής και του πνεύματος και στον μακρόκοσμου της  θεικής κοσμογονικής Τριαδικότητας (τρεις παράλληλες γραμμές ενωμένες),αλλά και ως  αριθμού:
Β) τα πέντε κοσμογονικά στοιχεία Γη, Αέρας, Νερό, Πυρ και τον Αιθέρα (πεμπτουσία).


To Έψιλον ως αριθμός (πέντε) λέγεται και ‘φύσις’, διότι με τον πολλαπλασιασμό με  τον εαυτό του,  τελειώνει πάντα στον εαυτό του. Κατά τον ίδιο τρόπο  και η φύση – πού από το σπόρο μετά από διάφορες μεταμορφώσεις, αποδίδει πάλι σπόρο – πάντα τελειώνει στον εαυτό της. Όταν δε το πέντε (Ε) προστίθεται στον εαυτό του, γεννά εκ περιτροπής ή τον εαυτό του ή την δεκάδα, κι αυτό γίνεται επ’ άπειρον. Η ένωση λοιπόν της Πεντάδος (Έψιλον)   με τον εαυτό της δεν γεννά τίποτε ατελές ή αλλιώτικο, αλλ’ έχει καθορισμένες μεταβολές. Γεννά ή τον αριθμό τού είδους της ή τον τέλειο αριθμό. Εδώ ακριβώς βρίσκεται το κοινόν με τον Απόλλωνα, γιατί ο Θεός υμνείται ως ζωοδότης  αιώνιος, και άφθαρτος από την ίδια του την φύση.

Το Έψιλον ως σχήμα έχει  τρείς παράλληλες γραμμές συμβολίζοντας το Τρισυπόστατου του Θείου ενωμένα ( ώσις πρό τό ΕΝ - ώθηση προς τή Θεία Νόηση),   ίσως γι’ αυτό αφιερώθηκε, μαζί με τα παραγγέλματα ‘Γνώθι σ’αυτόν’ και ‘Μηδέν Άγαν’,  που αφορούν την συνειδητή ανθρώπινη προσπάθεια υπέρβασης του εγωκεντρισμού και της προσκόλησης στα ανθρώπινα πάθη.

Αυτό το στοιχείο της Ένωσης  του Ανθρώπου με το Θείο, συνηγορεί προς την ονομασία  ‘Γάμος’ (ένωση), που έδωσαν στο Έψιλον, οι Πυθαγόρειοι.  Περιττό να αναφερθεί πως ο Ιερός γάμος ήταν ένα από τα σημαντικά δρώμενα των Ελευσινίων μυστηρίων.  Από τα παραπάνω μπορούμε να αντιληφθούμε πως σχετίζονται τα γράμματα και οι φράσεις που αυτά συνθέτουν με τις Ελευσίνιες τελετουργίες... Το Έψιλον συμβόλιζε το Θείο ενώ το ύψιλον την κάθοδο του Θείου σπινθήρα στην ύλη.




Ας συνεχίσουμε όμως μόνο με το Ύψιλον πρός το παρόν.
Στην Αλχημεία το γράμμα Ύψιλον αντιπροσωπεύει τον Ερμαφρόδιτο συμβολίζοντας το θετικό και το αρνητικό, το άρρεν και το Θήλυ.  Αστρολογικά το γράμμα Υ συνδέεται με ζώδιο του Υδροχόο και την Θεά Ηρά, καθώς  ο Υδροχόος είναι  γνωστός και ως «αστήρ της Ήρας».    

Το γράμμα Ύψιλον συμβολίζει επίσης  το σταυροδρόμι ή το τρίστρατο κατά την Λαική παράδοση. Τα τρίστρατα  στις εσωτερικές παραδόσεις των αρχαίων λαών  έχουν σχέση με τις π - ύλες (πέρασμα στην ύλη) , μεταβάσεις δηλαδή συνείδησης από ένα επίπεδο σε άλλο, με Θεούς που κρατούν κλειδιά για να ανοίξουν αυτές τι πύλες, όπως  η Εκάτη η  Άρτεμις, η Περσεφόνη που άνοιγε με τα κλειδιά τις τέσσερις εποχές, τα Ηλιο- στάσια και τις Ιση- μερίες. Ο Πλάτωνας αναφέρει στον Γοργία πως στα τρίστρατα δικάζουν οι Θεοί τους ανθρώπους  μετά τον θάνατο, κρατώντας τα κλειδιά  των Ουράνων πυλών. Εκεί αναμένουν ο Μίνωας ο Ραδάμανθης και ο Αιακός για να δικάσουν τους νεκρούς και να τους οδηγήσουν ανάλογα με τις πράξεις τους στους δύο  δρόμους , σε αυτόν που οδηγεί στα Ηλύσια πεδία και στον άλλο που οδηγεί στα Τάρταρα.

Τα τρίστρατα και οι διχάλες  έχουν σχέση με τον Θεό Ερμή, τον προστάτη των Φιλοσόφων με το κηρύκειο του,  το οποίο συμβολίζει την ζεύξη των αντιθέτων, και το οποίο κρατά ως Ψυχοπομπός,  επαναφορέας των ψυχών στην πηγή από την οποία προήλθαν.

Το  δισκοπότηρο επίσης έχει το σχήμα του Ύψιλον,  και συμβολίζει τα ύδατα της ζωής, την πηγή της ζωής και την  Αθανασία, το κύπελλο του μυστικού Δείπνου.
Το δισκοπότηρο συμβολίζει το ύδωρ - νερό, το οποίο είναι ένα θηλυκό στοιχείο. Το δισκοπότηρο μοιάζει με την μήτρα της γυναίκας και ως εκ τούτου θεωρείται ότι είναι το σύμβολο της αναπαραγωγικής λειτουργίας των θηλέων και της πηγής της ζωής. Πρόκειται για ένα σφαιρικό σύμβολο γονιμότητας, δώρο μιας γυναίκας για κυοφορία και δημιουργία της ζωής.




Σε όλες τις θρησκείες το Δισκοπότηρο είναι το σύμβολο που ενώνει το φυσικό μας κόσμο με το  Θείο Πνεύμα, για τον λόγο αυτό σωστά το αποκαλούμε το δοχείο της ανάμειξης,  καθώς μέσα σε αυτό ενώνεται  η ατομική ψυχή με την κοσμική,  το εφήμερο με το αιώνιο.
Το μυστήριο του Δισκοπότηρου βρίσκεται κρυμμένο μέσα μας. Είναι αυτό που προκαλεί την επιθυμία αναζήτησης του πνευματικού μας λίκνου, και της  πληρότητας.  Η αναζήτηση του δισκοπότηρου συμβολίζει την  ενάρετη ζωή, την αναζήτηση της αρμονίας, την επιστροφή στον Παράδεισο,  το πνευματικό κέντρο του ανθρώπου και του σύμπαντος,  ακολουθόντας  το σύμβολικό  δρόμο της μύησης μέσω δοκιμασιών και αντιμετώπισης θανάτου στην  έρευνα για το κρυμμένο νόημα και το μυστήριο της ζωής.

Στον Χριστιανισμό, το δισκοπότηρο είναι το σύμβολο της Θείας Κοινωνίας όπως ήταν το κρασί που συμβολίζει το αίμα του Χριστού, ενώ στην Αλχημεία το Άγιο Δισκοπότηρο αφορά την αναζήτηση της Φιλοσοφικής Λίθου, συμβολίζοντας την ένωση με το θείο και τη μεταμόρφωση των στοιχείων...

Αναζητώντας  και Φιλοσοφώντας λοιπόν,  ίσως καταφέρουμε να  κατακτήσουμε την  ΕΥ- δαιμονία, την οποία πολλοί αναζήτησαν ελάχιστοι όμως κατέκτησαν.....!!
Ως επίλογο μία φωτογραφία που βρήκα στο διαδίκτυο, και την οποία βρήκα ΕΥφυέστατη..!!!



Source : Αναρτήθηκε από ΧΛΕΤΣΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Μεταφορτωση Kresnik 

ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΕ ΑΦΗΓΗΜΑΤΙΚΌ ΔΡΩΜΕΝΟ ΤΩΝ 12 ΑΘΛΩΝ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ

Στον άχρονο κόσμο των αρχαίων ελληνικών μύθων, όπου τα σύμβολα μαρτυρούν την προαιώνια αλήθεια και το θείο ενώνεται άρρηκτα με το ανθρώπινο, αναζητήσαμε έναν από τους πιο αγαπητούς ήρωες, που τα κατορθώματά του έμειναν ανεξίτηλα στις καρδιές των ανθρώπων για αιώνες ∙ τον Ηρακλή.

Ο Ηρακλής γεννήθηκε σε μια εποχή που ο κόσμος των Θεών κι ο κόσμος των Ανθρώπων πλησίαζαν πολύ ο ένας τον άλλον. Ήταν γιος του Δία, του Πατέρα των Θεών, και μιας θνητής, της Αλκμήνης… Είχε λοιπόν ουράνια, αλλά και γήινη καταγωγή. Το όνομά του προέρχεται από τις λέξεις Ήρα + κλέος και σημαίνει το κλέος, δηλαδή η δόξα, της Ήρας. Από τότε που ήταν βρέφος ακόμα φάνηκε η μεγάλη δύναμή του, όταν έπνιξε στην κούνια του τα δύο φίδια που έστειλε η Ήρα, για να τον θανατώσουν.

Όταν σε νεαρή ηλικία στάθηκε μπροστά στο σταυροδρόμι, όπου ο ένας δρόμος οδηγούσε στην Αρετή κι ο άλλος στην Κακία, ο Ηρακλής επέλεξε τον πρώτο, τον δύσβατο, δίχως να είναι καθόλου σίγουρος για την επιλογή του… Με αβέβαια βήματα τον ακολούθησε και κατόρθωσε να τον βαδίσει ως το τέλος.

Στην ενήλικη ζωή του όμως τυφλώθηκε από τη λύσσα που του έστειλε η Ήρα και κατέσφαξε τη γυναίκα και τα παιδιά του. Το στίγμα του φονιά και οι τύψεις τον κατέτρεχαν μέχρι που ζήτησε να εξαγνιστεί από τα Έργα και τις Ημέρες εκείνης της περιόδου… Ο χρησμός που έλαβε από το Μαντείο των Δελφών για το σκοπό αυτό ήταν ο εξής: «Ο δυνατότερος θα υπηρετήσει τον αδύνατο». Το τίμημα για την εξιλέωσή του ήταν οι δώδεκα άθλοι, δώδεκα υπεράνθρωπες ηρωικές πράξεις, που κλήθηκε να φέρει σε πέρας. Το εγχείρημα δεν ήταν καθόλου εύκολο. Περιπλανήθηκε σε ζοφερούς κόσμους, ζωντανών και νεκρών, και ήρθε αντιμέτωπος με τέρατα που η αγριότητα και η δύναμή τους ξεπερνούσε την πιο σκοτεινή φαντασία. Δεν υπάρχει, άλλωστε, τοπίο αγριότερο από τον απελπισμένο και απαίδευτο Νου. Απέτυχε ξανά και ξανά, πόνεσε, έχασε, όμως επέμεινε, πάλεψε και νίκησε.

Οι δώδεκα άθλοι τον μεταμόρφωσαν σταδιακά, αναδεικνύοντας τη θεία φύση του. Πιστοί σύμμαχοί του ήταν η ακλόνητη θέλησή του και η θεία εσωτερική του φωνή, που ακούραστα τον ενθάρρυνε και τον καθοδηγούσε.

Ποιος είναι όμως στην πραγματικότητα ο Ηρακλής; Τι κοινό υπάρχει μεταξύ μας; Είναι ένας μαθητής που βαδίζει την ατραπό της μαθητείας του; Τι μας διδάσκει η πορεία του; Είμαστε άραγε σε θέση να κατανοήσουμε τα κρυμμένα νοήματα της ιστορίας του;

Πολλοί προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν το μυστικό χάρτη της πορείας αυτού του ήρωα και ν’ ανασύρουν τους καλά κρυμμένους θησαυρούς της, όπως, μεταξύ άλλων, η συγγραφέας Αλίκη Μπέιλη, η οποία έγραψε το βιβλίο «Οι Άθλοι του Ηρακλή». Κάθε ερμηνευτής όμως της μυθολογίας προσεγγίζει με το δικό του τρόπο τους συμβολισμούς της, συνεισφέροντας το δικό του λιθαράκι στην αποκάλυψη των πολυδιάστατων νοημάτων τους.


