Ρωσία: το μυστήριο του δάσους του Ryazan

Ένα μυστηριώδες μέρος, ένα δάσος που βρίσκεται περίπου 200 χιλιόμετρα νότια της Μόσχας - κοντά στο Ryazan.

Όλα συμβαίνουν σε ένα δάσος που καλύπτει μια μικρή επιφάνεια όπου τα δέντρα μεγαλώνουν με καμπύλες με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Οι ερευνητές των περίεργων φαινομένων είναι πεπεισμένοι ότι το φαινόμενο αυτό οφείλετε σε μία υπερφυσική δύναμη.

Οι ντόπιοι αποκαλούν αυτό το μέρος μεθυσμένο δάσος. Αυξήθηκε σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα, 50-60 χρόνια, ενώ τα πρώτα χρόνια υπήρχε μία μόνο βελανιδιά.

Κανένας από τους ντόπιους δεν θυμάμαι μία νέα φύτευση δέντρων που με το πέρασμα του χρόνου άρχισαν να αναπτύσσονται λυγισμένα ή σε καμπύλες.

Μεταξύ των ηλικιωμένων κυκλοφορεί ένα μεγάλο ποσό από λαϊκές δοξασίες και θρύλους.

Η παραξενιά δεν τελειώνει εκεί. Στο μεθυσμένο δάσος δεν μπορεί να αναπτυχθούν τα χόρτα και δεν υπάρχουν πουλιά, ενώ μόνο λίγα μέτρα μακριά από το περίεργο αυτό μέρος ανθίζει αφειδώς το γρασίδι και το κελάηδισμα των πουλιών.

Είναι επίσης περίεργο το γεγονός ότι σε αυτό το μέρος μόνο τα κωνοφόρα δέντρα έχουν ένα ασυνήθιστο καμπυλωτό σχήμα, ενώ τα υπόλοιπα είδη μεγαλώνουν φυσιολογικά.

Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι η πιθανότερη εκδοχή για την προέλευση του φαινομένου είναι η παρουσία μίας γεωμαγνητικής ανωμαλίας της οποίας η φύση αυτών των τομέων και πηγών ενέργειας δεν είναι ακόμη πλήρως κατανοητή λέει ο Αλέξανδρος Gavrilov, διευθυντής του τοπικού εθνογραφικού μουσείου.

O Aγνωστος κοσμος του χορου

Ένα από τα δώρα του Θεού στον άνθρωπο είναι αναμφισβήτητα η μουσική. Από τα πανάρχαια χρόνια ως τις μέρες μας ο άνθρωπος έπαιζε και άκουγε μουσική και χόρευε,  όχι μόνο για ψυχαγωγικούς λόγους: κατά τις παλαιότερες εποχές η μουσική – και ο χορός – χρησιμοποιούταν σε λατρείες, τελετές και επίσημες περιστάσεις. Όπως μας λέει και ο Απ. Αντωνάκης: «η μουσική δεν ήταν παρούσα μόνο στα καθημερινά, αλλά και σε ιδιαίτερες καταστάσεις, όπως  μεγάλεςγιορτές και τελετουργίες στα Ιερά Μυστήρια. Η μουσική και ο χορός ήταν άρρηκτα συνδεδεμένα με τις σημαντικότερες ιερές εορταστικές εκδηλώσεις, πήγαιναν όμως ακόμα παραπέρα. Στα ενδότερα των ιερών θεραπευτηρίων των Ασκληπιείων, όπου στα θεραπευτικά στάδια συμπεριλαμβανόταν και η μουσικοθεραπεία».

Ο χορός λοιπόν δεν ήταν, όπως σήμερα, μια πρόχειρη έκφραση, αλλά πολλές φορές έπαιρνε χαρακτήρα πραγματικής ιεροτελεστίας. Διόλου παράξενο που πολλοί θεοί κατά τη διάρκεια της αρχαιότητας θεωρήθηκαν και θεοί του χορού: στον ελληνικό χώρο θεός του χορού και της μουσικής ήταν ο Απόλλων. Στην Αρχαία Αίγυπτο θεά του χορού και της μουσικής ήταν η Μπαστ, γυναικεία φιγούρα με κεφάλι γάτας και σείστρο στο χέρι. Η Κωνσταντίνα Μεσονύχτη, δασκάλα χορού και χορογράφος μας ενημερώνει σχετικά με τον χορό στην Αρχαία Αίγυπτο: «Ο  χορός στην αρχαία Αίγυπτο αναπτύχθηκε όταν υπήρχε ήδη μεγάλη ακμή την στιγμή που για πρώτη φορά η αιγυπτιακή κοινωνία ανέπτυξε μία πολυσύνθετη ταξική δομή με βασιλικές οικογένειες, εργάτες,  αγρότες και σκλάβους, μία ισχυρότατη τάξη ιερέων και αργότερα μία τάξη επαγγελματιών για ψυχαγωγία. Η τάξη των ιερέων είναι αυτή που σχετίζεται περισσότερο με τον χορό, γιατί γι’ αυτούς αποτέλεσε το κυρίαρχο μέσο θρησκευτικής έκφρασης. Τα μυστήρια της αιγυπτιακής μυθολογίας απεικονίζονταν μέσω δραματικών χορών. Κύριο θέμα της λατρείας τους ήταν ο θάνατος και η αναγέννηση. Μέσα από αυτή έκαναν την εμφάνισή τους οι πρώτοι ασκημένοι χορευτές, οι οποίοι εκτελούσαν χορευτικά με σκοπό να κατευνάσουν τους Θεούς (μέσα από τον χορό, την μουσική, τραγούδι) και να βρεθεί  το νεκρό σώμα του Όσιρη. Αυτό όλο εκτελούνταν κατ’ επανάληψη  και έτσι δίνονταν η θρησκευτική παιδεία στους νέους. Είχαν στόχο να νικήσουν το θάνατο και το σώμα του νεκρού να αποκτήσει αθάνατη μορφή γι’ αυτό και οι τελετές ταφής είχαν σημασία για τους Αιγυπτίους. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα του ενταφιασμού, όπου παρουσιάζεται ένας ειδικά ασκούμενος μίμος, ντυμένος με τα ρούχα του νεκρού, φορώντας μάσκα που πλησίαζε τα χαρακτηριστικά του νεκρού και προπορεύονταν μπροστά από την νεκρική άμαξα. Με την συνοδεία πένθιμης μουσικής, μέσα από την διαδικασία της παντομίμας, εκτελούσε κινήσεις για να δείξει τις σπουδαίες πράξεις του νεκρού.»

Ένας από τους παραδοσιακούς χορούς της Αιγύπτου είναι ο χορός Saidi. Περιλαμβάνει ενεργητικά, ζωηρά βήματα και πολύ συχνά μπαστούνι. Ο DivusAnas–ειδήμων στους ανατολικούς χορούς - μας λέει για το συγκεκριμένο χορό: «Ο  χορός Saidiκατάγεται απο την Άνω Αίγυπτο μεταξύ Γκίζας και Έντφου. Είναι φολκλορικός,δηλαδή παραδοσιακός όπου χορεύεται με ένα ή και δύο ραβδιά τα οποία χωρίζονται σε δύο τύπους : στο Tahtib και στο RaksAssaya. Το Tahtib γίνεται από δύο άνδρες οι οποίοι απεικονίζουν ένα χορό της μάχης και το RaksAssaya εκτελείται από άνδρες ή και γυναίκες που αναδεικνύουν μία πιο ακροβατική έκδοση του χειρισμού του, αλλά συγκεκριμένα οι γυναίκες χρησιμοποιούν κυρίως παιχνιδιάρικο ύφος ( απέναντι στους άνδρες ) και ο χορός τους είναι πολύ γειωμένος,με περηφάνια παράλληλα . Ο χορός Saidi έχει συγκεκριμένη ενδυματολογία,ρούχο ειδικό για αυτό το είδος του ανατολίτικου,αιγυπτιακού χορού,το οποίο λέγεται galabeya. Οι μεν άνδρες φοράνε μακριά,ολόσωμη galabeya η οποία φτάνει μέχρι τον αστράγαλο,με φαρδιά μανίκια,στρογγυλή λαιμόκοψη και καπέλο στο κεφάλι η τουρμπάνι. Επίσης μακρύ παντελόνι και οι γυναίκες αντίστοιχα μακρύ φόρεμα  και φουλάρι στο κεφάλι. Το ραβδί ή αλλιώς μπαστούνι (και ευρέως stick),συνήθως κατασκευάζεται από μπαμπού. Τέλος, ο χορός Saidi είναι ζωντανός,ενεργητικός,γήινος,χρησιμοποιώντας τα 4/4 του ρυθμού,γνωστός ως ρυθμός «Saidi» και τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται είναι το rababa,το mizmar ( κέρατο που εκπέμπει μακρά,παραπονιάρικους τόνους) και τα κρουστά όργανα τουμπελέκι και beleditabla».

Αναμφισβήτητα η Αίγυπτος ήταν  - και είναι – προορισμός μυστηριακός. Δεν είναι όμως ο μοναδικός τόπος όπου ο χορός είχε τελετουργικό χαρακτήρα: Στη διπλανή μας Τουρκία υπάρχει χορός που είναι ολόκληρη ιεροτελεστία από μόνος του: πρόκειται για τον περίφημο περιστροφικό χορό των δερβίσηδων, για τον οποίο μας ενημερώνει ο Γ. Ιωαννίδης: Ο δερβίσης εισέρχεται στον χορό φορώντας το χαρακτηριστικό ψηλό καπέλο siqqah, που συμβολίζει την φαυλότητα του ανθρώπου ή την ταφόπλακα του Εαυτού. Φορά επίσης το μαύρο ριχτό hirka, που αποτελεί το χιτώνα της καθημερινότητας, ενώ κάτω απ’ αυτόν κρύβεται λευκό άμφιο (kafan), που παραπέμπει στα σάβανα του Εαυτού (μαζί με το ακτινοβόλο σώμα του φωτός). Στη μέση είναι τυλιγμένο (τρεις φορές) το kemer, για να θυμίζει την γνώση του Θεού, τη θέα του Θεού και την κατάσταση της αληθινής ύπαρξης. Έπειτα, υψώνουν το δεξί χέρι με την παλάμη στραμμένη στο Θεό, απ’ όπου θα επικαλεστούν τη χάρη Του, ενώ με το αριστερό να κοιτά χαμηλά, προσφέρουν την ευλογία του σ’ όλη την πλάση. Κατά τη διάρκεια του χορού, ο δερβίσης δεν επιλέγει την ευθεία (= εύκολη κίνηση), αλλά την περιστροφή. Εδώ αρκεί να θυμηθούμε πόσο συμβολικός – τελετουργικός  είναι  ένας κύκλος  από μόνος του. Ολόκληρος ο χορός είναι ουσιαστικά μια ιερή γεωμετρία, αφού ο δερβίσης εισέρχεται «νεκρός», για να αναστηθεί στη συνέχεια από το μεγαλείο του Θεού.