Η αξία όμως των συμβόλων έγκειται κυρίως στην ελευθερία που έχει ο καθένας μας να τα προσεγγίσει. Έτσι, για τη δημιουργία του δρωμένου που θα παρακολουθήσετε, ελήφθησαν ως αφετηρία και πηγή έμπνευσης τόσο η κλασσική μυθολογία, όσο και το βιβλίο της Αλίκης Μπέιλη και άλλες πηγές, όμως σκοπός μας δεν ήταν να αποδώσουμε πιστά μία από αυτές τις ερμηνείες. Σκεφτήκαμε καλύτερα να συνομιλήσουμε απευθείας με τον ήρωά μας και να αφουγκραστούμε με την καρδιά μας τα πανανθρώπινα μηνύματά του.

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τον Ηρακλή να μεταμορφώνεται βήμα – βήμα από ακατέργαστο λίθο σε κλειδόλιθο Γνώσης και Τελείωσης του Σκοπού του.

Η σύλληψη των ανθρωποφάγων φοράδων – ΆΘΛΟΣ Ι

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Στη γη πέρα από την Πύλη ο βασιλιάς Διομήδης εξέτρεφε άλογα και φοράδες για πόλεμο. Οι φοράδες αυτές, αφάνιζαν τη χώρα, σκότωναν τους ανθρώπους και γεννούσαν ακόμη πιο άγρια και μοχθηρά άλογα.|Αποστολή του Ηρακλή ήταν να πιάσει τα άλογα αυτά και να τα οδηγήσει μέσα από την Πύλη, για να σταματήσει το κακό.|

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Ηρακλή, πέρασε την Πύλη και εκτέλεσε τον Άθλο σου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : |Ο Ηρακλής, κραυγάζοντας και με μόνο του όπλο το ξύλινο ρόπαλο, αφήνοντας τα δώρα των Θεών, όρμησε στην Πύλη για να εκτελέσει τον Άθλο.| Μαζί του ήταν και ο φίλος του ο Άβδηρος.|

|Μετά από πολύ κόπο και αγώνα ο Ηρακλής κατάφερε να πιάσει τα άλογα,| όμως ενθουσιασμένος και αλαζόνας για το επίτευγμά του, τα έδωσε στον αδύναμο και φοβισμένο Άβδηρο να τα οδηγήσει στην Πύλη.|

|Οι φοράδες όμως ξέφυγαν, ξεσκίζοντας και σκοτώνοντας τον Άβδηρο, και ξεχύθηκαν πάλι στην άγρια γη.|

|Ο Ηρακλής ταπεινωμένος, λυπημένος μα σοφότερος, ξαναγυρίζει στο έργο του, περατώνοντας με επιτυχία τον Άθλο του και απελευθερώνοντας το λαό του τόπου από τον φόβο των άγριων αυτών πλασμάτων. Όμως...|

ΗΡΑΚΛΗΣ: Απέτυχα!!!  Ο Άβδηρος είναι νεκρός...

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Το έργο έγινε, αλλά υπήρξαν απώλειες. Μάθε το αληθινό νόημα αυτού του έργου και πρόσφερε υπηρεσία στους συνανθρώπους σου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : |Αυτός ο άθλος του Ηρακλή, συμβολίζει το αρσενικό στοιχείο και τη φωτιά, δείχνει την παρορμητική του φύση, την ανυπομονησία του και το δυναμικό και εύστροφο χαρακτήρα του,| αλλά παράλληλα και τον ριψοκίνδυνο και αφελή, που δεν σκέπτεται τις συνέπειες των πράξεών του. Έχει θέληση, αυτοπεποίθηση και ηγετική προσωπικότητα.| Όμως, δύσκολα υπηρετεί και είναι ανυπόμονος.|

|Ο Ηρακλής απέτυχε εξαιτίας της αφέλειάς του και της υπέρμετρης σιγουριάς του.|

|Τα άλογα συμβολίζουν τη διανοητική δραστηριότητα του ανθρώπου με τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία της. Ο Ηρακλής λοιπόν, ως το αρχέγονο πρότυπο, θα πρέπει να τιθασεύσει τον υπέρμετρο ενθουσιασμό του, που τον οδηγεί σε καταστροφικά μονοπάτια.|

|Οι άγριες φοράδες συμβολίζουν το μέρος της ανθρώπινης διανόησης που αποτυπώνει τη σκέψη και το οποίο γεννά ιδέες, θετικές και αρνητικές.| Η αρνητική όψη αντιπροσωπεύεται από τις μαύρες φοράδες και προέρχεται από τον κατώτερο νου, που λειτουργεί ενστικτωδώς χωρίς την παρέμβαση της λογικής,| η δε θετική όψη εκπροσωπείται από τις λευκές φοράδες και εκδηλώνεται ως δύναμη της δημιουργίας, προερχόμενη από τον ανώτερο νου. |

|Τα άγρια άλογα του Διομήδη συμβολίζουν την ανθρώπινη παρόρμηση και τον υπέρμετρο ενθουσιασμό που γεννιέται στο μυαλό των ανθρώπων δημιουργώντας την ψευδαίσθηση της απόλυτης και αλάνθαστης κυριαρχίας του νου και την αλαζονεία στις πράξεις μας.| Εμείς οι ίδιοι δαμάζουμε τις ατίθασες ασυνείδητες τάσεις μας, ώστε μαζί με το συνειδητό να συνυπάρχουν αρμονικά και να επέλθει η ισορροπία του νου.|


Η αιχμαλωσία του κρητικού ταύρου – ΑΘΛΟΣ ΙΙ

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : |Στον ορίζοντα πρόβαλε το ωραίο νησί του βασιλιά Μίνωα, φύλακα του ιερού ταύρου, με τον απέραντο λαβύρινθο, που μόνο οι πιο τολμηροί άντρες τολμούσαν να εισέλθουν.| Αποστολή του Ηρακλή ήταν να αιχμαλωτίσει τον ταύρο και να τον οδηγήσει στον ιερό τόπο.|

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Ηρακλή, πέρασε από την Πύλη, προχώρησε στο δρόμο σου και εκτέλεσε τον Άθλο σου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : |Ο Ηρακλής μόνος και περίλυπος για τον χαμό του φίλου του πέρασε από την Πύλη προς τον τόπο όπου μένει ο ιερός ταύρος και στο φως που λάμπει εκεί.|

|Διασχίζοντας τον ωκεανό ξεκίνησε την αναζήτησή του με σκοπό να οδηγήσει τον Ταύρο στον Ιερό Τόπο, όπου κατοικούσαν οι μονόφθαλμοι άνθρωποι.|

|Μόνος και καθοδηγούμενος από το λαμπρό φως που φεγγοβολούσε στο μέτωπο του Ταύρου και περνώντας από τόπο σε τόπο τον κυνήγησε στο άντρο του. Τον έπιασε και αφού τον καβαλίκεψε, με τη συνοδεία του τραγουδιού των επτά Αδελφών, τον οδήγησε στη χώρα των Κυκλώπων.|

|Εκεί στον Ιερό Τόπο παρέδωσε στους τρεις κύκλωπες τον Ταύρο σώζοντάς τον από βέβαιο θάνατο, αφού ο Μίνωας επιθυμούσε τη  θανάτωση του.|

ΗΡΑΚΛΗΣ : Τα κατάφερα, προσφέροντας στον ιερό ταύρο το θείο δώρο της ζωής.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Περπάτα σ’ αυτό το Δρόμο και το φως σου θα λάμψει εντονότερα. Λάβε απ’ αυτό το έργο το μάθημα της αναλογίας. Δύναμη να εκτελείς τα δύσκολα και προθυμία, που δεν επιβαρύνει τις δυνάμεις σου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : |Η γήινη και ενστικτώδης δύναμη του Ταύρου στοχεύει στην απόκτηση και διατήρηση των αγαθών του. Αν ο άνθρωπος επιτρέψει στα ένστικτα αυτά να τον κυριεύσουν, θα γίνεται ολοένα και περισσότερο δέσμιος των επιθυμιών του.| Η σχέση μεταξύ του εγώ και των ενστίκτων πρέπει να έρθει σε μια ισορροπία και αυτό αποτελεί μέρος της ανάπτυξης της προσωπικότητάς του.|

|Η κατανόηση της φύσης του «επιθυμώ» είναι ίσως το καταλληλότερο στοιχείο για να γίνει αντιληπτό το ένστικτο της ζωώδους φύσης που ενυπάρχει μέσα μας και που πολλές φορές μας καθορίζει.| Αν τα ένστικτα κυριαρχήσουν, τότε είναι πιθανόν ο άνθρωπος να καταστρέψει από μόνος του τη σταθερότητα και την ηρεμία που τόσο αποζητά.|

|Σε επίπεδο υλικών αγαθών είναι αναγκαίο να μην ταυτιστεί ο άνθρωπος με αυτά που κατέχει.| Πρέπει να μάθει να «θυσιάζει το ιερό του ζώο», να αφήνει και να αφήνεται, να εμπιστεύεται.|

|Ο Ταύρος λοιπόν συμβολίζει τις ασυγκράτητες ανθρώπινες ορμές. |Ο έλεγχος των ορμών αυτών, επιτυγχάνεται με την τιθάσευση του ταύρου, δηλαδή με τη χρήση του μέτρου και την αρετή της εγκράτειας.| Σε ακραίες μορφές, μάλιστα, τόσο η καταπίεση των ορμών όσο και το ασυγκράτητο χωρίς όρια πάθος, οδηγούν σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις με απρόβλεπτες συνέπειες.|


Η ΣΥΛΛΟΓΗ ΤΩΝ ΧΡΥΣΩΝ ΜΗΛΩΝ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΩΝ – ΑΘΛΟΣ ΙΙΙ

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: |Σε μια μακρινή χώρα, στο δυτικότερο νησί του κόσμου, το νησί των Θεών, εκεί που ο Ουρανός συναντάει τη Γη και ο Άτλαντας κρατάει το βάρος του Κόσμου, μεγάλωνε το ιερό δέντρο της σοφίας και πάνω του φύτρωναν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων.| Η φήμη των γλυκών αυτών καρπών είχε φτάσει σε μακρινές χώρες, όλοι τους επιθυμούσαν. |Το ιερό δέντρο φρουρείται καλά. Τρεις παρθένες, οι νύμφες Εσπερίδες, φροντίζουν το δέντρο και προστατεύουν τον καρπό του. Ένας δράκοντας με εκατό κεφάλια προστατεύει τις νύμφες και το δέντρο. Αποστολή του Ηρακλή ήταν να βρει το δέντρο και να συλλέξει τους χρυσούς καρπούς του.|

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ:Βρες τη δύναμη να ερευνάς με θάρρος, δίχως βιασύνη, χωρίς να παρασυρθείς. Δείξε καρτερικότητα.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Δείξε μου το δρόμο. Δείξε μου τον πιο σύντομο Δρόμο και θα πάω!

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Ο δρόμος είναι μακρύς! Η Αλήθεια βρίσκεται μέσα σου. Μέσα σου υπάρχει μια ανώτερη Δύναμη και Σοφία. Στρέψου προς τα μέσα κι επικαλέσου την ισχύ! Μάθε να υπηρετείς!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: |Περιπλανώμενος από τόπο σε τόπο, λυπημένος και αποθαρρημένος, έψαχνε παντού. Η Μεγάλη Πλάνη του έφερνε πολλές δοκιμασίες στο Δρόμο του, που τον καθυστερούσαν και τον εξασθενούσαν. |Τις βοήθειες που του παρουσιάζονταν δεν ήταν πάντα σε θέση να τις αναγνωρίσει. Ο Ηρακλής έπρεπε να βγει νικητής.|

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: |Κατά την αναζήτηση των χρυσών καρπών της σοφίας, ο άνθρωπος περιπλανάται και χάνεται κάθε φορά που εξαπατάται από τα φαινόμενα| παραβλέποντας τη δική του εσωτερική πηγή δύναμης και σοφίας, την ψυχή του.|

|Το άτομο καλείται να γίνει άνθρωπος της δράσης. Το φυσικό πεδίο είναι ο τόπος που αποκτάται η εμπειρία. Είναι ο τόπος που αποκτάται η γνώση, η οποία μετουσιώνεται σε Σοφία μέσω της εμπειρίας. |Σε αυτόν τον άθλο ο Ηρακλής αντιμετωπίζει το τεράστιο Έργο να συνενώσει τους δυο πόλους της Ύπαρξής του και να συντονίσει ή να ενώσει Ψυχή και Σώμα,| έτσι ώστε η δυαδικότητα να δώσει θέση στην Ενότητα και να συγχωνευθούν τα ζεύγη των Αντιθέτων.|

Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΑΦΙΝΑΣ – ΑΘΛΟΣ ΙV

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: | Ο Ηρακλής στέκεται στην Πύλη. Αφήνει τα όπλα πίσω. Θα επιδοθεί στο κυνήγι της Χρυσοκέρατης ελαφίνας με μοναδικό σύμμαχο τη διαίσθηση και τη διάνοιά του. | Ήρθε η ώρα να αποφασίσει ποια φωνή απ’ όλες θα προκαλέσει την υπακοή της καρδιάς του. | Η αιχμαλωσία της ελαφίνας απαιτεί λεπτούς χειρισμούς, επιμονή και συγκέντρωση, χωρίς να υποκύπτει στους αντιπερισπασμούς.| Ο Ηρακλής συνέχισε προσηλωμένος στο στόχο του και κατάφερε να αιχμαλωτίσει τη χρυσοκέρατη ελαφίνα ύστερα από μακρά αναζήτηση.|

ΗΡΑΚΛΗΣ: Η έρευνα τελείωσε. Η ελαφίνα είναι δική μου, χωρίς να υποκύψω στους αντιπερισπασμούς που έστρεφαν αλλού τα βήματά μου. Επέμεινα και τώρα μου ανήκει! Την κρατάω κοντά στην καρδιά μου!

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Όχι, υιέ του ανθρώπου που είσαι και υιός του Θεού, δεν σου ανήκει!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: | Κι ο Ηρακλής παρέδωσε την χρυσοκέρατη ελαφίνα εκεί που πραγματικά ανήκει… στον ιερό τόπο, στην καρδιά του Θεού. |Το ελάφι, σύμβολο του ατίθασου και άπιαστου χαρακτήρα, φέρει τα χρυσά κέρατα, σύμβολο της διάνοιας και της ανώτερης γνώσης. |Ο Ηρακλής θα διδαχθεί να χρησιμοποιεί και να μετουσιώνει το ένστικτο και τη διανόηση σε ενόραση και δράση, για να κατακτήσει την πνευματική αγνότητα.|

|Ο Άνθρωπος σε κάθε εποχή πρέπει μέσα από τον μακρύ και δύσκολο δρόμο, να μάθει να συγκεντρώνεται στο καθήκον του| και να μεταστοιχειώνει τον εγωισμό σε αξιοπρέπεια, ώστε να μάθει να υπηρετεί,| να μοιράζεται και να προσφέρει υπακούοντας στο νόμο της συνείδησής του| και στη θεία καθοδήγηση που λαμβάνει μέσω αυτού.

Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ ΤΗΣ ΝΕΜΕΑΣ – ΑΘΛΟΣ V

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Η Πύλη άνοιξε και ο Ηρακλής καλείται να αντιμετωπίσει ένα άγριο θηρίο ∙ ένα λιοντάρι που κατασπαράζει και τρομοκρατεί μια ολόκληρη κοινωνία. Ο λαός της Νεμέας ζητούσε απεγνωσμένα τη βοήθειά του. Η Ψυχή του Ηρακλή άκουσε την ανάγκη και όρμησε στο χρέος του. Μπροστά στην Πύλη πέταξε την πανοπλία του. Ο λαός της Νεμέας, τρομοκρατημένος, τον παρακινούσε να πάρει τα όπλα του και την ασπίδα του, για να προφυλαχθεί από τον μεγάλο κίνδυνο.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Δύο όπλα θα χρησιμοποιήσω μόνο, το ρόπαλο και την καρδιά μου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ηρακλής κατάφερε και παγίδευσε το λιοντάρι σε μία σπηλιά, κλείνοντας τα δύο ανοίγματα που είχε. Ένα λιοντάρι που με το «ΕΓΩ» του κατασπαράζει ό,τι βρεθεί στο πέρασμά του, κι ένα ακόμα λιοντάρι, σύμβολο της θέλησης, της δύναμης και του καθήκοντος. Αυτό το λιοντάρι είναι ο Ηρακλής∙ που θα πνίξει με τα ίδια του τα χέρια, χωρίς όπλα, το λιοντάρι της Νεμέας και μαζί μ’ αυτό, το μίσος και τον φόβο. Ο λαός είναι πια ελεύθερος.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Σκότωσες ένα λιοντάρι. Όμως το λιοντάρι, όπως και τα φίδια τότε, πρέπει να σκοτώνονται ξανά και ξανά.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ηρακλής είναι πλέον ισχυρός, ελέγχει τα συναισθήματά του, προσηλώνεται στο καθήκον και μαζί με το λιοντάρι που τρομοκρατούσε την κοινωνία, σκοτώνει και το δικό του «ΕΓΩ», την ιδιοτέλειά του, που τη θέση της θα πάρει η ανιδιοτέλεια και η υποταγή της στο καλό του συνόλου.

Έτσι κι ο άνθρωπος, οφείλει να μην επαναπαύεται, αλλά συνεχώς να προσπαθεί να υποτάσσει την κατώτερη όψη της προσωπικότητάς του στο ανώτερο καλό, αφανίζοντας με τη θέλησή του το δικό του Λιοντάρι της Νεμέας.


Η ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΖΩΝΗΣ ΤΗΣ ΙΠΠΟΛΥΤΗΣ - ΑΘΛΟΣ VI

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Στις παραλίες της Μεγάλης Θάλασσας κατοικούσαν οι Αμαζόνες, γυναίκες πολεμίστριες, οι οποίες ζούσαν σε κοινωνία, αποκλειστικά μεταξύ τους. Μέσα στο Ιερό της Σελήνης λάτρευαν τον Άρη. Η ζώνη της βασίλισσάς τους, της Ιππολύτης, ήταν δώρο της Αφροδίτης, ένα σύμβολο ενότητας, μητρότητας, θυσίας και πίστης. Αποστολή του Ηρακλή ήταν να αποκτήσει την ιερή ζώνη της Βασίλισσας. Ο Ηρακλής στον άθλο αυτό θα αντιμετωπίσει το άλλο του μισό.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Ήρθε ο χρόνος που μπορείς να δεις το Είδωλό σου, όπως η Σελήνη βλέπει το δικό της στη Μεγάλη Θάλασσα.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Είμαι αυτό που το Εγώ μου θέλει να είμαι.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Απαρνήσου το πλαστό και το ψεύτικο.

ΙΠΠΟΛΥΤΗ: Παραιτούμαι από ρόλους ξένους προς τη φύση μου, μ' αγαπώ και σ' αγαπώ. Σου προσφέρω ως δώρο τη ζώνη της Αγάπης και της Αρμονίας.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Όχι!!!  Είσαι αυτό που ΕΓΩ θέλω να Είσαι!!! Δεν θέλω να σ' ακούω!!!. Θέλω αυτό που μου ανήκει!!!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Ηρακλής πολέμησε με την Ιππολύτη χωρίς να ακούσει τα ωραία λόγια που προσπάθησε να του πει. Απέσπασε τη ζώνη, αν και του προσφέρθηκε ως δώρο και σκότωσε τη βασίλισσα.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Γιατί σκοτώνεις εκείνο που χρειάζεσαι, τον πλησίον σου και αγαπητό, εκείνον που αγαπάς, εκείνον που σου δίνει ωραία δώρα, τον φύλακα του εφικτού; Tη μητέρα του ιερού Παιδιού; Πάλι απέτυχες. Πάλι δεν κατάλαβες. Εξιλέωσε τη στιγμή αυτή.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Τι θλίψη είναι αυτή που με διακατέχει! Ποιόν δρόμο να διαλέξω;

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Αν αναζητάς την πραγματική Αγάπη, μάθε ότι την κατάπιε το κήτος του ΕΓΩ σου, το είχες γαλουχήσει μέσα σου. Ξέχνα τον εαυτό σου, αντιμετώπισε τα κύματα και μπες μέσα στο κήτος γιατί μέσα του είναι η φλόγα της Αγάπης. Βοήθησέ την να σωθεί!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Ηρακλής συνειδητοποίησε τι έφταιγε, κατάλαβε ότι η αγάπη του ήταν επίπλαστη. Γι' αυτό δεν μπορούσε να δει καθαρά, δεν μπορούσε ν’ ακούσει, δεν μπορούσε να προσφέρει. Βλέποντας το τέρας του βυθού, ξεχνά τον εαυτό του και το αντιμετωπίζει. Βγάζει από τη ζώνη το ξίφος του και σκάβει από την κοιλιά του κήτους προς το Φως. Αναγεννήθηκε!

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Σκότωσες εκείνο που σε αγαπούσε, που χωρίς να ξέρει, σου έδωσε την αγάπη και τη δύναμη που χρειαζόσουν. Έσωσες εκείνο που σε χρειαζόταν κι έτσι πάλι τα δύο είναι ένα. Συλλογίσου τους τρόπους της ζωής και του θανάτου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Έτσι ο Ηρακλής κατάφερε να ξεχάσει τους ψεύτικους ρόλους, να καταργήσει τους αποκλεισμούς, εγκαταλείποντας τη βία και αντικαθιστώντας την με την αγάπη. Αποκατέστησε φυλακισμένες ενέργειες επιστρέφοντας στην τάξη και στην αρμονία. Έμαθε να αγαπά και να προσφέρει.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΕΡΥΜΑΝΘΙΟΥ ΚΑΠΡΟΥ – ΑΘΛΟΣ VII

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ηρακλής στέκεται στο κατώφλι της Πύλης, ακολουθώντας την εντολή να αιχμαλωτίσει τον άγριο Ερυμάνθιο Κάπρο, ένα τεράστιο αγριογούρουνο που έσπερνε τον τρόμο και κατέστρεφε τα πάντα. Μία διπλή δοκιμασία, μιας και εδώ δοκιμάζεται η σπάνια φιλία και το ανυπέρβλητο θάρρος.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Προχώρησε, πιάσε τον άγριο κάπρο και σώσε μία ερημωμένη χώρα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Και ο Απόλλων έδωσε στον Ηρακλή ένα καινούργιο τόξο για να να τον βοηθήσει.

ΗΡΑΚΛΗΣ : Δεν θα το πάρω μαζί μου στο δρόμο, γιατί φοβάμαι μήπως σκοτώσω κάποιον. Αφήνω το τόξο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Κι έτσι ο Ηρακλής ξεκίνησε για το βουνό άοπλος, κρατώντας μόνο το ρόπαλό του. Στο δρόμο συνάντησε έναν φίλο του Κένταυρο, τον Φόλο, ο οποίος τον προσκάλεσε να ανοίξουν ένα βαρέλι κρασί, δώρο των θεών στους Κενταύρους με την εντολή να ανοιχτεί μόνο εν απαρτία τους. Οι δύο φίλοι κάλεσαν και ένα σοφό Κένταυρο, το Χείρωνα, για να πιούν. Και ενώ γλεντούσαν τους επιτέθηκαν οι άλλοι Κένταυροι. Κατά τη μάχη, σκοτώθηκαν  οι δύο φίλοι του και ο Ηρακλής διέφυγε στα βουνά συνεχίζοντας την αναζήτηση του κάπρου. Έφτιαξε με επιδεξιότητα μια παγίδα και έως την αυγή ο στόχος του επιτεύχθηκε. Πάλεψε με τον κάπρο και αφού τον νίκησε, άρχισε να κατηφορίζει το χιονισμένο βουνό, κρατώντας τον ψηλά από τα δύο πισινά πόδια, σκηνή που προκάλεσε το γέλιο των χωρικών.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Ο άθλος περατώθηκε, πέρασες την Πύλη. Συλλογίσου τα μαθήματα του παρελθόντος και σκέψου τις δοκιμασίες σου. Δύο φορές σκότωσες εκείνο που έπρεπε ν’ αγαπάς. Μάθε γιατί.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ :Ο Ηρακλής ανεβαίνει στο βουνό της Μύησης, διότι για να πετύχει το σκοπό του οφείλει να ανέλθει σε ανώτερες σφαίρες ύπαρξης και να παγιδέψει τον Ερυμάνθιο Κάπρο στο βουνό, μακριά από την πλάνη της κοιλάδας. Στη μάχη του με την επιθυμία σπρώχνεται από την ιερή τρέλα του Διονύσου, που συμβολίζεται με το κρασί. Σκοτώνει και τους δύο φίλους του. Τον Χείρωνα που συμβολίζει την καλή σκέψη και τον Φόλο, που συμβολίζει τη σωματική ρώμη. Μαζί αυτοί οι δυο συμβολίζουν τις δυο όψεις της προσωπικότητας του ήρωα. Η Ψυχή του Ηρακλή γνωρίζει ότι η επιθυμία δεν κατανικάται ούτε με τη σωματική ρώμη ούτε με το νου. Κυρίαρχος της επιθυμίας είναι εκείνος που γνωρίζει την αληθινή ισορροπία, την αρμονία ανάμεσα στην πνευματική και υλική όψη του, απελευθερώνοντας το φως της ψυχής.