Ένας άλλος – εντελώς άγνωστος – χορός της Τουρκίας ήταν «ο χορός του λαγού». Πρόκειται για έναν κουραστικό χορό που χορευόταν στο χαρέμι της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η ΛεϊλάΧανούμ γράφει στο βιβλίο της «Οι σουλτάνες και το αυτοκρατορικό χαρέμι»: Ο σουλτάνος ΑμπντούλΜεζίτ  διοργάνωνε βραδιές μουσικής και χορού μία με δύο φορές την εβδομάδα. Συνήθως απάλλασσε τις χορεύτριες του από το «χορό του λαγού», που είναι πολύ κουραστικός. Ο συγκεκριμένος χορός είναι όλο τρεχαλητό, που διακόπτεται με πηδηματάκια όμοια μ’ αυτά του λαγού. Το κουστούμι δε που φορούσαν οι χορεύτριες, χειροτέρευε την κούραση: παντελόνι πολύ φαρδύ και φουσκωτό. Πάει πολύς καιρός που ο χορός του λαγού δεν εκτελείται πουθενά και ελάχιστοι τον ξέρουν ακόμα, έστω και ονομαστικά.

Ένας άλλος χορός που χορευόταν στο Σεράι, ήταν το «κετσέκ». Ενώ στην πόλη χορευόταν συνήθως από νεαρούς, (που μερικές φορές τους συνόδευαν κοπέλες αρμένισσες ή εβραίες), στο χαρέμι χορευόταν μόνο από κορίτσια, ντυμένα ανάλογα. Μια από τις φιγούρες του κετσέκ, είναι αυτό που οι Δυτικοί ονομάζουμε «χορό της κοιλιάς». Στην πραγματικότητα ο συγκεκριμένος χορός είναι ελάχιστα τολμηρός και σε καμιά περίπτωση δεν χορευόταν στο χαρέμι με τον προκλητικό, φιλήδονο τρόπο που φανταζόμαστε. Για την ακρίβεια, ο συγκεκριμένος χορός είναι περισσότερο αραβικής, παρά τουρκικής προέλευσης.Κάποιοι λανθασμένα πιστεύουν ότι τι τούρκικο oriental ονομάζεται τσιφτετέλι -Çiftetelli, επειδή η μουσική του τσιφτετελιού είναι τούρκικης προέλευσης. Στην πραγματικότητα όμως το τσιφτετέλι ως χορός κατάγεται από την Ελλάδα (συγκεκριμένα από το μικρασιατικό χώρο, ξεκινώντας από τη μορφή του ρεμπέτικου. Το αυθεντικό, ρεμπέτικο τσιφτετέλι δεν αντανακλά το χαρούμενο ξεφάντωμα, αλλά τα βάσανα και τον πόνο των εκπατρισμένων) ενώ το τούρκικο τσιφτετέλι αποτελεί ένα είδος ζωντανής μουσικής που παίζεται σε γάμους και δεν σχετίζεται καθόλου με τον χορό oriental.

Στην πραγματικότητα, οι ρίζες του χορού που σήμερα είναι γνωστός ως «χορός της κοιλιάς» είναι ασαφής, καθώς  οι γνώμες όσον αφορά την προέλευση του διίστανται. Είναι ο πιο αρχαίος γνωστός χορός (η ηλικία του είναι 6.000 χρόνια), ενώ αρχικά χορευόταν για θρησκευτικούς λόγους, προκειμένου οι γυναίκες να γεννούν ανώδυνα. Στον αιγυπτιακό χώρο, ο χορός είχε την ονομασία  RaqsSharqiκαι  λέγεται ότι διδασκόταν στα μικρά κορίτσια, προκειμένου να είναι κατάλληλα προετοιμασμένα για την επώδυνη ώρα του τοκετού. Όσον αφορά το χώρο της Μέσης Ανατολής, μια ρομαντική εκδοχή θέλει το χορό να λαμβάνει τόπο προκειμένου οι αισθησιακές κοπέλες να σαγηνεύσουν τον αγαπημένο τους ή κάποιον επίδοξο γαμπρό. Τυχόν προκλητικότητα του χορού δεν επηρέαζε τον θρησκευτικό χαρακτήρα του, καθώς χορευόταν και σε ναούς, προκειμένου να τιμηθεί η αναπαραγωγή και η γονιμότητα. Όσο για τον όρο «χορός της κοιλιάς» (bellydance) δημιουργήθηκε το 1893 στην εκστρατεία ChicagoWorld’sFair, όπου χόρεψε μια ομάδα χορευτριών από την Αλγερία.

Πραγματικά τελετουργικό χαρακτήρα έχουν οι χοροί που χόρευαν – και χορεύουν ακόμα – φυλές της  Κεντρικής και της Βόρειας Ασίας: στον Σαμανισμό ο χορός έπαιρνε κυριολεκτικά τη μορφή έκστασης, καθώς ο μάγος – σαμάνος έφτανε με παραισθησιογόνα μανιτάρια και χορό σε μια κατάσταση κατά την οποία υποτίθεται το μυαλό και η ψυχή ταξιδεύουν. Με αυτό το ταξίδι υποτίθεται γιατρεύουν όσους τους ζητάνε βοήθεια, ώστε να απαλλαχθούν από την αρρώστια του σώματος. Χρησιμοποιώντας κύμβαλα και διάφορα φετίχ, ο χορευτής επικοινωνεί μέσω της έκστασης με τα πνεύματα, προκειμένου να τα κατευνάσει. Σύμφωνα με την κοσμοθεωρία τους, ο σαμάνος αναρριχάται κατά τη διάρκεια της έκστασης και το χορού στο Δέντρο του Κόσμου και ανέρχεται στον Πάνω Κόσμο, όπου «παζαρεύει» με ανώτερες θεότητες το μέλλον του άμοιρου που καλείται να ιάσει. Αν ο μάγος είναι ισχυρός, τότε λαμβάνει από την θεότητα την δύναμη για ίαση.

Η πραγματικότητα βέβαια, σύμφωνα με την επιστημονική κοινότητα, είναι κάπως διαφορετική, αφού οι σκεπτικιστές υποστηρίζουν ότι το μόνο που επιτυγχάνεται στην όλη διαδικασία είναι μια φαντασμαγορική σκηνή, αρκετή ωστόσο ώστε να ενεργοποιήσει μηχανισμούς αυτοϊασηςγια τον ασθενή: η ιδέα ότι κάποιος «αγωνίζεται» για την υγεία του προσφέρει στον οργανισμό αίσθημα ευφορίας και ασφάλειας, ώστε να εκκριθούν ουσίες όπως η μορφίνη. Ο Σαμάνος μετά τον εισαγωγικό ρυθμό του τυμπάνου αρχίζει έναν περίεργο χορό με τρέμουλο. Μ’ αυτόν τον χορό τα πολυάριθμα κουδουνάκια που κρέμονται πάνω του (ή εναλλακτικά το σείστρο) προκαλούν ήχους υψηλότερης συχνότητας. Σύμφωνα με τους ειδικούς, η μίξη των ηχητικών κυμάτων είναι αυτή που κρύβει το μυστικό για αυτές τις ανώτερες καταστάσεις που βιώνει ο σαμάνος.

Ενα κειμενο της Ματιντας Μαντα 

Η Ιερή Γεωγραφία και ο Βασιλιάς των Μονοπατιών

«Η Γη δεν είναι ένα νεκρό άψυχο σώμα, αλλά κατοικείται από ένα πνεύμα που είναι η ζωή της και η ψυχή της. Όλα τα πράγματα της Δημιουργίας, ακόμη και τα ορυκτά, παίρνουν τη δύναμή τους από το πνεύμα της Γης. Αυτό το πνεύμα είναι ζωή, τρέφεται από τα άστρα, και τρέφει όλα τα ζωντανά πράγματα που προφυλάσσει στη μήτρα του. Από το πνεύμα που δέχεται από ψηλά, η Γη κλωσάει τα ορυκτά στη μήτρα της όπως η μητέρα το αγέννητο παιδί της. Αυτό το πνεύμα κατασκευάζει τα βουνά σαν κατοικίες, ταξιδεύει με το νερό και τον άνεμο, χαράζει τους τόπους, μορφοποιεί τα πάντα, κι οι τόποι μιλούν τη γλώσσα του. Αν δεν βλέπεις γύρω σου αυτό το πνεύμα, δεν βλέπεις τίποτε» Basilius Valentinus

Στους παλιότερους πολιτισμούς, η χαμένη για μάς γνώση των ενεργειών της γης, διδασκόταν και εφαρμόζονταν ως«Ιερή Γεωγραφία»

Όχι μόνο με την μελέτη, αλλά και με την απλή καθημερινή παρατήρηση, μπορούμε να καταλάβουμε ότι υπάρχουν τόποι που είναι πιο ιδιαίτεροι από τους άλλους. Ανάλογα με το τί νιώθει ή τί ξέρει ο καθένας, άλλοι τους ονομάζουν τόπους δύναμης, άλλοι ενεργειακά κέντρα, ιερούς τόπους, στοιχειωμένους, νεραϊδότοπους, πύλες, τόπους των θαυμάτων, κομβικά σημεία, μαγικούς τόπους, ή απλώς όμορφα ή παράξενα μέρη.

Ένας εκπληκτικά μεγάλος αριθμός «μεταφυσικών» ή παράξενων εμπειριών, έχουν συμβεί σε τέτοιους ιδιαίτερους τόπους. Πολλές φορές εκεί υπάρχουν κάποια ξεχωριστά σημάδια, ή κάποια κατασκευάσματα, όπως πέτρινοι κύκλοι, αινιγματικές στήλες και αρχαίοι ναοί, ιδιόμορφα δάση ή πηγές, φυσικές ή αρχιτεκτονικές παραδοξότητες, μνημεία, τεχνητοί λοφίσκοι, εκκλησίες και τόποι λατρείας, ή έστω κατά γενική ομολογία έχουν μιά «ιδιαίτερα παράξενη ατμόσφαιρα».

Πολλοί από τους επισκέπτες τους νιώθουν ανεξήγητα όμορφα, και άλλοι ανεξήγητα άβολα. Άλλοι λένε ότι νιώθουν την φυσική παρουσία μιας παράξενης δύναμης, που δεν μπορούν να την δουν ή να την αναγνωρίσουν, αλλά τους επηρεάζει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Κάποιοι νιώθουν τον εαυτό τους να υψώνεται, ή να «βγαίνουν από το σώμα τους», να πέφτουν σε ένα είδος έκστασης. Ο ύπνος εκεί μπορεί να συνοδεύεται από έντονα και σημαντικά όνειρα και ο νους είναι ανοιχτός στα πεδία της έμπνευσης.