Το Πνεύμα και η Ύλη είναι οι δύο όψεις της Μίας Πραγματικότητας. Το ένα δεν μπορεί να υπάρχει δίχως το άλλο και το ένα δεν είναι κατώτερο ή ανώτερο του άλλου. Η μόνη ελπίδα για την αποκατάσταση της ισορροπίας αυτής είναι η στροφή της ανθρώπινης σκέψεως και καρδιάς προς την Εσωτερική Γνώση του Ανθρώπου και του Κόσμου.


Η ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΡΝΑΙΑΣ ΥΔΡΑΣ – ΑΘΛΟΣ VIII

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Στον τόπο εκείνο, που η ξηρασία τον βασάνιζε καιρό, φύτρωσε ξανά ο σπόρος της επιθυμίας και ύστερα από εκκλήσεις και ικεσίες πολλές, τρία ρυάκια εμφανίστηκαν μέσα από τους βράχους και ένα δέντρο, δώρο του Ποσειδώνα. Γύρω τους όμως φύτρωσαν τρία ζιζάνια με τρία άνθη το καθένα και κάλυψαν τον αθάνατο καρπό. Τα ρυάκια έγιναν βάλτος και μέσα από αυτόν αναδύθηκε η εννιακέφαλη Λερναία Ύδρα. Σπίτι της είναι το σπήλαιο του νου, τα έγκατα της συνείδησης. Ο Ηρακλής σε αυτό τον άθλο καλείται να είναι προσεκτικός και να βρει τον απόκρημνο και άγριο δρόμο του χωρίς να χάσει τον προσανατολισμό του. Η νίκη αυτή τη φορά θα έρθει με τη φωτιά και όχι με την προσμονή, με τα γυμνά του χέρια και όχι με το ρόπαλο, με την κίνηση και όχι με την στασιμότητα.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Πού βρίσκομαι άραγε; Τέτοιο πυκνό σκοτάδι δεν έχω δει ούτε όταν τα πυκνά σύννεφα κρύβουν τη Σελήνη το χειμώνα.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Βρίσκεσαι στα έγκατα του νου. Στο σπίτι του υποσυνειδήτου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Μέρες και νύχτες ολόκληρες ο Ηρακλής έψαχνε να βρει το τέρας και ακόμα δεν είχε εμφανισθεί κάτι. Η δάδα του Ηρακλή δεν αρκούσε για να φωτιστεί πλήρως ο θόλος. Μόνο αυτή η απαίσια μυρωδιά, του έδειχνε πως ό,τι υπήρχε εκεί πρέπει να ήταν για καιρό φυλαγμένο και ακλόνητο.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Η υπομονή ας είναι, το όπλο σου για να νικάς, η διάκριση τα μάτια σου για να ξεχωρίζεις και η ταπεινότητα ο οδηγός σου στον απώτερο σκοπό. Αυτά τα τρία είναι η πίσσα και η φωτιά, με την οποία θα ανάψεις τα βέλη σου και θα φωτίσεις το θόλο. Πρόσεξε όμως, γιατί θα εκπλαγείς με ό,τι δεις.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Τι αποτρόπαιο θέαμα είναι αυτό;

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Τα κεφάλια του θηρίου ωσάν Εννιά θηλιές είναι περασμένες στο λαιμό του, ανά τρεις δεμένες. Οι πρώτες τρεις, είναι αυτά για τα οποία πούλησε τη ζωή του. Χρήμα, λαγνεία και ανέσεις. Οι άλλες τρεις αυτά με τα οποία δηλητηρίαζε τόσα χρόνια την ψυχή του. Ο φόβος του αγνώστου, η άρνηση της αποδοχής και το πάθος για εξουσία. Και οι τρεις τελευταίες, όσα έδωσε μέχρι τώρα στους γύρω του. Αλαζονεία, διακρίσεις και σκληρότητα. Κάψε με τον πυρσό σου τα σχοινιά και θάψε το πεσμένο πτώμα κάτω από το βράχο της θέλησης. Και πάνω σε αυτόν θα φυτρώσει το δέντρο της ζωής.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Και ο Ηρακλής ταξίδεψε πέρα από τη γέφυρα του Αδάμ και τις στήλες τις αφιερωμένες σε εκείνον. Διέσχισε τα βουνά της Μαγείας κι αγνάντεψε χίλιους ήλιους που τα μάτια των ανθρώπων δε μπορούν να δουν. Κρατούσε τούτο το αθάνατο κεφάλι ψάχνοντας κάπου να το θάψει, ώστε κανείς να μην το ξαναβρεί.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Κρατάς στα χέρια σου την πρώτη αρχή, τη γενεσιουργό αρχή, μέσω της οποίας όλα γεννήθηκαν. Το καλό και το κακό. Το ποτέ και το πάντα. Υπόταξε το κάτω από τη θέληση σου.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Έτσι κατάφερε ο Ηρακλής και φώτισε το σκοτεινό θόλο του νου, σκοτώνοντας το θηρίο. Ο θόλος έσπασε και εμφανίστηκε ο ήλιος στον ορίζοντα. Ένας αετός πετούσε ψηλά στον ουρανό κρατώντας ένα φίδι στα πόδια του. Φωτίστηκε ό,τι έπνιγε το παιδί μέσα του. Μετουσιώθηκε σε κίνηση ότι τον κρατούσε στάσιμο. Ξέφυγε από το δίπολο και ανυψώθηκε έτσι στον ουρανό, όπως ο αετός, που πετάει ελεύθερα προς την Ανατολή. Μόνο έτσι, αρνούμενοι τον κατώτερο εαυτό μας και αλλαγμένοι, μπορούμε να προσφέρουμε στους γύρω μας.


ΟΙ ΣΤΥΜΦΑΛΙΔΕΣ ΟΡΝΙΘΕΣ – ΑΘΛΟΣ IX

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Αφού ολοκλήρωσε ο Ηρακλής τον Άθλο του, έπρεπε περνώντας μέσω της Πύλης να βρει τον βάλτο της Στυμφαλίας, όπου ζούσαν τα αποκρουστικά τερατόμορφα ανθρωποφάγα όρνια, που τα ονόμαζαν Στυμφαλίδες  Όρνιθες. Η αποστολή του Ηρακλή ήταν να τα εκδιώξει από την ασφαλή κατοικία τους.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Ήρθε ο καιρός να βαδίσεις έναν άλλο δρόμο. Να θυμάσαι πως η φλόγα που λάμπει πάνω από το νου αποκαλύπτει τη σίγουρη κατεύθυνση. Προχώρα, το έργο περιμένει.

ΗΡΑΚΛΗΣ: Είμαι έτοιμος να προχωρήσω.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ηρακλής περιπλανιόταν πολύ καιρό μέχρι να φτάσει στον δύσοσμο βάλτο της Στυμφαλίας. Καθώς πλησίαζε, είδε τα μεγαλόσωμα άγρια όρνια, τα οποία είχαν σιδερένιο ράμφος, φτερά που έμοιαζαν με ατσάλινες λεπίδες και τα νύχια τους ήταν αιχμηρά και δυνατά. Βλέποντας τον Ηρακλή να πλησιάζει, τρία από τα άγρια αυτά πουλιά όρμησαν πάνω του να τον κατασπαράξουν. Εκείνος όμως κατάφερε να αποκρούσει την επίθεσή τους με το ρόπαλό του. Μόλις το είδαν αυτό τα υπόλοιπα όρνια κρύφτηκαν στην πυκνή βλάστηση του βάλτου. Ο Ηρακλής πέρασε την ημέρα προσπαθώντας να βρει πως να απαλλάξει τον τόπο από αυτά. Αφού δοκίμασε πολλούς και διάφορους τρόπους, ήρθαν στο μυαλό του τα λόγια….: «Η φλόγα που λάμπει πάνω από το νου, αποκαλύπτει την σίγουρη κατεύθυνση». Και τότε θυμήθηκε τα δύο μεγάλα ορειχάλκινα κρόταλα, που του είχε χαρίσει η Αθηνά, τα οποία με τον οξύ και απόκοσμο ήχο τους τρόμαζαν τα πάντα. Ζαλισμένα από τον τερατώδη θόρυβο, τα αρπαχτικά όρνια σε πλήρη σύγχυση έφυγαν και δεν ξαναγύρισαν ποτέ.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Τα όρνια της σφαγής εκδιώχθηκαν. Ο νους ελευθερώθηκε. Ο άθλος πραγματοποιήθηκε. Έμαθες να επικεντρώνεσαι στο στόχο σου δια της σιγής.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες, σύμβολα των αρνητικών μας σκέψεων, που μας ταλανίζουν και μας απομακρύνουν από το στόχο μας, κρύβονται βαθιά μέσα μας, στον ασφαλή τους τόπο. Ο Ηρακλής κατάφερε να βρει τον τρόπο να νικήσει τις σκέψεις του δια της σιγής, και μέσω της φλόγας του πνεύματος, να τις διώξει μακριά. Τόσο μακριά που δεν επέστρεψαν ποτέ ξανά.

Ας δεθούμε με την ανθρωπότητα δια της υπηρεσίας της Αγάπης και της Ανυστερόβουλης Σκέψης. Ας βαδίσουμε έναν άλλο δρόμο.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΕΡΒΕΡΟΥ, ΦΥΛΑΚΑ ΤΟΥ ΑΔΗ – X

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Το Φως της ζωής πρέπει τώρα να λάμψει μέσα στον σκοτεινό κόσμο.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ήρθε η ώρα να περάσει τη Πύλη ο υιός του ανθρώπου, που είναι και υιός του Θεού, την είσοδο του Κάτω Κόσμου στην επικράτεια του Άδη, η οποία φρουρείται από́ τον Κέρβερο, έναν σκύλο με τρία κεφάλια και φίδι για ουρά, άκακος για όσους εισέρχονται στον Άδη, αλλά άγριος και επιθετικός για όσους επιχειρούν να φύγουν από το Βασίλειο των Νεκρών.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Αναλογίσου το καθήκον! Η σοφία και η δύναμη σου ανήκουν!

ΗΡΑΚΛΗΣ : Κατανόησα και αποφάσισα.

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Ηρακλής κατέρχεται στον Άδη, με σύμμαχο την ακλόνητη θέλησή του και με θάρρος συνεχίζει την απότομη αυτή κάθοδο, ώσπου φτάνει τελικά στον ποταμό που διαβαίνουν οι Ψυχές των νεκρών. Εισέρχεται  στο βασίλειο του Άδη και ζήτα από τον Πλούτωνα να του παραδώσει τον Κέρβερο. Ο Πλούτωνας δέχτηκε με την παράκληση της Περσεφόνης, να πάρει τον Κέρβερο, αλλά με τον όρο να πιάσει ο Ηρακλής το θηρίο με τα γυμνά του χέρια, κάτι που δεν είχε καταφέρει ποτέ κανείς. Αφού πάλεψαν, συνέλαβε το Κέρβερο και τον οδήγησε στον απάνω κόσμο.

Η συνείδηση του Ηρακλή είναι πλέον εστιασμένη στην Ψυχή, στην όψη του εαυτού́ του, που είναι ελεύθερη από την ύλη. Η κάθοδος στον Κάτω κόσμο-στο άδυτο της ψυχής- απαιτεί προετοιμασία. Τα τρία κεφάλια του Κέρβερου συμβολίζουν τα εμπόδια που πρέπει να κατανικήσει ο Ηρακλής για να εισέλθει στον Άδη, δηλαδή την προσκόλληση στην ύλη, στις ακόρεστες επιθυμίες και στις αυταπάτες, ενώ το φίδι συμβολίζει τις πλάνες και τους φόβους, που αντιμετωπίζει για να εξέλθει. Ο Ηρακλής αποκτά πλέον επίγνωση του πνεύματος και νικά́ το Φόβο του θανάτου, μέσω της κάθαρσης, της ανιδιοτελούς υπηρεσίας και της βιωματικής του εμπειρίας.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ EAΥΤOΣ :  Άλλος ένας άθλος πραγματοποιήθηκε. Το Φως λάμπει πια μέσα στον κόσμο του σκότους!


Ο ΚΑΘΑΡΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΣΤΑΒΛΩΝ ΤΟΥ ΑΥΓΕΙΑ – ΑΘΛΟΣ XI

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Έντεκα φορές γύρισε ο τροχός και τώρα με τη δύναμη και την αντοχή ενός πραγματικού «Τιτάνα» ο ημίθεος Ηρακλής βρίσκεται στο κατώφλι, για να διαβεί μία νέα Πύλη. Καλείται να αναστρέψει τα βήματά του και να κατέλθει στο Βασίλειο του Αυγεία, για να το καθαρίσει από το κακό. Το βασίλειο του Αυγεία είχε κατακλύσει η δυσοσμία, μιας και οι στάβλοι είχαν να καθαριστούν από την κόπρο τριάντα ολόκληρα χρόνια. Η ευρηματικότητα έπρεπε αυτή τη φορά να πρυτανέψει.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ : Το φως που στην αρχή τρεμόσβηνε, έγινε σταθερός πυρσός, και τώρα πια λάμπει σαν εκθαμβωτικός ήλιος. Άφησε πίσω σου τη λάμψη του και γύρισε στην αρχή, εκεί όπου κατοικούν οι σκιές και το σκοτάδι, για να επαναφέρεις στους ανθρώπους την ακτινοβολία που έχουν χάσει.

ΗΡΑΚΛΗΣ : Θα κάνω ό,τι μπορώ!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Ηρακλής με θάρρος συνάντησε τον βασιλιά Αυγεία στην περιοχή της Ήλιδας κι εκεί του ανατέθηκε ένας ιδιόμορφος άθλος. Αν δεν καθάριζε τους Στάβλους μέσα σε μια μέρα, η ζωή του και η περιουσία του θα ανήκαν για πάντα στο βασιλιά. Ο Ηρακλής το υποσχέθηκε χωρίς δισταγμό. Και ο βασιλιάς βρήκε την ευκαιρία για να τον ξεγελάσει.

ΗΡΑΚΛΗΣ : Θα τα καταφέρω!

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Ο Ηρακλής χρησιμοποιώντας την οξυδέρκεια του πνεύματός του παρατήρησε τα δυο ποτάμια που έρεαν στην περιοχή, τον Αλφειό και τον Πηνειό. Εργάσθηκε με δύναμη και επινοητικότητα και άλλαξε τις κοίτες των ποταμών, στρέφοντάς τες προς τους στάβλους και έτσι τους καθάρισε αμέσως. Τα ορμητικά νερά ξέπλυναν στο διάβα τους τα πάντα και ο Ηρακλής, ικανοποιημένος, χάρηκε που κατάφερε για μια ακόμη φορά το ακατόρθωτο, βοηθώντας τους κατοίκους της περιοχής, που πέθαιναν από τις ακαθαρσίες και το λοιμό.

Ο Αυγείας ένιωσε εξαπατημένος, αφού ο άθλος διεκπεραιώθηκε από τα φυσικά στοιχεία της φύσης και όχι από τον ίδιο τον Ηρακλή, λέγοντάς του να φύγει χωρίς να του δώσει το κοπάδι που του είχε υποσχεθεί αν τα κατάφερνε.

Ο Ηρακλής προχωρά οπισθοχωρώντας. Ήδη έχει ανέλθει στην κορυφή του βουνού της Μύησης και του ζητείται όχι απλά να κατέλθει, μα να καθαρίσει στάβλους. Έφτασε η στιγμή της αυτοθυσίας. Ο Ηρακλής με την ταπεινοφροσύνη και με τον χαρακτήρα ενός μύστη, δέχεται να καθαρίσει την υλική ακαθαρσία στο Βασίλειο του Αυγεία. Ένα βασίλειο που βρίσκεται στην ανατολή του και που ήδη έχουν συσσωρευτεί πολλά προβλήματα μιας και η κόπρος δεν φεύγει. Μια τέτοια βρωμιά μόνον με κάθαρση μπορεί να εξαλειφθεί. Οι δύο ορμητικοί ποταμοί πέραν της δύναμης που χρειάζεται η ανθρωπότητα για να καθαριστεί η βρωμιά, εκφράζουν την Φώτιση, την οποία πρέπει να δεχτεί ο άνθρωπος, καθώς και την πειθαρχία στον Θείο Νου, που χρειάζεται να υποταχτούμε.

Οι δύο αυτοί χείμαρροι επίσης ενωμένοι συμβολίζουν τη συγχώνευση του ενεργητικού και του παθητικού στοιχείου, το ύδωρ της ζωής και της αγάπης, που αποτελούν τις δύο ουσιαστικές  δυνάμεις της ζωής, ενώ ο καθαρμός επέρχεται στο επίπεδο του ασυνειδήτου. Ο Ηρακλής εξαγνίζεται από τις συσσωρεύσεις της ενσάρκωσης. Η πρώτη κίνηση του Ηρακλή είναι να γκρεμίσει τα εμπόδια που ανακόπτουν το ύδωρ του καθαρμού. Η ανθρώπινη ψυχή γκρεμίζει τα όρια της χωριστικότητας, της ιδιοτέλειας και της σκοπιμότητας, ενώνοντας τα ποτάμια καθαρίζει με ευκολία τους στάβλους. Ο Αυγείας αρνείται όμως να αναγνωρίσει στον Ηρακλή το έργο του, υποστηρίζοντας ότι ήταν τέχνασμα, και σε αυτό το σημείο διακρίνεται η αγνωμοσύνη της ανθρωπότητας στον ευεργέτη της και στην ανιδιοτελή υπηρεσία αυτού. Ο ευεργέτης ωστόσο ευεργετείται και ευαρεστείται από το ίδιο του το έργο διότι δεν υποκινείται από την ατομική, την εγωιστική αγάπη, μα απ’ την αγάπη και την προσφορά προς όλη την ανθρωπότητα. Ο Μύστης Ηρακλής είναι πλέον Υπηρετών Διδάσκαλος.

Η ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ ΤΩΝ ΚΟΚΚΙΝΩΝ ΒΟΔΙΩΝ ΤΟΥ ΓΗΡΥΟΝΗ – ΑΘΛΟΣ ΧΙΙ

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Σ’ ένα μακρινό κι αφιλόξενο νησί ζούσε ο Γηρυόνης, ένα ανθρωπόμορφο τέρας. Είχε τρία κεφάλια και τρία σώματα που ήταν ενωμένα στη μέση και διαφέντευε ένα κοπάδι από κοκκινόχρωμα βόδια. Πιστός του βοσκός ήταν ο Ευρυτίων, που είχε έναν σκύλο με δύο κεφάλια, τον Όρθρο. Ο Ηρακλής πήρε εντολή να φέρει αυτά τα κοκκινόχρωμα βόδια απ’ το νησί, διασχίζοντας γη και θάλασσα, στην ιερή πόλη.

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ: Στέκεσαι πια μπροστά στην τελευταία πύλη. Μια προειδοποίηση μπορώ να κάνω μόνο: Επικαλέσου τη βοήθεια του Ήλιου. Μόνον αυτός μπορεί να σου χαρίσει τα βόδια που το χρώμα τους συναγωνίζεται το αίμα…

ΑΦΗΓΗΤΗΣ: Ο Ηρακλής, πριν ξεκινήσει το ταξίδι του, έκανε προσφορές στον Ήλιο και ο θεός του έδωσε το χρυσό δέπας, που θα του επέτρεπε να διασχίσει τις θάλασσες και να φθάσει στη χώρα της Ερύθειας. Έφτασε στους βοσκότοπους όπου έβοσκαν τα κοκκινόχρωμα βόδια. Με ένα αποφασιστικό χτύπημα ο Ηρακλής έριξε κάτω τον Όρθρο. Ο Ευρυτίων έντρομος ικέτευσε τον Ηρακλή να λυπηθεί τη ζωή του. Οδηγώντας τα αιματόχρωμα ζώα μπροστά του, ο Ηρακλής στράφηκε προς την Ιερή Πόλη. Ο Γηρυόνης, Αφέντης των βοδιών, οργίστηκε και προσπάθησε με λύσσα να ανακτήσει το κοπάδι του κι επιτέθηκε στον Ηρακλή με απανωτά χτυπήματα. Με αποφασιστικές κινήσεις ο Ηρακλής, τεντώνοντας το τόξο του, σκότωσε το τέρας χτυπώντας το πλευρικά, διαπερνώντας και τα τρία του σώματα. Έπειτα οδήγησε τα βόδια στην Ιερή Πόλη. Το έργο της επιστροφής αποδείχθηκε το δυσκολότερο, καθώς πολλές φορές μερικά βόδια χάνονταν κι ο Ηρακλής έπρεπε να τα αναζητήσει, αφήνοντας το υπόλοιπο κοπάδι.

Τα κοκκινόχρωμα βόδια συμβολίζουν τις κατώτερες επιθυμίες μας, αλλά και όλες εκείνες τις ενορμήσεις που πρέπει συχνά ο άνθρωπος να διαφεντέψει, σαν ένα κοπάδι ζώα που πρέπει να κατευθύνει. Όλα αυτά τίθενται υπό την κυριαρχία του ανώτερου εαυτού μας. Ο νους παραμένει στην υπηρεσία του ανθρώπου. Κι αυτός ο νους ανοίγει το δρόμο σε ό,τι επιλέξει η καρδιά…

ΑΝΩΤΕΡΟΣ ΕΑΥΤΟΣ:Καλώς ήλθες Ηρακλή, υιέ του Θεού που είσαι και υιός του ανθρώπου. Κι από σήμερα συνοδοιπόρος του Ήλιου, αφού σεβάστηκες τα μυστικά του και βρήκες το δρόμο που οδηγεί στις ακτίνες του… Το πετράδι της αθανασίας σου ανήκει…

Με τους δώδεκα αυτούς άθλους ξεπέρασες το ανθρώπινο κι έφτασες στο θείο. Στο έναστρο στερέωμα θα γραφεί το όνομά σου ως παράδειγμα στους αγωνιζόμενους υιούς των ανθρώπων για το αθάνατο πεπρωμένο τους. Οι δοκιμασίες σου εκπληρώθηκαν. Ο δρόμος σου ελευθερώθηκε προς την ατραπό της Επίγνωσης… Εξαγνίστηκες μέσα από τα βάσανά σου και ο κόπος χάραξε νέα πορεία στα βήματά σου. Γενναίες ήταν οι επιλογές σου, θαυμαστά τα έργα σου…

ΗΡΑΚΛΗΣ : Επιλέγω να αγαπώ δίχως όρους.

ΚΛΕΙΣΙΜΟ

ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Κάπως έτσι τελειώνει ο μύθος για τους άθλους του Ηρακλή… Και κάπως έτσι μέσα από τον αποσυμβολισμό τους φτάνουμε στο σταυροδρόμι, που όλες οι επιλογές είναι ενεργές και ζωντανές… Όλα μπορούν να συμβούν. Φτάνει να το επιλέξουμε.

Ας σκεφτόμαστε τον Ηρακλή σαν έναν ιδιαίτερο, παγκόσμιο σωτήρα, που είχε το κουράγιο να αντιμετωπίσει τον εαυτό του και τα σφάλματά του, να μάθει μέσα από αυτά και να χρησιμοποιήσει τη Γνώση αυτή ως το Επέκεινα των βημάτων του.

Ας δούμε τον Ηρακλή σαν Εσένα, σαν Εμένα… Είχε το σθένος να ακολουθήσει ευλαβικά την οδό της Λύτρωσης και να σπάσει τα δεσμά της πραγματικότητας, που τον έδεναν με τον αλάξευτο εαυτό του.

Χαμένος ήταν και βρέθηκε. Φονιάς κι όμως Ζωοδότης. Νεκρός, αλλά πάλλεται από Ζωή. Ο υπηρέτης γίνεται σωτήρας κι επιστρέφει σπίτι, για να αναλάβει νέες αποστολές. Ο Ηρακλής είναι το σύμβολο του παγκόσμιου μαθητή στην Ατραπό της Αλήθειας, το σύμβολο της ηρωικής ανθρώπινης ψυχής που πορεύεται προς την αποθέωσή της. Ό,τι κατόρθωσε για τον εαυτό του, είναι ό,τι ο καθένας από εμάς μπορεί και προορίζεται να κατορθώσει.

Καθένας από εμάς είναι ήδη στην ατραπό της μαθητείας του είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Η μαθητεία αποσκοπεί στην αφύπνιση και τον εξευγενισμό της συνείδησή μας, ώστε να βιώσουμε την Ενότητά μας με τον Κόσμο και να υπηρετήσουμε μέσω αυτής.

Καμία αλλαγή δεν μπορεί να επέλθει σε συλλογικό επίπεδο, αν προηγουμένως δεν αλλάξει ο καθένας από εμάς. Διότι μόνο μέσω του παραδείγματος αλληλεπιδρούμε.