Πολλοί επισκέπτες τέτοιων τοποθεσιών βλέπουν οράματα, ή κατακλύζονται από ένα πρωτόγνωρο δέος. Άλλοι βιώνουν θαύματα, γίνονται μάρτυρες ανεξήγητων φαινομένων, παίρνουν μηνύματα ή έχουν παράξενες συναντήσεις. Άλλοι πηγαίνουν εκεί για να προσευχηθούν, να πάρουν δύναμη, να καταθέσουν την θλίψη τους ή την χαρά τους, να ζητήσουν την ικανοποίηση των επιθυμιών τους. Και άλλοι πηγαίνουν απλά εξαιτίας μιας έντονης περιέργειας ή μιας ασυνήθιστης διάθεσης που τους δημιουργεί το μέρος.

Γεωλόγοι, στατιστικοί, μηχανικοί, αρχιτέκτονες, ραβδοσκόποι, ιερείς, μοναχοί, ερευνητές UFO, φυσικοί, ψυχολόγοι, εξερευνητές, διαισθητικοί, ποιητές, συγγραφείς, αρχαιολόγοι, και όλων των ειδών οι παράξενοι άνθρωποι, για όλων των ειδών τους παράξενους λόγους, έχουν προσπαθήσει να βρουν εξηγήσεις για όλα αυτά – και ανά τους αιώνες πολλοί απ’ αυτούς έχουν καταλήξει σε πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Πολλοί ερευνητές πιστεύουν ότι αυτοί οι «ιδιαίτεροι» τόποι βρίσκονται πάνω σε κανάλια ροής μιας γεωφυσικής δύναμης. Υποψιάζονται ότι οι άνθρωποι της αρχαιότητας, είχαν τρόπους να νιώθουν μιά παλλόμενη ενέργεια να ρέει στην γη – κι έτσι έφτιαχναν τα μνημεία τους στα σημεία που αυτή η ενέργεια ήταν ισχυρότερη, για να την χειριστούν ή για να την συγκεντρώσουν. Υπάρχουν πλήρη συστήματα γνώσης διαφόρων πολιτισμών – ίσως το πιό γνωστό είναι το κινέζικο Feng Sui – που περιγράφουν ένα κοσμικό δίκτυο ενέργειας το οποίο περιτυλίγει το σύμπαν, την Γη, αλλά και το ανθρώπινο σώμα.

Διάφορα κομβικά σημεία αυτού του δικτύου βρίσκονται σε συγκεκριμένες τοποθεσίες που

οι περισσότερες απ’ αυτές έχουν χαρακτηριστεί «ιερές». Το ίδιο ισχύει και για το ανθρώπινο σώμα. Η παρουσία του σώματος σε ένα απ’ αυτά τα κομβικά μέρη, μπορεί να προκαλέσει διάφορες θετικές ή αρνητικές αναταραχές σ’ αυτό. Οι σημερινοί διάσημοι χριστιανικοί ναοί στους γνωστούς θρησκευτικούς τόπους θεραπείας άλλωστε, είναι όλοι χτισμένοι πάνω στα ερείπια αρχαιότερων «ειδωλολατρικών» ναών, σημάδι ότι οι ιδιότητες του τόπου ήταν από πάντα γνωστές.

Οι κόμβοι αυτοί, μπορούν να γίνουν «υποσταθμοί ενέργειας» μέσω ενός«ενισχυτή», που συνήθως είναι ένα «ιερό κτίσμα», αλλά πολλές φορές και ένα φυσικό σημάδι του τόπου. Η «ενίσχυση» μπορεί να επιτευχθεί και μέσω κάποιων τεχνοτροπιών – που πολλοί βιάστηκαν να τις χαρακτηρίσουν μαγικές, με αποτέλεσμα το θέμα να αποτελεί μιά από τις χαρακτηριστικές «απαγορευμένες γνώσεις»

Στις διάφορες ποιοτικές ενέργειες αυτού του «ενεργειακού δικτύου», έχουν δοθεί κατά καιρούς διάφορες ονομασίες:

Τελλουρικά Ρεύματα, Γραμμές Λέυ, Γραμμές Χάρτμαν, Ενεργειακοί Μεσημβρινοί, Ροή Δύναμης Βριλ, Κανάλια Δύναμης, Κοσμικό Δίκτυο, Απόρροιες του Αετού, Γεωδυναμικά Φορτία, Εστίες Τέσλα, Ιστός της Μεγάλης Αράχνης, Εστίες Συγκέντρωσης, Δυνητικό Πλέγμα, Ενεργειακός Χάρτης. Όλα αυτά μοιάζουν να μιλούν για το ίδιο πράγμα – και συνδέονται σχεδόν απόλυτα μεταξύ τους ως ερμηνείες.

Αν υπάρχουν ολόκληρα γεωγραφικά σημεία που αποτελούν σημαντικούς γεωδαιτικούς τόπους, είναι βέβαιο πως η Ελλάδα είναι από τους πιο σπουδαίους. Πρόκειται για ένα μεγάλο ενεργειακό κέντρο που συμπίπτει να έχει και μιά σημαντική γεωπολιτική θέση. Ο Ελληνικός χώρος είναι γεμάτος από ιδιαίτερα μέρη, τα οποία χαρακτηρίζονται από πάρα πολλές αντιστοιχίες, ενώ είναι γνωστό ότι οι ιεροί τόποι της (Αρχαίοι Ελληνικοί, Ελληνιστικοί και Χριστιανικοί) έχουν μιά πολύ ιδιαίτερη ποιότητα. Άλλωστε ο μύθος λέει – και πολλοί ερευνητές το επιβεβαιώνουν – ότι στην Ελλάδα εντοπίζεται «το κέντρο του κόσμου», μιά δοξασία που τοποθετεί στο προσκήνιο τους Δελφούς. Το ιερό κέντρο: ο“ομφαλός του κόσμου”.

Ο Πλούταρχος μας διηγείται τον αρχικό μύθο:

Ο Δίας έστειλε δυο αετούς από τις “δύο άκρες της Γης” και εκεί που οι πορείες τους συναντήθηκαν, ήταν το κέντρο του κόσμου: οι Δελφοί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αρχαϊκές προσθέσεις πάνω στις πέτρες-ομφαλούς συνήθως έχουν δύο πουλιά που κοιτούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πέτρα-ομφαλός των Δελφών (υπάρχει ακόμη μία στην Δήλο, αλλά και αλλού) βρίσκεται σήμερα στο μουσείο των Δελφών και κανείς μέχρι τώρα δεν έχει εξηγήσει ικανοποιητικά το περίτεχνο διακοσμητικό πλέγμα της.

Το πλέγμα αυτό έχει μιά μεγάλη ομοιότητα με τα βουδιστικά «Βάτζρα» τους κεραυνούς ενέργειας που περικυκλώνουν τα ιερά μέρη. Εξάλλου πολλοί διακεκριμένοι μελετητές υποστηρίζουν ότι το πλέγμα αυτό πάνω στην πέτρα, συμβολίζει το γήινο ενεργειακό δίκτυο. Οι Δελφοί χαρακτηρίζονται σε όλα τα αρχαία κείμενα ως ο ομφαλός του κόσμου, κι αυτή είναι η μόνη πέτρα-ομφαλός που έχει βρεθεί εκεί. Ίσως η πέτρα αυτή, εκεί που ήταν τοποθετημένη αρχικά, να ήταν το ακριβές σημείο του «ομφαλού του κόσμου» και ίσως θα έπρεπε να προβληματιστούμε που δεν βρίσκεται στην θέση της, αλλά σε ένα ράφι του μουσείου.

Το Μαντείο της Δωδώνης είναι το αρχαιότερο Ελληνικό Μαντείο.

Σύμφωνα με τις θεωρίες περί των ενεργειακών ρευμάτων που διατρέχουν τον πλανήτη, η Δωδώνη είναι ένας από τους πιό σημαντικούς γεωμαγνητικούς κόμβους της Ευρώπης. Ο «Δίαυλος» του συνδέει με απόλυτο συσχετισμό, την Δωδώνη, τους Δελφούς, τον Παρθενώνα και την Δήλο. Βρίσκεται ακριβώς στην ίδια ευθεία με αυτά τα σημεία. Αυτή η γραμμή, και όσα άλλα μέρη μπορούν να ειδωθούν ως σημεία επάνω της σε έναν λεπτομερή χάρτη, είναι μιά ισχυρότατη ενεργειακή σύνδεση που επηρεάζει έντονα όλα τα σημεία που την αποτελούν.

Οι θέσεις της Αθήνας, των Δελφών, της Ολυμπίας, διαγράφουν ένα τέλειο ισοσκελές τρίγωνο.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει με πάρα πολλά ιερά κέντρα της Ελλάδας και του κόσμου. Η χρησιμότητα τέτοιων παρατηρήσεων σχετικά με ανάλογα τρίγωνα, είναι ότι αν κάποιος ενώσει τα σημεία πάνω στον χάρτη σχεδιάζοντας ένα τρίγωνο, μπορεί εύκολα να εντοπίσει το ακριβές κέντρο του τριγώνου πάνω στον χάρτη. Το σημείο που θα προκύψει, θα είναι η γεωγραφική τοποθεσία που συγκεντρώνει γεωδαιτικά την δύναμη και των τριών κέντρων, ένας τόπος πολύ ιδιόμορφης δύναμης που είναι σχεδόν πάντα μυστικός, αλλά κάποιες φορές συμβαίνουν τόσα πολλά παράξενα πράγματα σε τέτοια σημεία, που είναι αδύνατον να μην γίνουν γνωστά.

Για να πάρετε μιά ιδέα, αναλογιστείτε τί μπορεί να συμβαίνει στο κέντρο του «Τριγώνου των Βερμούδων».

Σύμφωνα με τις πρωτοποριακές εργασίες του Έλληνα ερευνητή και συγγραφέα Θεοφάνη Μανιά, η γεωγραφική θέση των πόλεων, των ιερών και των μνημείων της αρχαίας Ελλάδας, δεν είναι τυχαία, αλλά σχεδιάστηκε με βάση έναν γεωμετρικό-γεωδαιτικό προγραμματισμό, όπως προκύπτει από αμέτρητες ενδείξεις, κυρίως μέσα από την συγκριτική μελέτη των μεταξύ τους κατ’ ευθείαν αποστάσεων. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Θ. Μανιάς υποστηρίζει ότι οι θέσεις αυτών των τόπων και των μνημείων τους, προβαλλόμενοι σε ένα γεωειδές πλέγμα και συνδεόμενοι με νοητές γραμμές, σχηματίζουν τριγωνομετρικά και κυκλικά γεωδαιτικά δίκτυα διαφόρων τύπων, που στηρίζονται σε αριθμητικές, γεωμετρικές και αρμονικές αναλογίες.