Οι άθλοι είναι οι μεγάλες προκλήσεις που θα συναντήσει η ψυχή μας στο δρόμο για την τελείωσή της και σε κάθε μία πρόκληση από αυτές αντιστοιχούν πολύτιμα πνευματικά χαρίσματα, που, ΑΝ ΑΠΟΚΤΗΘΟΥΝ, θα παραμείνουν «κτήμα εσαεί».

Κι αν μας τρομάζει αναμέτρηση με τα τέρατα που θα συναντήσουμε στον δρόμο μας, ας ρίξουμε πρώτα μια ματιά στο χάος και το έρεβος της ανθρώπινης υπόστασής μας και ας θυμόμαστε ότι η θέληση και το θάρρος πηγάζουν από την επίγνωση του εαυτού μας και του σκοπού μας, αλλά και από το φως της Αγάπης, που μας χορηγεί τη Ζωή. Και ίσως τελικά το έργο φανεί ευκολότερο μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις ευγένειας και καλοσύνης, που σαν σταγόνες ύδατος λειαίνουν αργά αλλά σταθερά την πέτρα μας. Άλλωστε τέρατα δε θα συναντήσουμε, αν δεν τα κουβαλούμε εντός μας. Κι ένα μεγάλο ταξίδι ξεκινάει πάντα με ένα μικρό βήμα.

Οι άθλοι πολλές φορές τελούνται αθόρυβα για τον έξω κόσμο, στη σιγή. Καθένας μέσα του το γνωρίζει αυτό. Άθλος είναι στις μέρες μας το χαμόγελο κι η εμπιστοσύνη, ο αγώνας της Μητέρας να μεγαλώσει τα παιδιά της… Είναι άθλος για τον άνεργο να χαμογελά και να ελπίζει… Είναι πράξη ηρωική να υπερασπίζεσαι το δίκαιο και τον πιο αδύνατο, να σέβεσαι έμπρακτα τη Μητέρα Γη και τα πλάσματά της, να πιστεύεις στο φως, όταν όλα γύρω σου τα καλύπτει σκοτάδι, να αντιμετωπίζεις τους φόβους σου και να αναγεννάς τον εαυτό σου από τις στάχτες του. Είναι άθλος για τον Τέκτονα να πορεύεται στον Τεκτονικό Δρόμο με αφοσίωση καιπροσήλωση …

Οι άθλοι του Ηρακλή μας διδάσκουν, στ’ αλήθεια, πέρα από τον χρόνο που μετράνε τα ανθρώπινά μας μέτρα. Σ’ αυτόν τον χρόνο, που δεν έχει αρχή και τέλος, καλούμαστε να επιτελέσουμε τα νέα έργα μας στους ρυθμούς της Σοφίας, της Ισχύος και του Κάλλους. Τότε το άδηλο Φως της ψυχής μας θα γίνει δήλο, σαν το ιερό νησί του Απόλλωνα...

Τα σύμβολα, φύλακες της αλήθειας, μας δείχνουν το δρόμο.

Οι σφύρες των εργαστηρίων μας ας κρούουν πάντα…

Πηγη :  tektonikadromenablogspot.gr

Νόμος της Ειμαρμένης

Ο πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου Πνευματικός Κόσμος (αυτούς τους οποίους οι Έλληνες ονομάζουν θεούς) προκειμένου να βοηθήσει τους ανθρώπους ώστε να γίνει δυνατή η απελευθέρωσή τους από τους κόσμους κατώτερης ενέργειας και η είσοδός τους σε Κόσμους θειότερης ενέργειας, καθιέρωσε τον Νόμο της Ειμαρμένης. Διευκρινίζεται ότι η λέξη ειμαρμένη προέρχεται από το απρόσωπο ρήμα είμαρται που σημαίνει είναι πεπρωμένο. Η ειμαρμένη είναι το πεπρωμένο, το από την μοίρα διδόμενο, το αναπόφευκτο και ο Νόμος της Ειμαρμένης είναι Νόμος της Πνευματικής Δικαιοσύνης που καθιέρωσε ο πνευματικός κόσμος.
Συνεπεία του Νόμου της Ειμαρμένης είναι να υποβάλλονται σε δοκιμασίες οι ψυχικές εκείνες ατομικότητες που δεν έχουν εναρμονισθεί προς τους Νόμους της θείας Φύσεως και τους παραβιάζουν.
Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω μερίδιο, δηλαδή λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να δοθούν ή ποιες πρέπει να στερηθεί ο κάθε άνθρωπος, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσει στο δρόμο της ζωής του ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί, για την εναρμόνιση  ή μη εναρμόνιση κάθε ψυχής προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.
Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως, αλλά, αντίθετα, βασίζεται σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα στον άνθρωπο οι Μοίρες που καθορίζουν την ειμαρμένη, δίδουν ή στερούν δυνάμεις και καθορίζουν τις δοκιμασίες που πρέπει να περάσει. Έτσι ανά πάσα στιγμή τίθεται στον κάθε άνθρωπο το δίλημμα ποιόν δρόμο να ακολουθήσει. Αυτό το δίλημμα ετέθη και στον ήρωα Ηρακλή, ο οποίος μεταξύ του δύσκολου δρόμου της αρετής και του εύκολου  της κακίας επέλεξε τον δρόμο της αρετής.
Οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι ψυχικές ατομικότητες είναι ανάλογες με τις πράξεις τις οποίες έκαναν, συνήθως σε προηγούμενη
ενσάρκωση, δηλαδή πάσχουμε έναντι των πράξεών μας και αυτή την διαδικασία την ονόμασαν αντιπεπονθός. Η λέξη αντιπεπονθός προέρχεται από τις λέξεις αντί και πάσχω και έχει την έννοια του ότι υφίσταμαι τις συνέπειες των πράξεών μου. Το αντιπεπονθός αναφέρεται σε πολλά βιβλία με την σανσκριτική λέξη κάρμα δηλαδή «πράξη», που σημαίνει ότι οι πράξεις μου στην πορεία της ζωής μου δημιουργούν αποτελέσματα είτε στην συνέχεια της πορείας της ζωής μου είτε σε άλλη ενσάρκωσή μου. Επομένως το αντιπεπονθός ή το ανάλογό του κάρμα είναι ο γνωστός Νόμος του Αιτιατού ή καλύτερα ο Νόμος της σχέσεως του Αιτίου και του Αποτελέσματος. Ο άνθρωπος γεννιέται και ζει υπό τις επιδράσεις της μοίρας του, η οποία έχει καθορισθεί ως αποτέλεσμα των πράξεών του σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του
Οι δοκιμασίες αυτές είναι ανάλογες των παραβιαζόμενων Νόμων, ώστε να γίνει κατανοητό από τις ψυχικές αυτές ατομικότητες ότι η παραβίαση των Νόμων της θείας Φύσεως επιφέρει οδύνη και πίκρες. Τις δοκιμασίες αυτές τις υφίσταται κάθε άνθρωπος, συνήθως, σε επόμενη ενσάρκωση του για να μην ενθυμείται ποιες παραβιάσεις των νόμων της θείας φύσεως διέπραξε και με ποιο τρόπο τις διέπραξε, ώστε να μην θεωρεί τις δοκιμασίες ως πράξη εκδίκησης.
Ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος στην κάθε ενσάρκωσή του, χωρίς σύνδεση με κάποιο παρελθόν του σε προηγούμενες ενσαρκώσεις του αξιολογεί ελεύθερα την πίκρα που αισθάνεται από την σε βάρος του παραβίαση των φυσικών του δικαιωμάτων από άλλους ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο να κατανοήσει την ανάγκη της εναρμόνισής του με τους νόμους της θείας φύσεως. Έτσι κατά την πορεία του στην ζωή ο δοκιμαζόμενος άνθρωπος γίνεται είτε θύμα και αυτός αναλόγων πράξεων των άλλων, ώστε να κατανοήσει την οδύνη που δημιουργεί η παραβίαση των Νόμων της Φύσεως, είτε τηρητής των Νόμων της Φύσεως στις σχέσεις του με τους άλλους ώστε να αισθανθεί την χαρά από την εναρμόνιση μ’ αυτούς. Συνεπώς η καλύτερη παιδεία για τον δοκιμαζόμενο άνθρωπο είναι είτε ο «πόνος» που αισθάνεται όταν οι άλλοι μας στερούν αυτό που του ανήκει είτε η «χαρά» που αισθάνεται όταν δίδει και αποδίδει στους άλλους ότι τους ανήκει.
Γενικά στην Ειμαρμένη πρέπει να αναζητηθεί η εξήγηση των ευτυχών ή των δυστυχών γεγονότων της ζωής μας. Επίσης στην ειμαρμένη πρέπει να αποδοθεί γιατί άλλοι γεννιούνται με φυσικά ελαττώματα ενώ άλλοι προικισμένοι με σωματικά προτερήματα, ή γιατί άλλοι γεννιούνται σε πλούσιες οικογένειες και άλλοι στη φτώχια και την δυστυχία και πρέπει να αγωνισθούν σκληρά για την επιβίωσή τους.
Στο σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι  ο πλούτος και η φτώχια, η δύναμη του λόγου και η έλλειψη του κ.τ.λ. αποτελούν δυνάμεις που οι Μοίρες δίδουν ή στερούν αντίστοιχα προκειμένου να δοκιμασθούν οι ψυχικές ατομικότητας στην καλή ή κακή χρήση τους. Ο πλούτος για παράδειγμα αποτελεί μια σκληρή δοκιμασία που εύκολα οδηγεί την ψυχή στην στασιμότητα, αν γίνει κακή χρήση του. Η φτώχεια στον αντίποδα αποτελεί διπλή δοκιμασία γιατί, αφενός μεν διδάσκεται ο άνθρωπος ως θύμα πλέον τα αποτελέσματα της κακής χρήσης της δύναμης που λέγεται χρήμα από τους άλλους και αφετέρου δοκιμάζεται η καρτερικότητα και η υπομονή του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα της δοκιμασίας του πλούτου αποτελεί η περίπτωση του Γκοοτάμα (ή αλλιώς Βούδα), ο οποίος εγκατέλειψε την πλούσια οικογένεια του, αποποιούμενος πλήρως τη δύναμη του χρήματος, για να ζήσει τη ζωή του αναχωρητή και διδασκάλου των συνανθρώπων του. Επίσης χαρακτηριστικό παράδειγμα της δοκιμασίας της φτώχιας είναι η περίπτωση του Ιώβ (από την λεγομένη παλαιά διαθήκη) για την υπομονή που έδειξε.
Προ της θεσπίσεως του Νόμου της Ειμαρμένης από τους Θεούς, οι ψυχικές ατομικότατες για την εξέλιξή τους είχαν ως μοναδική τους ώθηση την εσωτερική τους τάση να προοδεύσουν και να εξελιχτούν, γιατί τα δυσμενή αποτελέσματα από την μη εναρμόνιση τους προς τους Νόμους της θείας Φύσεως μόνον από τυχαία γεγονότα τα αντιμετώπιζαν και τα κατανοούσαν. Κατ’ αυτόν τον τρόπο βεβαίως η εξέλιξή τους καθυστερούσε, γιατί απαιτείτο πολύ μεγάλος αριθμός ενσαρκώσεων ώστε από τυχαία γεγονότα να εκπαιδευτούν.
Με την πάροδο όμως των αιώνων υπήρξαν ψυχικές ατομικότητες οι οποίες βρέθηκαν σε καλές (από πλευράς εκπαιδεύσεως) συνθήκες περιβάλλοντος και κατόρθωσαν να εξελιχτούν περισσότερο από τις άλλες  και να καταστούν πνεύματα φωτεινά, σοφά και ισχυρά. Τα πνεύματα αυτά, κατά τους Έλληνες, είναι οι Θεοί του Ολύμπου, οι οποίοι διεξήγαγαν κραταιό αγώνα κατά των Τιτάνων (την γνωστή σε όλους μας τιτανομαχία). Οι Τιτάνες εξουσίαζαν το Γήινο περιβάλλον και το διοικούσαν κατά παράβαση των Νόμων της Φύσεως, με αποτέλεσμα οι Θεοί να καταλάβουν τις Ώρες και να περιορίσουν την εξουσία των Τιτάνων στην επιφάνεια της Γης. Επισημαίνεται ότι οι γνωστές και κατά τις ημέρες μας τακτικές της του πλουτισμού των πολιτικών ως και οι πράξεις της ρουσφετολογίας, της ευνοιοκρατίας και της αναξιοκρατίας του πολιτικού κατεστημένου είναι πράξεις τιτανικές.
Αυτά τα πνεύματα που προαναφέραμε (οι Θεοί) καθόρισαν και επέβαλαν τον Νόμο της Ειμαρμένης, από αγάπη προς τις μη εξελιγμένες ατομικότητες που ζουν στο τιτανικό περιβάλλον της Γης, ώστε με τις διάφορες δοκιμασίες και τον πόνο να εναρμονισθούν ταχύτερα προς τους Νόμους της Φύσεως και ιδιαίτερα τους Νόμους που συνιστούν το τρίτο τρίγωνο των Φυσικών Νόμων δηλαδή τους Νόμους της εξελίξεως, της ελευθερίας και της αρμονίας. Ο νόμος της αρμονίας στο πνευματικό επίπεδο εκδηλώνεται ως νόμος της δικαιοσύνης και στην υπέρτατή του εκδήλωση αποτελεί τον Νόμο της αγάπης, γιατί εκείνος που εφαρμόζει τον Νόμο της θείας δικαιοσύνης προς κάθε κατεύθυνση ακόμα και αντίθετα προς τα προσωπικά του συμφέροντα εκδηλώνει αγάπη.
Η Ειμαρμένη δεν αποτελεί πράξη εκδικήσεως αλλά έχει σαν σκοπό την εκπαίδευση των ψυχικών οντοτήτων ώστε να εξελιχθούν ταχύτερα. Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία (Δίκη) ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να μας δοθούν ή ποιες πρέπει να μας στερηθούν, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσουμε στον δρόμο μας ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί τις πράξεις μας,  για την εναρμόνιση μας ή μη προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.
Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως αλλά αντίθετα βασίζεται πάνω σ’ αυτόν τον Νόμο. Η Ειμαρμένη, συνεπώς, αποτελεί πράξη αγάπης των ελευθέρων πνευμάτων προς τους ανθρώπους. Με την εφαρμογή του Νόμου της Ειμαρμένης οι ψυχικές ατομικότητες υφίστανται τις συνέπειες των πράξεων τους όταν δεν διάγουν ζωή εναρμονισμένη προς τους Νόμους της θείας Φύσεως ώστε να εκπαιδευτούν και εναρμονισθούν μαζί τους.
Η εναρμόνιση μας με τους Νόμους της θείας Φύσεως, είναι η οδός, η αλήθεια και η ζωή, δηλαδή η ΟΔΟΣ προς την ελευθερία μας από το γήινο περιβάλλον και τους κύκλους των μετενσαρκώσεων, η ΑΛΗΘΕΙΑ αφού οι νόμοι της θείας Φύσεως είναι η μόνη αλήθεια στην Φύση και η αιώνια ΖΩΗ την οποία θα εξασφαλίσουμε, δηλαδή ζωή η οποία δεν θα διέρχεται από την διαδικασία του θανάτου του φθαρτού γήινου οργανισμού και της ανάγκης νέας μετενσαρκώσεως.
Η ωφέλεια που προκύπτει σε κάθε άνθρωπο με την εφαρμογή του Νόμου της Ειμαρμένης εμφανίζεται μετά την μετάστασή του. Τότε η ψυχή μεταβαίνει σε ένα ενδιάμεσο επίπεδο όπου ανακεφαλαιώνει όλα τα γεγονότα που προέκυψαν εκ της εφαρμογής του Νόμου της Ειμαρμένης κατά την ενσάρκωσή της. Με την βοήθεια ανωτέρων πνευματικών οντοτήτων εξάγει τα συμπεράσματα που θα αποτελέσουν κίνητρα, αφενός μεν για τις Μοίρες για να καθορίσουν την Ειμαρμένη της επόμενης ενσαρκώσεως, αφετέρου δε για την ίδια η οποία θα κρατήσει στην συνείδησή της την πείρα που απέκτησε ώστε να αποφεύγει στην επόμενη ενσάρκωση να διαπράξει τα ίδια σφάλματα.
Τέλος πρέπει να σημειωθεί ότι ο Νόμος της Ειμαρμένης εφαρμόζεται όχι μόνον σε ανθρώπους αλλά και σε φυλές και λαούς, καθώς και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα.
Ένα τελευταίο θέμα που ανακύπτει εκ των προαναφερθέντων είναι η σχέση της συνειδήσεως και των τύψεων συνειδήσεως με το κάρμα. Το κάρμα όπως είδαμε αναφέρεται σε πράξεις που κάναμε κατά παράβαση των φυσικών νόμων. Αυτές οι πράξεις μπορεί να γίνονται είτε εν γνώσει μας ότι παραβιάζουμε φυσικούς νόμους είτε εν αγνοία μας αν δεν γνωρίζουμε ότι η πράξη μας αυτή αποτελεί παράβαση φυσικού νόμου. Στην πρώτη περίπτωση (στην εν γνώσει μας παράβαση φυσικών νόμων) θα έχουμε κατόπιν τον έλεγχο της συνειδήσεώς μας ενώ στην δεύτερη όχι. Εδώ ανακύπτουν τα εξής θέματα:
1)      οι δοκιμασίες τις οποίες θα υποστούμε αν εν γνώσει μας παραβιάσαμε τους φυσικούς νόμους είναι ίδιες ή διαφέρουν; και
2)      ποίος είναι ο σκοπός των τύψεων της συνειδήσεώς μας; Και μήπως είναι μέρος και αυτές των δοκιμασιών μας.
Αυτά τα τόσο ενδιαφέροντα θέματα θα τα εξετάσουμε σε επόμενη ομιλία γιατί θα απαιτήσουν αρκετό χρόνο.

ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΤΑΚΑΣ, πτυχιούχος φυσικής και νομικής σχολής

Αποσυμβολισμός στη Μυθική Ζωή του Οδυσσέα

Ο Οδυσσέας ζει αρμονικά στο βασίλειό του με τη γυναίκα του Πηνελόπη και το γιο του Τηλέμαχο. Έχουμε να κάνουμε με μια ολοκληρωμένη πνευματική τριάδα, ένα είδος θεϊκού τριγώνου σε αρμονική ισορροπία. Η αναζήτηση της Ελένης είναι η αφορμή της εκστρατείας του Οδυσσέα μαζί με τους υπόλοιπους βασιλιάδες στην Τροία. Η Τροία με τη σειρά της είναι ένα πλούσιο βασίλειο που αναπαριστάνει την ιδέα της έλξης του υλικού πεδίου. Σε αυτό το σημείο βλέπουμε πως ο Οδυσσέας προσπαθεί να αποφύγει την εκστρατεία. Αυτό συμβολίζει την άρνηση της ψυχής να ενσαρκωθεί, γιατί γνωρίζει τον πόνο που η ίδια προδιαγράφει μέσα στη μορφή.
Δέκα χρόνια απαιτούνται για την κατάληψη της Τροίας, της γήινης σφαίρας, που φέρει επίσης τον αριθμό δέκα.
Με την άλωση της πόλης ολοκληρώνεται το έργο στο υλικό πεδίο και αρχίζει η πορεία της επιστροφής στο πνεύμα. Από αυτή την άποψη, η επιστροφή του Οδυσσέα αντιπροσωπεύει την επιστροφή του πνευματικού σπινθήρα στην κατάσταση της πρωταρχικής ηρεμίας, εμπλουτισμένου με τις εμπειρίες των πεδίων που διέτρεξε.
Για να γυρίσει στην Ιθάκη απαιτούνται άλλα δέκα χρόνια γεμάτα περιπέτειες, κατά τις οποίες απορρίπτει σταδιακά τα φορτία που τον δεσμεύουν στην ύλη. Στην προσπάθειά της να ταυτιστεί με το πνευματικό ιδεώδες, η ανθρώπινη συνείδηση, δοκιμάζεται και αντιπαρέρχεται κάθε λογής εμπόδια μέχρι την επίτευξη του σκοπού.
Ο πρώτος σταθμός του ήρωα είναι η χώρα των Λωτοφάγων, ένας επίγειος παράδεισος γεμάτος καρπούς, που προκαλούσαν τη λήθη σε όποιον τους έτρωγε. Ορισμένοι από τους συντρόφους του Οδυσσέα τρώνε τους καρπούς, συμβολίζοντας με αυτή την πράξη ένα μέρος της συνείδησής του που παραμένει προσκολλημένο στη μορφική όψη, ξεχνώντας τον προορισμό της ψυχής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σήμερα. Η εμμονή στη συσσώρευση υλικών αγαθών και στη δημιουργία του επίγειου παράδεισου, είναι ο λωτός που κάνει τον άνθρωπο να αποστρέφει το πρόσωπό του από τους ουσιαστικούς στόχους της ύπαρξής του.