Ο χαρτογραφικός όγκος που έχει παρουσιάσει ο Μανιάς, είναι γεμάτος από ενδιαφέρουσες επισημάνσεις, όπως για παράδειγμα χάρτες που αφορούν το γεωδαιτικό κέντρο των Δελφών και τους γεωμετρικούς συσχετισμούς του με άλλα κέντρα του Ελληνικού χώρου και όχι μόνο. Οι Δελφοί απέχουν εξίσου από Αθήνα και Ολυμπία, σχηματίζοντας ένα ισοσκελές τρίγωνο 660 σταδίων. Από Ελευσίνα και Ιωλκό απέχουν ακριβώς 550 στάδια. Επίσης σχηματίζεται ισόπλευρο τρίγωνο μεταξύ Δελφών, Σμύρνης και Ιδαίου Άντρου Κρήτης. Ένα πολύ εντυπωσιακό οκτάκτινο αστέρι απόλυτης αρμονίας, με κέντρο τον Παρθενώνα, σχηματίζεται στον χάρτη από την γεωδαιτική σύνδεση Παρθενώνα-Πνύκας-Θησείου-Ολυμπείου.

Το πρώτο όνομα που έχει καταγραφεί για τον βράχο της Ακροπόλεως ήταν «Κεκροπία».

Το όνομα προέρχεται από τον μυθικό βασιλιά Κέκροπα, που λένε ότι ήταν «ο πρώτος βασιλιάς που έμεινε πάνω στην κορυφή του». Αυτός ο βασιλιάς ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι και είχε γεννηθεί μέσα από το ίδιο το έδαφος της Αττικής. Ήταν πολύ σοφός και δίδαξε στους ανθρώπους πώς να φτιάχνουν τις πολιτείες τους και πού να θάβουν τους νεκρούς τους. Όλα αυτά – και πολλά άλλα παρόμοια περί φιδιών – μας παραπέμπουν στο Ιερό Φίδι, το κυρίαρχο παγκόσμιο σύμβολο των γήινων ενεργειακών ρευμάτων, αλλά ακόμη και αυτών του ανθρώπινου σώματος, αφού η «Κουνταλίνι» συμβολίζεται σαν ένα φίδι που διατρέχει την σπονδυλική στήλη.

Επίσης είναι γνωστό ότι η επιλογή της θέσης μιας πολιτείας, σχετίζεται με τα γεωδαιτικά σημεία του τόπου. Το άγαλμα της Αθηνάς, που θεωρείται η προστάτιδα της Ακρόπολης, έχει στα πόδια της ένα μεγάλο φίδι που ξετυλίγεται από την ασπίδα της. Αυτό είναι το ιερό φίδι, ο Εριχθόνιος, άλλο ένα στοιχείο που συνηγορεί στις ερμηνείες του ιερού συμβόλου του φιδιού. Συχνά οι πέτρες-ομφαλοί τυλίγονται από ένα φίδι. Το φίδι είναι το σύμβολο της ροής της ενέργειας.

Η επιφάνεια της γης, βρίθει από όλων των ειδών τις μαγνητικές δυνάμεις, που επηρεάζονται όπως οι παλίρροιες τα ουράνια σώματα, ειδικά από την Σελήνη. Αλλά αυτές οι δυνάμεις δεν είναι απλά μαγνητικές ή ηλεκτρικές. Το πιο σπουδαίο σε σχέση μ’ αυτές είναι ότι μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τον ανθρώπινο νου. Αλλά και ο νους μπορεί να τις επηρεάσει, έτσι ώστε να «καταγράψουν» ισχυρά συναισθήματα (και αυτή η καταγραφή μερικές φορές είναι αυτό που λέμε «στοίχειωμα»). Είναι βέβαιο ότι οι αρχαίοι γνώριζαν τα μυστικά αυτών των δυνάμεων της Γης καθώς και πώς να τις μεταχειρίζονται.

Πολλές κατασκευές τους, όπως οι όρθιες πέτρες (τα μενίρ, τα ντολμέν και τα συναφή μονολιθικά μνημεία) εξυπηρετούσαν δύο σκοπούς: να καναλιζάρουν την δύναμη και να λειτουργούν ως εκροές της. Μπορούν να συγκριθούν με τις βελόνες πάνω στα σημεία βελονισμού στο ανθρώπινο σώμα, που χρησιμεύουν στο να ερεθίζουν και να κατευθύνουν, να μπλοκάρουν και να απελευθερώνουν τις ζωτικές ενέργειες και την ροή τους.

Τέτοιες φυσικές μορφές (όπως λόφοι, τούμπες ή βράχια) ή τεχνητές κατασκευές (όπως οι κολόνες των ναών) έκαναν διαθέσιμη την ενέργεια στα ανθρώπινα όντα και ίσως να δρούσαν ακόμη και ως ενισχυτές. Πολλά αρχιτεκτονικά μυστικά, κρύβουν πίσω τους αυτές τις αλήθειες. Το μεγάλο μυστικό σε σχέση μ’ αυτό, ήταν ο εντοπισμός της προέλευσης του εσωτερικού ρυθμού της παντοδύναμης αυτής ροής.

Ο παλμός αυτός, που δονεί όλον τον κόσμο, είναι ανάλογος με αυτόν της ζωτικής ενέργειας που δονεί το ανθρώπινο σώμα. Το φίδι είναι κουλουριασμένο στην βάση της «σπονδυλικής στήλης» και όταν αφυπνισθεί, ανελίσσεται περνώντας και ανοίγοντας τα ενεργειακά κέντρα του ανθρώπινου (και όχι μόνο) οικοδομήματος.

Όπου υπάρχει μέρος στο οποίο γίνονται προσευχές και συγκεντρωμένες επιθυμίες κατευθυνόμενες προς αυτό, σχηματίζεται ένας ηλεκτρικός στρόβιλος που συγκεντρώνει στον εαυτό του μιά δύναμη. Αυτή η δύναμη μπορεί να γίνεται αισθητή και να χρησιμοποιηθεί από τον άνθρωπο. Ακόμη, πολλές από τις πέτρες και τα πηγάδια που βρίσκονται πάνω στα «κομβικά» σημεία, έχουν έντονες θεραπευτικές ιδιότητες.

Οι κυνηγοί-Λέυ και οι ραβδοσκόποι υποστηρίζουν ότι οι ενεργειακές γραμμές στις τοποθεσίες – που τις ονομάζουν γραμμές Λέυ – μπορούν να προκαλέσουν έντονη ζαλάδα και αποπροσανατολισμό, αλλά και ευφορία και αναζωογόνηση, και λένε ότι αυτό εξαρτάται απόλυτα από το αν ο ανιχνευτής αντιδρά «αρνητικά» ή «θετικά» με το μέρος. Δηλαδή, αν είναι φορτισμένος με την ίδια ποιότητα ενέργειας που κυριαρχεί στην τοποθεσία.

Ο ερευνητής και ραβδοσκόπος – από τους πρωτοπόρους του θέματος – Γκαίη Άντεργουντ, υποστήριζε ότι οι δύο μεγαλύτεροι στρόβιλοι γεωδαιτικών γραμμών στην Ευρώπη, από τους οποίους περνούν σπειροειδώς οι περισσότερες ενεργειακές γραμμές που διατρέχουν την ήπειρο, είναι το Στόουνχεντζ και οι Δελφοί. Το Στόουχνεντζ είναι χαρακτηριστικός “αρνητικός” πόλος που δημιουργήθηκε από Δρυίδες της Λατρείας της Σελήνης (Neolithic Priests of the Moon Cult) – και οι Δελφοί είναι χαρακτηριστικός “θετικός” πόλος που δημιουργήθηκε σύμφωνα με τις γνώσεις του Ελληνικού Ιερατείου και σχετίζεται με τον Ήλιο.

Ο λόγιος περιηγητής και αρχαιοδίφης Τζων Μίτσελ, γράφει χαρακτηριστικά στο βιβλίο του “The Flying Saucer Vision”

«Οι τέλειες ευθείες γραμμές που οδηγούν στις Ελληνικές πολιτείες, συνδέονται άμεσα με τα Λέυς της Βρετανίας. Μάλιστα, και στις δύο περιπτώσεις υπάρχει μιά χαρακτηριστική σύνδεση με το όνομα του Ερμή, που είναι γνωστός στους Αιγυπτίους ως Θώθ, στους Κέλτες και στους Γαλάτες ως Τουτάτες. Το όνομα του διασώζεται σε άπειρους λόφους με τοπωνύμια “Τοτ” και σε λόφους με τοπωνύμια “Τουτ” στη Γαλλία»

Ο Ερμής είναι ο θεός των μονοπατιών, της επικοινωνίας και των μυστικών.

Η γνώση και η χρήση των αρνητικών και θετικών δυνάμεων των κοσμικών ενεργειών, φημολογείται στην Μυστική Παράδοση ότι είναι η πιο σημαντική γνώση του κόσμου: η απόλυτη κυριαρχία των ρευμάτων. Ο κυρίαρχος αυτής της δύναμης θα είναι ένας «Άρχων των Μονοπατιών». Τα μονοπάτια, σαν αμέτρητοι ομφάλιοι λώροι, πρέπει να οδηγούν στον Ομφαλό, στο κεντρικό σημείο ελέγχου: έναν Τελλουρικό Ομφαλό.

Τοποθετείστε στον Τελλουρικό Ομφαλό τον πιο ισχυρό άξονα. Κατέχοντας αυτόν τον «σταθμό» έχετε τον τρόπο να προβλέπετε τις βροχές, τις ανομβρίες, να εξαπολύετε τυφώνες, παλίρροιες, σεισμούς, να τσακίζετε στην κυριολεξία χώρες ολόκληρες, να υψώνετε δάση και βουνά, να καταποντίζετε νησιά.

Κατευθύνεις το σωστό φορτίο ενέργειας μέσα από τα κανάλια ροής που έχεις εντοπίσει, φέρνεις σε «οργασμό» τα σπλάχνα της Γης – και την αναγκάζεις με τις ανάλογες συγκεντρώσεις να κάνει σε ένα λεπτό αυτό που θα έκανε σε χιλιάδες ή εκατομμύρια χρόνια. Δημιουργείς σ’ όλη την κοιλάδα του Νείλου κοιτάσματα διαμαντιών, ή γεμίζεις όλο το Αιγαίο με πετρέλαιο.

Θα είναι σαν να μετασχηματίζεις όλη την Γη σ’ έναν τεράστιο «Οργονικό Θάλαμο».

Ο Βίλχελμ Ράιχ, ήξερε πολλά πράγματα για αυτά, και τα πειράματα του με την Οργόνη και τις πυραμίδες Οργόνης που κατασκεύαζε από οργανικά υλικά, πρέπει να ξεπέρασαν κάποιο «επίπεδο ασφαλείας»… Προσπάθησαν να τον σταματήσουν, κατέληξε στην φυλακή, εξοστρακίστηκε από τις «επιστημονικές» κοινότητες και πέθανε – δολοφονήθηκε στην φυλκή. Έχοντας την εποπτεία πάνω σ’ έναν τέτοιο ενεργειακό χάρτη, μπορείς να κατασκευάσεις ένα δίκτυο από σταθμούς αναμετάδοσης, που μεταβιβάζουν την ισχύ και την κατεύθυνση των ροών, την ένταση και τις διαθέσεις των ρευμάτων. Αυτό σχεδίαζε ο Νίκολα Τέσλα.

Η ανθρωπότητα θα άλλαζε ολοκληρωτικά, αλλά ο Τέσλα είχε παρόμοια τύχη με τον Ράιχ – και μέχρι σήμερα κανένας «επίσημος» δεν μνημονεύει τις εργασίες τους.

Ένα προσχέδιο για έναν τέτοιο χάρτη εμφανίστηκε σε διάφορες περιορισμένες εκδόσεις μέχρι τα τέλη του 16ου αιώνα, στο σύγγραμμα Somnium Scipionis (Σκιπίωνος Ενύπνιον) του Μακρόβιου, το οποίο αποτελεί ένα από τα βασικά “απαγορευμένα” βιβλία.

Ο γνωστός μυστικιστής Ελιφάς Λεβί (ψευδώνυμο του αβά Αλφόνς Λουί Κονστάνς) έλεγε ότι η γνώση των παλιρροιών και των παγκόσμιων ρευμάτων αποτελεί το μυστικό της ανθρώπινης παντοδυναμίας.

Λοιπόν, το μυστικό δεν βρίσκεται μόνο στην απόκτηση του παγκόσμιου χάρτη, αλλά και στην γνώση του καθοριστικού σημείου, του Ομφαλού, του «Umbilicus Telluris», του «Κέντρου του Κόσμου», της απόλυτης και φυσικής πηγής της Εξουσίας. Εκεί απ’ όπου μπορεί να κυβερνά τα πάντα ο Βασιλιάς των Μονοπατιών. Κατά την γνώμη μου, οι επισημάνσεις αυτές, αποτελούν τις βασικές αρχές της Γεωπολιτικής, όπως ξεκίνησε ως επιστήμη από τον γερμανό στρατηγό Καρλ Χάουσχόφερ, δάσκαλο του Αδόλφου Χίτλερ.

Είναι σίγουρο ότι, τουλάχιστον κατά το παρελθόν, υπήρχαν μέρη-χάρτες, που περιέγραφαν μέσω του κατασκευαστικού τους κώδικα, μιά «προέκταση» της γνωστής γεωγραφίας. Κτίσματα και μέρη που μπορούσαν να διαβαστούν σαν βιβλία. Δεν είμαστε πιά σε θέση να διαβάσουμε τα μέρη. Αυτό κατά την γνώμη μου πρέπει να είναι το μεγάλο μυστικό που έχει χαθεί, σε σχέση με την Ιερή Γεωγραφία.

Ένας μικρο-μακροκοσμικός χάρτης, με αμέτρητες μυστικές αντιστοιχίες μεταξύ τόπων και μεταξύ κατασκευαστικών ιδεών, περιγράφεται στο σπανιότατο έργο του Ρόμπερτ Φλούντ Utriusque Cosmi Historia (Η Ιστορία του Ενός εκ των Δύο Κόσμων). Ακόμη ένα έργο που δεν είναι πουθενά διαθέσιμο για τα μάτια των ανεξάρτητων μελετητών.

Ένα άλλο έργο που μπορεί να κρύβει τρομερά κλειδιά για όλα αυτά τα πράγματα, είναι το αινιγματικό MundusSymbolicus (Συμβολικός Κόσμος) του Πιτσινέλι, για το οποίο ξέρουμε ότι περιέχει πάρα πολλές αναφορές στις ελληνικές τοποθεσίες και στους αρχαίους μας ναούς. Θα πρέπει να το χαρακτηρίσουμε σαν μιά από τις μεγάλες ατυχίες, που αυτό το έργο βρίσκεται κλειδαμπαρωμένο στις φημισμένες υπόγειες βιβλιοθήκες του Βατικανού.

Μιά πολύ μεγάλη κατασκευή πάνω σ’ όλες αυτές τις ιδέες, οραματίστηκε κάποτε ο σοφός Σόλομον Ντε Κάους. Πρόκειται για την κατασκευή ενός θαυμαστού κήπου, που στήθηκε σε ένα από τα “ιερά” σημεία της περιοχής της Χαϊδελβέργης.
Η αρχιτεκτονική του και η μαγική του αξία είναι ανυπολόγιστη. Οι «Κρεμαστοί Κήποι» που οραματίστηκε ο Ντε Κάους για την Χαϊδελβέργη, θα έμπαιναν σε εφαρμογή για λογαριασμό του αυτοκράτορα Φρειδερίκου του 5ου. Απεικόνιζαν τον Μακρόκοσμο (στον δικό μας Μικρόκοσμο).

Κάθε άποψη του Κήπου αναπαράγει ένα μυστήριο της Αλχημικής Τέχνης. Οι Κήποι του Ντε Κάους αποτελούνταν από πολλά επίπεδα, που όλα μαζί σχημάτιζαν έναν πολυεπίπεδο υπερΚήπο, απίστευτης ομορφιάς. Κάθε πλάτωμα, όταν το έβλεπες καθώς προχωρούσες, θα φανέρωνε χάρη στην προοπτική του μερικές εικόνες, αλλά όταν το ξανάβλεπες από το παραπάνω πλάτωμα θα έκανε νέες αποκαλύψεις στο μάτι σου, αντίθετες ίσως από τις πρώτες – κι έτσι κάθε βαθμίδα εκείνης της κλίμακας θα μιλούσε την ίδια στιγμή δύο διαφορετικές «γλώσσες». Ήταν ένας κήπος μέσα σε κήπους, που ο καθένας τους θα περιέγραφε τον εαυτό του στον παρατηρητή, ανάλογα με την θέση που αυτός θα έστεκε.

Όλος ο Κήπος – μιά πολυσύνθετη «μακέτα» ενός μεγαλύτερου αόρατου «οικοδομήματος» – μπορεί να διαβαστεί σαν βιβλίο, σαν μήνυμα ή σαν ξόρκι. Ο Ντε Κάους είχε γράψει σε μιά επιστολή του στον Φρειδερίκο: «Αν ξέρατε, θα μπορούσατε να προφέρετε χαμηλόφωνα τις λέξεις που υπαγορεύει ο Κήπος και θα γινόσασταν ικανός να καθοδηγήσετε μιά από τις αναρίθμητες δυνάμεις του υποσελήνιου κόσμου. Ο Κήπος είναι ένα πολυσύνθετο όργανο για την κυριαρχία του κόσμου»

Μιά παρόμοια κατασκευή, που κρύβει επιμελημένα πολλά μυστικά, έχουμε και στην Ελλάδα, στην Θεσσαλονίκη. Πρόκειται για τους περίφημους «Κήπους του Πασσά» στην «Άνω Πόλη»

Κοιτώ τον πέτρινο χάρτη του κόσμου: την Ακρόπολη των Αθηνών, το κεντρικό ενεργειακό κέντρο της Αθήνας. Τα κτίσματα του Παρθενώνα είναι γεμάτα από γεωμετρικά παράδοξα – και αυτό είναι που τα κάνει τόσο ιδιαίτερα απέναντι σε όλα τα άλλα μνημεία του κόσμου. Τα μυστικά της Ακρόπολης σχετίζονται με την Ιερή Γεωμετρία, της οποίας τις γνώσεις δυστυχώς μάλλον τις έχουμε χάσει στο πέρασμα των αιώνων. Ολόκληρη η Ακρόπολη είναι ένας γεωμετρικός κώδικας που κρυπτογραφεί τα μυστικά του σύμπαντος. Τα μυστικά της σχετίζονται – εκτός των άλλων – με τους αστερισμούς, και η απίστευτη αρχιτεκτονική της είναι δομημένη σύμφωνα με τις θέσεις των άστρων.

Για παράδειγμα, η είσοδος του Παρθενώνα είναι προσανατολισμένη προς την ανατολή του Σείριου.Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι η αρχιτεκτονική του Παρθενώνα παίζει με τις γραμμές. Καμιά γραμμή, ούτε από τις οριζόντιες ούτε από τις κάθετες, δεν είναι απόλυτα ίσια, δεν είναι απόλυτη ευθεία. Όλες έχουν μιά ανεπαίσθητη καμπυλότητα, έτσι ώστε να δημιουργείται η εντύπωση ότι ο τεράστιος αυτός ναός είναι ανάλαφρος και έχει μιά τάση να υψωθεί προς τον ουρανό.

Σε διάφορα σημεία του βράχου της Ακρόπολης, σχηματίζονται πρόσωπα-προτομές, αλλά είναι ορατά μόνο από συγκεκριμένες οπτικές γωνίες. Κάποιοι μιλούν για μυστικά κανάλια προφορικής γνώσης, που διέσωζαν το μυστικό των προσώπων του ιερού βράχου από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα. Οι ίδιοι συνδέουν τα “πρόσωπα” με κάποιο ιδιότυπο μήνυμα ή ιστορία που πρέπει να κρύβουν και πιστεύουν ότι πρέπει να αναζητήσουμε και συγκεκριμένο αριθμό απ’ αυτά: δώδεκα.

Τα μυστικά πρόσωπα που περικυκλώνουν τον βράχο που στέμμα του έχει τον Παρθενώνα, σαν ένας πέτρινος χορός κρυμμένος από τα μάτια αλλά ταυτόχρονα ολοφάνερος, κοιτούν στον ουρανό ή σε συγκεκριμένους προσανατολισμούς στην πόλη. Άλλωστε, σύμφωνα με κάποιες ενδιαφέρουσες ιστορίες, ακόμη κι ο αληθινός Παρθενώνας είναι μυστικός και υπόγειος, μέσα στον βράχο της ακρόπολης, κι αυτός της επιφάνειας δεν είναι παρά ο αρχιτεκτονικός αντικατοπτρισμός του.

Το βασικό μυστικό πίσω από όλα αυτά

Εχει να κάνει με μια συνδυασμένη συστηματική ανάλυση που θα προσπαθήσει να συσχετίσει: τα κανάλια των γεωμαγνητικών δυνάμεων και των «Τελλουρικών Ρευμάτων», με τα συστήματα στοών που είναι από κάτω τους, με τα «στρατηγικά» στρατιωτικά, πολιτικά, αρχαιολογικά, θρησκευτικά σημεία που βρίσκονται πάνω στους κόμβους που δημιουργούν τα «αιθερικά» και «υποχθόνια» αυτά κανάλια, με τους λεγόμενους «τόπους δύναμης», με σπήλαια που βρίσκονται εκεί, με κωδικά σημάδια θρησκευτικού-μυστικιστικού ή «τοπογραφικού» χαρακτήρα που βρίσκονται εκεί, με τις παραδόσεις της περιοχής, με τα τοπωνυμία της περιοχής, με τα μέρη που συμβαίνουν πολλά παράξενα φαινόμενα κάθε είδους, με τις εμφανίσεις παράξενων όντων σε τέτοια μέρη, με μέρη που βλέπει κάποιος επίμονα στα όνειρα του.