Συνεχίζοντας το δρόμο προς τα πίσω ο Οδυσσέας πέφτει πάνω στους Κύκλωπες. Ο Πολύφημος εγκλωβίζει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του στη σπηλιά του ασυνείδητου.
Ο τρομερός κύκλωπας τρέφεται από τα στοιχεία της ψυχής του Οδυσσέα -τους συντρόφους του. Είναι γιος του Ποσειδώνα, προέρχεται δηλαδή από τον αχανή Ωκεανό των συναισθημάτων μας. Ο Οδυσσέας χρησιμοποιεί το νου για να μπορέσει να σωθεί. Μόνο ένας ισχυρός νους μπορεί να εξισορροπήσει αυτές τις αρχέγονες τάσεις που περικλείουμε μέσα μας. Δεν έχει τη δύναμη να τον σκοτώσει, αλλά τον κάνει ανίκανο να εμποδίσει τη φυγή του, γιατί ουσιαστικά ο Κύκλωπας είναι ένα μέρος του εαυτού του. Στο επίπεδο του ασυνείδητου, μέσα στη σπηλιά, ο ήρωας εκμηδενίζεται, χάνει την ταυτότητά του, κάτι που συμβολίζεται από το όνομα που έδωσε ο Οδυσσέας στον Πολύφημο. Είναι ο Κανένας. Η τύφλωση του Πολύφημου προκαλεί την οργή του πατέρα του Ποσειδώνα, ο οποίος εδώ ταυτίζεται με την ανεξέλεγκτη και ταραγμένη συναισθηματική μας φύση. Αυτή η συναισθηματική διαταραχή θα είναι το μόνιμο εμπόδιο στην προσπάθεια του Οδυσσέα, όπως και κάθε ψυχής.
Ο Οδυσσέας φτάνει στο νησί του Αιόλου, του Θεού των Ανέμων. Ο Θεός συμβολίζει το νοητικό στοιχείο και την ορθά κατευθυνόμενη δύναμη, που μπορεί να οδηγήσει στον τελικό σκοπό. Δίνει στον Οδυσσέα ένα ασκί, μέσα στο οποίο βρίσκονται δεμένοι όλοι οι αέρηδες και τον συμβουλεύει να μην το ανοίξει πριν φτάσει στην Ιθάκη. Ο ήρωας πέφτει σε βαθύ ύπνο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Η ψυχή χάνει την επαγρύπνησή της και οι άπληστοι σύντροφοί του ανοίγουν το ασκί, νομίζοντας πως περιέχει δώρα του Αιόλου. Η νοητική σύγχυση που προκαλείται με την απελευθέρωση των ανέμων πισωγυρίζει τη συνείδηση από τον προορισμό της.
Όπως η Περσεφόνη με τον Ορφέα, έτσι και ο Αίολος δε δίνει άλλη ευκαιρία. Ο ήρωας συνεχίζει με τις δικές του δυνάμεις την περιπλάνηση, έως ότου φτάνει στο νησί των Λαιστρυγόνων. Εκεί έρχεται σε σύγκρουση με τους Γίγαντες, τις τιτανικές όψεις της φύσης του. Από τα 12 καράβια μόνο το δικό του κατάφερε να ξεφύγει. Δώδεκα ήταν τα καράβια του Οδυσσέα, δώδεκα και οι σύντροφοι της Στρογγυλής τράπεζας. Ο ήρωας απογυμνώνεται από τις όψεις που τον συνδέουν με το παρελθόν.
Έτσι, φτάνει στο νησί της μάγισσας Κίρκης. Η Κίρκη γοητεύει τους συντρόφους του ήρωα και τους μεταμορφώνει σε χοίρους. Εδώ απεικονίζεται η δύναμη του σεξουαλικού ενστίκτου, που μπορεί να μεταβάλλει έναν άνθρωπο σε ζώο, εκδηλώνοντας τα πιο κτηνώδη του ένστικτα. Ο Οδυσσέας βοηθιέται από τον Ερμή -τη δύναμη του νου- και μένει ανεπηρέαστος από την Κίρκη, η οποία αντιπροσωπεύει μια όψη της ψυχής του, έως ότου καταφέρνει να την κάνει βοηθό στο έργο του. Η μεταστοιχείωση των αρνητικών όψεων της ψυχής είναι ένα από τα βασικότερα καθήκοντα του αναζητητή. Πρόκειται για μια αλχημική διαδικασία, όπου χρησιμοποιεί κάθε απόθεμα της εκδηλωμένης ύπαρξης για να αγγίξει το στόχο. Με βοηθό του την Κίρκη, ο Οδυσσέας μαθαίνει την τέχνη της μαγείας και ετοιμάζεται για το ταξίδι του στον Κάτω Κόσμο. Στον Άδη ο ήρωας μαθαίνει την αιτία της αποτυχίας του. Έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τις αρνητικές όψεις του εαυτού του, που τον εμποδίζουν στο ταξίδι της επιστροφής. Ο μάντης Τειρεσίας, που συμβολίζει την ενορατική ικανότητα της ψυχής του, τον συμβουλεύει, αν θέλει να επιστρέψει στην Ιθάκη, να μην πειράξει τα Βόδια στο νησί του Ήλιου.
Ο Οδυσσέας επιστρέφει στον επάνω κόσμο και συνεχίζει το ταξίδι της επιστροφής. Χάρη στη βοήθεια της Κίρκης καταφέρνει να αποφύγει την πλανερή γοητεία των Σειρήνων. Προειδοποιημένος δένεται στο κατάρτι του πλοίου του για να μην ενδώσει. Το πλοίο είναι ένα ακόμη σύμβολο του νου που πλέει στη θάλασσα των επιθυμιών για να φτάσει στη μυητική ύπαρξη. Δένεται στο κατάρτι, δηλαδή αγκιστρώνεται νοητικά στο όραμα της ψυχής του, για να αποφύγει την πρόκληση. Η ψυχή επαγρυπνά και το πλοίο περνά μακριά από το νησί για να φτάσει στη Σκύλλα και τη Χάρυβδη.
Η Χάρυβδη είναι η εσωτερική άβυσσος, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον δεν μπορεί να βαδίζει ισορροπημένα πάνω στη λεπτή γέφυρα της ψυχής. Η Σκύλλα αντιπροσωπεύει εκείνη τη στιγμή της εσωτερικής πορείας που ο αναζητητής αναγκάζεται να θυσιάσει κάποια όψη της προσωπικότητάς του, προκειμένου να περάσει σε ανώτερα επίπεδα ύπαρξης. Ο Οδυσσέας αποφασίζει να περάσει από τη Σκύλλα, όπου χάνει μερικούς συντρόφους -όψεις της ύπαρξής του, αλλά καταφέρνει να πλεύσει στο νησί του ήλιου. Εκεί η ψυχή χάνει για άλλη μια φορά την επαγρύπνησή της. Τα βόδια του Ήλιου σκοτώνονται. Μοναδική εξιλέωση η ολοκληρωτική απογύμνωση του ήρωα από κάθε στοιχείο που τον συνδέει με το παρελθόν. Έτσι, φτάνει στο νησί της Καλυψούς. Εκεί ο Οδυσσέας περνάει έναν επτάχρονο κύκλο μαζί με τη νύμφη, προσκολλημένος στην υπόσχεση της αιώνιας νεότητας. Σε ένα επίπεδο του σπειροειδούς της εξέλιξης παρουσιάζεται το πρόβλημα της επιθυμίας για αθανασία, που ξεστρατίζει τη συνείδηση από το εσωτερικό όραμα. Τελικά επικρατεί η πνευματική του θέληση και με τη βοήθεια των θεών ελέγχεται η κατώτερη φύση του. Ξαναπαίρνει το δρόμο της επιστροφής, αλλά μέχρι την τελευταία στιγμή ο Ποσειδώνας εναντιώνεται για άλλη μια φορά και έτσι τα κύματα ξεβράζουν το ναυαγό στο νησί των Φαιάκων. Είναι ένας σταθμός εξάγνισης και αναδρομής του ήρωα σε όλο το ιστορικό της περιπλάνησής του. Εδώ λαμβάνει τέλος η μαθητεία του και ετοιμάζεται για την τελική επιστροφή.
Στην Ιθάκη ξεκαθαρίζει την ύπαρξή του από τους μνηστήρες, δηλαδή όλα εκείνα τα ψεύτικα εγώ που διεκδικούσαν την εξουσία της ψυχής. Τα προσωπεία πέφτουν και ο Οδυσσέας, μετά τα 10 χρόνια περιπλάνησης, αγγίζει την τελειότητα. Ξανατεντώνει το τόξο του απόλυτα κυρίαρχος στην ηλιακή του φύση. Εκείνο που μένει είναι η υπέρτατη θυσία, η οποία έρχεται με τη μορφή του γιου του Τηλέγονου, «εκείνου που γεννήθηκε μακριά», και είναι καρπός της ένωσης του Οδυσσέα με την Κίρκη. Όπως ο Θησέας αμελεί την αλλαγή των πανιών, έτσι και ο Τηλέγονος δεν αναγνωρίζει τον πατέρα του και τον σκοτώνει στις ακτές της Ιθάκης. Τελικά, ως βασιλιάς, παίρνει τη θέση του πατέρα του στο πλευρό της Πηνελόπης. Μαζί με τον αδελφό του Τηλέμαχο και την Πηνελόπη «ταξιδεύουν» τον Οδυσσέα πίσω στο νησί των θαυμάτων.
Ο πνευματικός σπινθήρας επέστρεψε στην Πρωταρχική Ηρεμία.
Και ο κύκλος μας σε αυτήν την αναζήτηση θα κλείσει με τον Ιάσονα και την Αργοναυτική εκστρατεία, που παρουσιάζεται τελευταία εξαιτίας του ιδιάζοντος χαρακτήρα του Ιάσονα, αλλά και της περιπέτειας στο σύνολό της.
http://www.e-zine.gr/

Συρακουσία – Το μεγαλειώδες πλοίο του Αρχιμήδη

Σημαντικότερος ερευνητής της ελληνιστικής εποχής είναι αναμφίβολα ο Αρχιμήδης (285-212 π.Χ.) από τις Συρακούσες, ο οποίος είχε επισκεφτεί για κάποιο χρονικό διάστημα την Αλεξάνδρεια. κατασκεύασε αντλίες νερού (κοχλίες), πολύσπαστα, έλικες, γερανούς και καταπέλτες, τους τελευταίους για την υπεράσπιση της ιδιαίτερης πατρίδας του. “Άλλος σημαντικός ερευνητής της εποχής ήταν ο Κτησίβιος, ο εφευρέτης της αντλίας νερού, την οποία περιέγραψε αργότερα ο έτερος μεγάλος ερευνητής της εποχής, ο Ήρων ο Αλεξανδρινός (έζησε περί το 150 π.Χ., κατ” άλλους όμως περί το 250 μ.Χ.)

Τον 3ο αιώνα π.Χ. είχε αναπτυχθεί μεταξύ των ελληνιστικών κρατών και πόλεων ένας ανταγωνισμός σε διάφορους τεχνολογικούς τομείς, με σημαντικότερο αυτόν που αφορούσε τη ναυπήγηση όλο και μεγαλύτερων πλοίων.

Ο Βασιλιάς των Συρακουσών, Ιέρων ο Β”, ανεψιός του Αρχιμήδη, θέλησε να βοηθήσει τις πληγείσες από λιμό περιοχές της Ρώμης και Αλεξάνδρειας, προμηθεύοντας τες με μεγάλες ποσότητες σιτηρών. Όμως επειδή η απόσταση μεταξύ Συρακουσών και Αλεξάνδρειας ήταν μεγάλη αλλά και λόγω του «ανταγωνισμού» των Ελληνιστικών πόλεων περί των τεχνολογικών επιτευγμάτων και καινοτομιών, θέλησε και έδωσε εντολή (ο Ιέρωνας) να κατασκευαστεί ένα πλοίο το οποίο ναι μεν θα ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να χωρέσει αρκετά μεγάλες ποσότητες σιτηρών, να ήταν σε θέση δε το εν λόγω πλοίο να αμυνθεί σε περίπτωση πειρατικών επιθέσεων.

Αποτέλεσμα, ήταν να κατασκευαστεί και να ναυπηγηθεί ένα πλοίο εντυπωσιακό και μοναδικό για την εποχή εκείνη, το οποίο ήταν ταυτόχρονα εμπορικό, επιβατικό και πολεμικό! Η περίφημη «Συρακουσία», δλδ. η κυρία των Συρακουσών.

Τη μοναδική περιγραφή αυτού του πλοίου έγραψε ο Μοσχίων, του οποίου το έργο έχει χαθεί, αλλά υπάρχει μια εκτεταμένη περίληψη που συμπεριέλαβε ο Αθηναίος στο έργο του «Δειπνοσοφισταί». Κατασκευαστής-ναυπηγός του πλοίου ήταν ο Κορίνθιος Αρχίας κατ” εντολήν του Ιέρωνα Β” (269-215 π.Χ.), τυράννου των Συρακουσών. Το μήκος του πλοίου ήταν μεγαλύτερο από 80 μέτρα και το πλάτος του περί τα 35 μέτρα. Με σημερινά δεδομένα, το πλοίο αυτό είχε ένα εκτόπισμα μεγαλύτερο από 4.500 τόνους και για την κατασκευή του που κράτησε 1 έτος, χρειάστηκε ξυλεία όση για την κατασκευή 60 τριηρών! (Jean MacIntosh Turfa – Alwin G. Steinmayer Jr., «The Syracusia as a giant cargo vessel», International Journal of Nautical Archaeology 28 (1999), 2, 105–125).

Η Συρακουσία καθελκύστηκε ημιτελής, με τη βοήθεια του κοχλία που είχε επινοήσει ο Αρχιμήδης. Πρόκειται για την πρώτη γραπτή αναφορά στον αρχιμήδειο κοχλία, τον οποίο περιγράφει ο Μοσχίων.

Το πλοίο είχε τρία καταστρώματα:

Στο ανώτερο κατάστρωμα ήταν τοποθετημένες πολεμικές μηχανές (καταπέλτες, βαλλίστρες, χελώνες, πύργοι, άγκιστρα κ.ά.) και εφρουρείτο από ισχυρό σώμα στρατιωτών.
Στο δεύτερο κατάστρωμα ήταν εγκαταστημένα πολυτελή λουτρά, ναός της Αφροδίτης, γυμναστήρια, βιβλιοθήκη και άλλες εγκαταστάσεις ψυχαγωγίας και αναπαύσεως.
Στο τρίτο κατάστρωμα, τέλος, βρίσκονταν όλοι οι βοηθητικοί χώροι, αποθήκες εφοδιασμού, αντλιοστάσιο, δεξαμενές νερού, στάβλοι για τα άλογα, εργαστήρια, φούρνοι, μύλοι και διάφορα άλλα. Ο Αθήναιος αναφέρει ότι το πλοίο είχε κατασκευαστεί με πρότυπο μια «εικοσήρη», αλλά θεωρείται απίθανο να εννοούσε ότι υπήρχαν πράγματι 20 σειρές καθισμάτων για τους κωπηλάτες.

Συρακουσία 1798 – Φανταστική αναπαράσταση του πλοίου «Συρακουσία» κατά το 18ο αιώνα

Αυτό το «πλεούμενο νησί», συγκρίσιμο με τα σημερινά αεροπλανοφόρα σε σχέση με τα άλλα πλοία της εποχής μας, ήταν ιδιαίτερα δυσκίνητο λόγω του μεγέθους και δεν υπήρχε στη Μεσόγειο κάποιο λιμάνι να το δεχτεί. Είναι προφανές ότι η ναυπηγική τεχνολογία εκείνης της εποχής, που γνώριζε ως κινητήρια δύναμη τους κωπηλάτες και τον αέρα, είχε φτάσει στα όριά της. το επόμενο ανατρεπτικό άλμα στη ναυπηγική έγινε μετά από περίπου 21 αιώνες, κατά το 19ο αιώνα, με την εισαγωγή της ατμοκίνησης!

Η «Συρακουσία» έκανε ένα μοναδικό ταξίδι, από τις Συρακούσες στην Αλεξάνδρεια, όπου ο Ιέρων χάρισε το πλοίο στον Πτολεμαίο, αφού το μετονόμασε σε «Αλεξάνδρεια».

http://conspiracyfeeds.blogspot.gr/2015/05/blog-post_5.html

thesecretrealtruth