Με οποιαδήποτε πράγματα γράφονται στα αρχαία κείμενα για αυτά τα μέρη, με οτιδήποτε έχει γραφτεί από περιηγητές, ερευνητές, επιστήμονες ακόμη και λογοτέχνες – όλων των εποχών – γι’ αυτά τα μέρη, με τις στατιστικές θανάτων, φόνων ή ατυχημάτων που συμβαίνουν σ’ αυτά τα μέρη, με ορυχεία ή μεταλλεία που υπάρχουν σ’ αυτά τα μέρη, με λεπτομερείς παλιούς χάρτες της γεωγραφικής υπηρεσίας γι’ αυτά τα μέρη, με παλιούς χάρτες που έχουν τα παλιά τοπωνύμια αυτών των τόπων που δεν χρησιμοποιούνται πια, με την παρουσία κεραιών ή ραντάρ σ’ αυτά τα μέρη, με την συμπεριφορά των ζώων σ’ αυτά τα μέρη, με φωτογραφίες αυτών των τόπων σε φωτοευαίσθητα φιλμς και σε ειδικά φιλμς όλων των τύπων, με τις ηχογραφήσεις που θα κάνει ένα κασετόφωνο που θα εγκαταλειφθεί για πολλές ώρες την νύχτα σ’ αυτά τα μέρη, με τους αστρονομικούς και αστρολογικούς συσχετισμούς που ανιχνεύονται κατ’ αντιστοιχία στον ουρανό απ’ αυτά τα μέρη, και πάνω απ’ όλα: μ’ αυτό που η διαίσθηση, η έμπνευση και η φαντασία σας υποδεικνύει γι’ αυτά τα μέρη.

Κάποιος πρέπει να θυμάται πάντα: Ότι είναι πάνω είναι και κάτω. Ότι είναι μέσα είναι και έξω. Ότι είναι κρυφό είναι και φανερό.

Από την άλλη, η ίδια η γεωγραφία τις περισσότερες φορές σκιαγραφείται σύμφωνα με την οπτική και την εποπτεία του κάθε όντος. Τα ίδια τα όντα που κατοικούν μέσα στη γεωγραφία του κόσμου, κινούνται σύμφωνα με μία μυστική γεωγραφία που δεν συμπεριλαμβάνεται στους χάρτες. Τα πουλιά, τα έντομα και τα ζώα, κινούνται και μεταναστεύουν πάνω σε συγκεκριμένες γραμμές, ακολουθούν συγκεκριμένους αόρατους δρόμους και έχουν μια αντίληψη της γεωγραφίας τελείως άγνωστη για εμάς.

Οι μέλισσες, όταν τις απομακρύνουμε από τις κυψέλες τους και τις ελευθερώσουμε σε κάποια απόσταση απ’ αυτές, στην αρχή περιγράφουν κάποιους διστακτικούς κύκλους στον αέρα, και μετά, σαν να συντονίζονται με κάποιο αόρατο ρεύμα, στοιχίζονται σε μία σειρά και επιστρέφουν στο σπίτι. Τα ταχυδρομικά περιστέρια, αν τα απομακρύνουμε από το σπίτι τους, βρίσκουν τον δρόμο της επιστροφής ακόμη και με δεμένα τα μάτια. Τα σμήνη των πουλιών διαλέγουν σημεία στη γεωγραφία πάνω από τα οποία διαγράφουν –ταυτόχρονα όλα μαζί– έμμονους κύκλους, σαν να έχουν εγκλωβιστεί σε μια αόρατη γεωγραφική δίνη.

Τα περισσότερα ζώα δεν πλησιάζουν στα μεγαλιθικά μνημεία, όπου κι αν βρίσκονται αυτά. Τα σκυλιά, ακόμη και μέσα στις πόλεις, κινούνται σύμφωνα με αόρατα σύνορα των περιοχών, όπου διαγράφονται τα πεδία επιρροής και «ιδιοκτησίας» των άλλων σκυλιών, και ανάμεσα σε αυτά τα πεδία υπάρχουν αόρατοι ελεύθεροι διάδρομοι όπου η κυκλοφορία επιτρέπεται ελεύθερα για τον ξένο.

Τα κουνούπια εξερευνούν κανονικά τον τόπο, ανακαλύπτουν τις εισόδους στοών και ζουν σε ημι-νάρκωση κατά χιλιάδες μέσα στις υπόγειες στοές: πολλές φορές για να ανακαλύψεις την είσοδο μιας στοάς στην ύπαιθρο, δεν έχεις παρά να ακολουθήσεις ένα σμήνος μεγάλων κουνουπιών μέχρι να σε οδηγήσει εκεί.

Οι κωνικοί λοφίσκοι που κατασκευάζουν τα μυρμήγκια ακολουθώντας συγκεκριμένα παγκόσμια στερεότυπα στην κατασκευή τους, είναι διατεταγμένοι με ειδικές ευθυγραμμίσεις στη μικρο-γεωγραφία των μυρμηγκιών, με τον ίδιο τρόπο (και το ίδιο σχήμα) που είναι ευθυγραμμισμένες οι «τούμπες» και οι αρχαίοι τεχνητοί λόφοι στις εξοχές της Ευρώπης, από την Ελλάδα μέχρι τη Βρετανία.

Ο Νοτιοαφρικανός φυσιοδίφης E. P. Marais, ανακάλυψε ότι οι λοφίσκοι των λευκών μυρμηγκιών της Αφρικής, τεράστιοι τεχνητοί μυρμηγκόλοφοι που έχουν ύψος όσο αυτό ενός ανθρώπου, περιέχουν έναν «εγκέφαλο», μία «καρδιά», «πεπτικό» και «κυκλοφορικό» σύστημα, και εξασκούν όλες τις ίδιες ικανότητες με ένα ανθρώπινο σώμα, εκτός από την μετακίνηση. Οι μυρμηγκόλοφοι είναι κανονικοί οργανισμοί!

Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελεί το ακριβές διάμεσο μέγεθος ανάμεσα στις διαστάσεις του ήλιου και αυτές του ατόμου. Το ίδιο το μικροκοσμικό άτομο είναι η αναπαράσταση ενός ηλιακού συστήματος. Ο ίδιος ο άνθρωπος αποτελείται από το εξωτερικό του σώμα ή περίβλημα, από το εσωτερικό του σώματός του (τη σύνθεση των κρυφών εσωτερικών του οργάνων), και από το πνεύμα του. Κατ’ αντιστοιχία με την επιφάνεια της εξωτερικής γης, την εσωτερική γη, και την πνευματική γη (τον παράλληλο κόσμο των πνευμάτων). Όπως και στον άνθρωπο, έτσι και στη γη, τα τρία αυτά πεδία, εξωτερικό, εσωτερικό και πνευματικό, επικοινωνούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, με διόδους που οδηγούν από το ένα στο άλλο και με κυκλοφορία.

Ο ίδιος ο άνθρωπος είναι μια αναπαράσταση της Γης, της Κούφιας Γης, της πνευματικής Γης, αντίστοιχα.

Υπάρχουν τόποι και κατασκευές στη Γη, φυσικές και τεχνητές, που αναπαριστούν τον ζωδιακό κύκλο ή συγκεκριμένα αστρικά συστήματα, και έτσι βρίσκονται σε ένα είδος πνευματικής σύνδεσης με αυτά.

«Ό,τι είναι πάνω είναι και κάτω».

Που είναι τελικά ο μικρόκοσμος και που ο μακρόκοσμος;

Εμείς οι ίδιοι είμαστε ο μακρόκοσμος ενός μικρόκοσμου, και ταυτόχρονα είμαστε ο μικρόκοσμος ενός μακρόκοσμου. Το ίδιο και ο κόσμος μας. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει στο άπειρο, στη διαδρομή προς τα κάτω, προς το μικρό, και στη διαδρομή προς τα πάνω, στο μακρό. Τα πρόσημα συνεχώς αλλάζουν. Τα ορόσημα συνεχώς αλλάζουν.

Το μέσα μετατρέπεται σε έξω, το έξω σε μέσα, και έπειτα πάλι το ίδιο, στο άπειρο.

Δεν μπορούμε να εξερευνήσουμε αυτήν την αέναη κλίμακα, είμαστε δεσμευμένοι από τη δική μας οπτική και παρατήρηση, δεν μπορούμε να κατακτήσουμε το πλήρες και ύστατο «πανόραμα», το όραμα των οραμάτων, το όραμα του παντός.

Αυτός που σκέφτεται αυτή τη στιγμή, αυτός που γράφει και διαβάζει, είναι το πνεύμα του σώματός μας. Ο Θεός είναι το πνεύμα του Σύμπαντος.

Σύμπαν: Συν-Παν, τα πάντα συν, τα πάντα και κάτι παραπάνω από τα πάντα.

Ο ίδιος ο κόσμος πάνω στον οποίον κάνουμε αυτές τις σκέψεις και ταξιδεύουμε μαζί του στο χάος, δεν είναι παρά ένας κόκκος σκόνης, ένας μικροσκοπικός κόκκος άμμου στην ατέρμονη αμμουδιά του σύμπαντος, και αυτός ο κόκκος άμμου φιλοξενεί άπειρους κόκκους άμμου στις αμμουδιές των θαλασσών του, άπειρους κόκκους σκόνης που ταξιδεύουν στον αέρα του.

Όταν κοιτάμε στο τηλεσκόπιο και όταν κοιτάμε στο μικροσκόπιο, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική διαφορά. Είμαστε μεγάβια για τα μικρόβια, είμαστε μικρόβια για τα μεγάβια. (Μικρόβιο: αυτό που έχει μικρό βίο. Μεγάβιο: αυτό που έχει μεγάλο βίο). Είμαστε γίγαντες για τους νάνους, είμαστε νάνοι για τους γίγαντες, οι γίγαντες είναι νάνοι μπροστά στους τιτάνες. Οι νάνοι είναι τιτάνες για τα μυρμήγκια, τα μυρμήγκια είναι τιτάνες για τα μικρόβια.

Κόσμοι μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους μέσα σε κόσμους.

***

Pantelis Giannoulakis

http://www.terrapapers.com/

Ο ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ

Ο λαβύρινθος είναι ένα υπερβολικά σύνθετο σύμβολο. Μπορεί να είναι ένα σχέδιο, ένα κτίριο, ένα μονοπάτι, ένας δρόμος που περιβάλλεται από όχθες ή φράχτες, ένας χορός, μια κυκλική πόλη, ένα παιγνίδι ή ακόμη κι ένας τοίχος. Συχνότατα βρίσκεται κάτω από το έδαφος, κρυμένος στο σκοτάδι.
Οι λαβύρινθοι είναι κυρίως δύο ειδών:
-Οι μονόδρομοι, όπου μια και μοναδική διαδρομή οδηγεί κατευθείαν στο κέντρο και ξανά πίσω, χωρίς καμμία επιλογή μπέρδεμα ή σύγχιση, οδηγώντας τον ταξιδιώτη μέσω της μεγαλύτερης απόστασης, χωρίς ποτέ να βαδίσει δύο φορές το ίδιο μονοπάτι, αρχίζοντας με κατεύθυνση προς το κέντρο, για να στραφεί προς τα πίσω-προς την περιφέρεια, αναδιπλούμενος κάθε φορά, έπειτα προχωρά βαθμιαία προς το κέντο και πάλι προς τα έξω.
-Ο πολύδρομος, που έχει σχεδιαστεί με πρόθεση να μπερδέψει και να μπλέξει και περιέχει αδιέξοδα, απαιτώντας μια γνώση του κλειδιού ή της λύσης του προβλήματος.

Ο συμβολισμός του λαβυρίνθου είναι ποικίλος σαν επιστροφή στο κέντρο, ξανακερδισμένος Παράδεισος, επίτευξη της αντίληψης ύστερα από δυσκολίες, βάσανα και δοκιμασίες. Σημαίνει την μύηση, τον θάνατο και την επαναγέννηση και τελετές περάσματος από το βέβηλο στο ιερό, τα μυστήρια της ζωής και του θανάτου, το ταξίδι της ζωής μέσα από τις δυσκολίες και τις πλάνες του κόσμου προς το κέντρο σαν τη φώτιση ή τον ουρανό.
Συμβολίζει επίσης μια δοκιμασία της ψυχής, την ατραπό του ταξιδιού και της διαφυγής προς τον επόμενο κόσμο( αφού σ’ αυτόν τον κόσμο είναι εύκολο να εισέλθει κάποιος, αλλά από εκείνη τη στιγμή δύσκολα μπορεί να εξέλθει), έναν κόμπο που πρέπει να λυθεί, τον κίνδυνο, τη δυσκολία και το πεπρωμένο.
Ο λαβύρινθος είναι σύμβολο της πορείας του ήλιου, της μείωσης και της αύξησής του ή της εαρινής απελευθέρωσης του ήλιου μετά την μακρόχρονη αιχμαλωσία του από τους δαίμονες του χειμώνα ή του σώματος της Μητέρας Γης, όπου το κέντρο είναι η παρθενία της θεότητας και το φθάσιμο στο κέντρο η μυστική επιστροφή στη μήτρα.
Είναι η αρχή του θαλάσσιου νυχτερινού ταξιδιού, κατά το οποίο το αρσενικό κατέρχεται στον κάτω κόσμο, στην επικράτεια της Μεγάλης Μητέρας με την καταστροφική όψη της. Σε έναν λαβύρινθο συχνά προηγείται μια γυναίκα και τον διασχίζει ένας άνδρας, τον φυλάει ή τον

κυβερνά στο κέντρο ο Κύριος του Λαβυρίνθου, ο Κριτής των Νεκρών, όπως ο Μίνωας.
Λέγεται επίσης ότι συμβολίζει τον κόσμο, την ολότητα, το αδιάγνωστο, την κίνηση, το οποιοδήποτε περίπλοκο πρόβλημα. Η συνεχής γραμμή του είναι η αιωνιότητα, η ατελείωτη διάρκεια, η αθανασία, το νήμα σαν «χορδή προς τον Ουρανό» πάνω στην οποία στηρίζονται όλα τα πράγματα και από την οποία κρέμονται.
Ο λαβύρινθος ταυτόχρονα επιτρέπει και απαγορεύει, αποτελεί ένα σύμβολο του αποκλεισμού, αφού κάνει το δρόμο δύσκολο, αλλά και της συγκράτηση, αφού εμποδίζει την έξοδο. Μόνον όσοι διαθέτουν τις απαιτητές ικανότητες και είναι εξοπλισμένοι με την αναγκαία γνώση μπορούν να βρούν το κέντρο. Όσοι το επιχειρούν χωρίς γνώση, απλά χάνονται. Σ’ αυτήν την περίπτωση, ο λαβύρινθος έχει τον ίδιο συμβολισμό με το μαγεμένο δάσος.
Όντας ο δρόμος προς το κρυμένο κέντρο, ο λαβυρινθος συνδέεται με την αναζήτηση του Απολεσθέντος Λόγου και του Αγίου Δικοπότηρου ή, στον ανατολικό συμβολισμό, με την διαφυγή από τον σαμσάρα και τους νόμους του κάρμα. Σχετίζεται ακόμη με τον συμβολισμό της σπηλιάς, με την ιδέα του υπογείου, του μυστηριώδους ταξιδιού ή του ταξιδιού στον άλλο κόσμο και με τις μυητικές τελετές που συχνά τελούνται σε μια σπηλιά ή σε κάποια κρύπτη. Επίσης με τον κουλουριασμένο όφι ή με τα σχέδια της σπλαχνοσκοπίας και τα σπλάχνα της γης.
Τέλος, μπορεί να απεικονιστεί με ένα δίχτυ ή μια αράχνη στο κέντρο του ιστού της.

Source: http://tektonikadromena.blogspot.gr

Οι 12 Μεγάλοι Μάγοι της Αλχημείας και η Εξέλιξη του Μεγάλου Εργου.

by Iordanis
Το κείμενο αυτό παρουσιάστηκε στο Φόρουμ του Μεταφυσικού που διοργάνωσε το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ το 2006
Οι 12 Μεγάλοι Μάγοι της Αλχημείας και η Εξέλιξη του Μεγάλου Έργου.
Ένας ωραίος τίτλος που θα μπορούσε να διατυπωθεί πιο απλά και με περισσότερη ασάφεια και ως, Ξεφυλλίζοντας Ερμητικές Σημειώσεις.
Η πρώτη μας διαφάνεια μας οδηγεί στον τόπο και την εποχή απ όπου νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσουμε.

Ο ουροβόρος. Το φίδι που τρώει την ουρά του, ο κύκλος που έχει ορισμένο κέντρο δηλαδή το εκδηλωμένο σύμπαν που κάποτε θα αυτοαναλωθεί μέσα στην πληρότητά του, ένα σύμβολο και μια εικόνα, η συγκεκριμένη που είναι ιδιαίτερα γνωστή. Συνήθως παρουσιάζεται ξεγυρισμένο μόνο το θέμα, ο ουροβόρος. Εδώ σας δείχνω την πλήρη σελίδα που όπως φαίνεται συνοδεύεται από ένα κείμενο σε γλώσσα ελληνική. Το Γνωστικό αυτό σύμβολο ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές στην ελληνιστική Αίγυπτο και η ελληνική γλώσσα μας υποδεικνύει πως από εκεί πρέπει να ξεκινήσουμε. Στην κοσμοπολίτικη Αλεξάνδρεια συναντήθηκαν η ανατολή με την δύση και εδώ γεννήθηκε ο πρώτος συγκρητισμός. Εδώ η ελληνική φιλοσοφία αγκάλιασε τις ανατολικές δοξασίες και γέννησε την θεουργία. Τον Νεοπλατωνισμό, τον Πρόκλο και τον Ιάμβλιχο. Φιλόσοφοι και Θεουργοί ή Μάγοι και φιλόσοφοι, επίθετα που προσδιόρισαν αλχημιστές και ερμητιστές του ευρωπαϊκού μεσαίωνα και της αναγέννησης. Ερμητισμός λοιπόν, που στηρίζεται στα κείμενα του Ερμή του Τρισμέγιστου κείμενα που σήμερα είναι γνωστό πως γράφτηκαν εκείνη, την αλεξανδρινή περίοδο, και ήταν σαφώς επηρεασμένα από το νεοπλατωνικό κύμα ιδεών.
Ένας μύθος μας διασώζει ότι ο Ερμής ήταν αυτός που χάρισε την γραφή στον άνθρωπο. Οι θεοί διαμαρτυρήθηκαν και του είπαν πως μέχρι τώρα οι θνητοί επαναλάμβαναν δημόσια ιστορίες για να γίνει δυνατόν να διατηρηθούν μέσα στην μνήμη. Φοβόντουσταν πως η γραφή θα οδηγούσε την μνήμη των θνητών στην τεμπελιά και την αρχαία μνημοσύνη, την αρχαία σοφία, στην λήθη. Ο Ερμής τους καθησύχασε και τους είπε πως η προφορική διήγηση ποτέ δεν θα λησμονιόταν ή γραφή όμως θα πρόσθετε έναν ακόμα διαφορετικό τρόπο διαιώνισης και ανάπτυξης της σοφίας. Αν δεν με απατά η μνήμη μου ή γραφή συνέβαλε στην ανάπτυξη του πολιτισμού και της επιστήμης. Όμως ο Τριμέγιστος είχε δίκιο. Η παράδοσή του χρησιμοποίησε και τους δυο δρόμους για να διαιωνιστεί. Καθώς η Αλεξάνδρεια και η ελληνιστική εποχή βυθιζόταν στη βια και τις φλόγες, πρόσφυγες έφτασαν στις Αραβικές χώρες και ίδρυσαν τα πρώτα πανεπιστήμια. Εκεί διασώθηκαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, τα κείμενά τους ακολούθησαν την επέκταση των Αράβων στην Ισπανία και από εκεί τα αγκάλιασε η Ευρώπη της Αναγέννησης.
Αν αυτός υπήρξε ο δρόμος της επιστήμης, η προφορική μνήμη επέλεξε τον παλιό πατροπαράδοτο τρόπο. Παραμυθάδες και ταξιδευτές σε ανατολή και δύση διηγήθηκαν νύχτες δίπλα σε φωτιά θαυμαστές ιστορίες και αργότερα τροβαδούροι και μενεστρέλοι τις τραγούδησαν σε κάθε φιλόξενη γωνιά της Ευρώπης. Τα ονόματα και οι τόποι μπορεί να παραλλάσσονταν τα νοήματα όμως ήταν σταθερά. Η προαιώνια πάλη καλού και κακού, η αναίτια εξορία χάριν της βίας ενός ισχυρού κακού και η πορεία της κάθαρσης μέσα από την αναζήτηση μιας θείας δέσποινας, ενός πολύτιμου θησαυρού, ενός πολύτιμου μυστικού που κάπου έχει διασωθεί… Κοντολογίς μια επίπονη αναζήτηση που μέσα από δοκιμασίες και περιπέτειες μπορεί ίσως να οδηγήσει τον ήρωα στην ολοκλήρωση του έργου που έχει αναλάβει.
Ο καλύτερος τρόπος για να περιγράψω τους σταθμούς της ερμητικής αναζήτησης από την Αίγυπτο μέχρι την Ευρώπη του 17ου αιώνα είναι οι κύριες γκραβούρες και αποσπάσματα απο τα συνοδευτικά κείμενα ενός βιβλίου που γράφτηκε από τον Μίκαελ Μάγιερ το 1617.
Ο τίτλος του βιβλίου αυτού είναι «Σύμβολα του χρυσού πίνακα των 12 Εθνών»
“Symbola aureae mensae duodecim nationum- Symboles de la table d’or de douze nations”

H παρουσίαση αρχίζει με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, τον πατέρα της Τέχνης από τον οποίο έλαβε το όνομά η Ερμητική φιλοσοφία. Σε μια παραδοσιακή απεικόνιση μας δείχνει τα δυο πρωταρχικά στοιχεία του Έργου, το Θείο και τον Υδράργυρο των σοφών, τον Πατέρα και την Μητέρα, τον Ήλιο και την Σελήνη η ένωση των οποίων παράγει την μυστική φωτιά.
Η σφαίρα που κρατά στο χέρι του αναπαριστά τον ουράνιο θόλο, και υπενθυμίζει την απαραίτητη επιρροή του μυστηριώδους κοσμικού παράγοντα που οφείλει να υποστεί το Υποκείμενο των Σοφών προτού μεταβληθεί σε Φιλοσοφική Λίθο.
Δεύτερος ο Αβικένας ή Αμπού Αλί Ίμπν Σινά, ο πρίγκιπας των ιατρών που έζησε στα τέλη της πρώτης ΜΧ χιλιετίας.
Διδάσκει πως το σταθερό μπορεί να μεταβληθεί σε πτητικό και το αντίθετο. Με αλλα λόγια, η τεχνη της μεταβολής της φύσης του Σταθερού σε Αέρια και αντίστροφα του πτητικού αερίου σε Σταθερό αποτελούν το σύνολο του Έργου.
Τρίτος ο Ρωμαίος Μορένιους χριστιανός ερημίτης που έζησε τον 7ο αιώνα και δίδαξε τον πρίγκηπα Χαλιντ, τον εισηγητή της Αραβικής αλχημείας. Ο Μορένιους προσομοιάζει τις δυσκολίες που συναντά ο άπειρος ερευνητής με έναν άνθρωπο που τσαλαβουτά και ζαλίζεται από τις αναθυμιάσεις των δικών του περιττωμάτων και με έναν ακόμα που προσπαθεί να σκαρφαλώσει κρυφά σε έναν πύργο απο το παράθυρο αλλά πέφτει και τσακίζεται. Ο Μορένιους δείχνει προς το έδαφος υπενθυμίζοντας έτσι ότι η γη μοιράζεται με τη Φιλοσοφική Γη το ίδιο σπαγυρικό σημείο. (Ας είμαστε πάντα γειωμένοι)
Ο Αλβέρτος ο Μέγας, δομινικανός μοναχός και επίσκοπος του Ρατισμπον, ο πολυμαθέστερος επιστήμων και φιλόσοφος της εποχής του που τον ονόμασε Δόκτωρ Ουνιβερσάλις, (+1280).
Το ανδρόγυνο ή Ρέμπις (το διπλό πράγμα) είναι αποτέλεσμα σύζευξης των δίδυμων Αρχών που επιτυγχάνεται με τη διαμεσολάβηση άλατος ή της Μυστικής Φωτιάς, που συμβολίζεται ταυτοχρόνως με το Υ όπως υποδεικνύει ο ίδιος ο επίσκοπος.
Ακολουθεί η Μαρία η Εβραία, η αδελφή του Μωυσή. Ακόμα και μέσα στη Βίβλο δεν μπορεί να αποκρύβει το γεγονός πως κατευθύνει τις γυναίκες , προΐσταται των «ειδωλολατρικών» τελετών, και αντιμετωπίζει ως ίση τον αδελφό της.
Το Όρος, στην αλχημική συμβολική, είναι η Prima Materia, η πρώτη ύλη, που πρέπει να αποκτήσει ξανά εσωτερικό σφρίγος να ξανανιώσει προκειμένου να παραγάγει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Ο ατμός που ανεβαίνει και ξαναπέφτει ανάμεσα στα δοχεία συμβολίζει την κυκλική πορεία της Διάλυσης και της Στερεοποίησης (Solve et Coagula) που προηγείται της γέννησης της Πεμπτουσίας – Τα πέντε άνθη που φύονται από ένα μόνο μίσχο. Σχήμα που θυμίζει και το πεντάκτινο αστέρι, αρχαιότατο σύμβολο της Αφροδίτης.
Και ιδού, η Αφροδίτη των Φιλοσόφων είναι το υποκείμενο τους που πρέπει να επανεμφανισθεί με όλη την εκπληκτική γυμνότητα της. Ωστόσο, η αδιαφανής/πυκνή σκιά της που αναπόφευκτα την ακολουθεί και αποτελείται από ετερογενείς ακαθαρσίες πρέπει να καθαρθεί και να εξαλειφθεί. Για τη διαδικασία αυτή απαιτείται ως αντίδοτο το πυρ που παρέχεται από το Ηφαίστειο. Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνεται από το κλειστό βιβλίο που φαίνεται κάτω από το μπράτσο του Φιλοσόφου, το οποίο συμβολίζει τη μη ανοικτή ύλη, δηλαδή την ύλη που δεν έχει ακόμη ετοιμαστεί. Ο Φιλόσοφος δεν είναι άλλος από τον περίφημο Έλληνα δημιουργό της Ατομικής θεωρίας, τον Δημόκριτο, που χαμογελά παρατηρώντας τις ανοησίες των ανθρώπων.
Ο Αρνώ ντε Βιλανόβα που γεννήθηκε το 1235, συγγραφέας του Ροζαριουμ Φιλοσοφορουμ.
Η Λίθος παρασκευάζεται/επιτυγχάνεται από την αιμομικτική ένωση του Gabritius (από το αραβικό al Kibric, το θείο δηλ. θειάφι) με την αδελφή του Beya (από το αραβικό al Raida, τον υδράργυρο), δίδυμες Αρχές του Έργου. Η ένωση αυτή συμβολίζεται από τον μεγάλο δακτυλίδι που φέρει το Σμαράγδι των Σοφών. Αυτό το δαχτυλίδι είναι η Φιλοσοφική Φλόγα ή το Άλας, η Πηγή της Διάλυσης μέσα στην οποία εμβαπτίζονται ο Βασιλεύς και η Βασίλισσα. Αποτελείται από δύο άλατα και καίγεται δίχως φλόγα όπως η άσβεστος.
Ιδού ο Θωμάς ο Ακινάτης, μοναχός, θεολόγος και φιλόσοφος, μαθητής του Μεγάλου Αλβέρτου και άγιος της Καθολικής εκκλησίας. Το Έμβλημα αναπαριστά το περίφημο σχόλιο του πάνω στο τρίτο βιβλίο των Μετεωρολογικών του Αριστοτέλη, όπου εξηγείται ο σχηματισμός των μετάλλων από δυο αναθυμιάσεις Θείου και Υδραργύρου, μίας ξηρής και μίας υγρής. Ο Θ. Α. λέει ότι οι αλχημιστές παράγουν μια πραγματική γενιά μετάλλων από το Θείο και τον Υδράργυρο εκχύοντας τις έμπυρες αναθυμιάσεις ορισμένων σωμάτων δια της χρήσεως θερμότητας επ’ αυτών, σε ορισμένη αναλογία και υπό διαρκή έλεγχο. Επισημαίνει όμως ότι η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντά ο Καλλιτέχνης στη διαδικασία αυτή είναι η τιθάσευση της απόκρυφης δράσης-ενέργειας μιας
Ο Ραιμόνδος Λούλος, μαθητής του Βιλανόβα, φιλόσοφος, θεολόγος και αλχημιστής, συγγραφέας μεταξύ άλλων των κανόνων της ιπποσύνης , ονομάστηκε Δόκτωρ Ιλουμινάτις και όσιοποιήθηκε απο την Καθολική εκκλησία.
Το Έμβλημα αναπαριστά το παιδί που, ως αποτέλεσμα της ένωσης ενός άνδρα και μιας γυναίκας, απαιτεί αρχικά την υποστήριξη και τη βοήθεια και των δυο γονιών του. Που σημαίνει με αλχημικούς όρους ότι όταν οι Αρχές συνενούνται, το Θείο, η μέλλουσα Φιλοσοφική Λίθος, γεννιέται από την ένωσή τους και θα τραφεί από τις ιδιότητες του ενός και του άλλου.
Ρότζερ Μπέικον. Φιλόσοφος , αστρονόμος, μαθηματικός και αλχημιστής.
Το Έμβλημα υποδηλώνει ότι η επιτυχής έκβαση δεν είναι δυνατή παρά μόνο αν πραγματοποιηθεί η λεπτή ισορροπία των αναλογιών των στοιχείων. Όμως ποια βάρη θα ισορροπήσει; Τα βάρη της φύσης ή τα βάρη της Τέχνης; Δυστυχώς, τα αλχημικά κείμενα αποκρύπτουν αποτελεσματικά την απάντηση και ο κανόνας ως προς το θέμα αυτό πρέπει να προσδιορισθεί: τα βάρη της Τέχνης εφαρμόζονται αποκλειστικά σε διακριτά σώματα τα οποία μπορούν να ζυγιστούν. Όπως το βάρος της Φύσης αναφέρεται σε σχετικές αναλογίες των συστατικών ενός δεδομένου σώματος _ όπως το Θείο και ο Υδράργυρος, συστατικά- αρχές που συνενούνται στο Φιλοσοφικό Υδράργυρο. Γράφει λοιπόν πως, .
Ο Μελχιόρ Κιμπινένσις, εφημέριος και αστρολόγος της αυλής του βασιλιά της Ουγγαρίας και Βοημίας Λάδισλας ΙΙ και στη συνέχεια του αυτοκράτορα Φερδινάνδου Ι. Γνωστός για το έργο του στο οποίο ανέλυσε τον αλχημικό συμβολισμό της Καθολικής λειτουργίας.
Ο Μάιερ υπογραμμίζει τη διδαχή: . Γάλα της Παρθένου είναι ο όρος που χρησιμοποιείται από τους αλχημιστές για να υποδηλώσουν το Ύδωρ του υδραργύρου που εξάγεται δια της Διαλύσεως του Υποκειμένου μας.
Το τελευταίο Έμβλημα αναπαριστά τον Κρόνο να ποτίζει τη Γη που φέρει τα άνθη του Ήλιου και της Σελήνης. Η Ύλη των Σοφών έχει μεταβληθεί πρώτα σε Λευκό Θείο (σεληνιακό Δένδρο) και κατόπιν σε Ερυθρό Θείο (ηλιακό Δένδρο) και έχει διαβραχεί σχολαστικά ώστε να βελτιωθεί ποιοτικά και να αυξηθεί ποσοτικά Ο Κρόνος είναι ο κηπουρός για να υποδειχθεί η προέλευση και η ποιότητα του Ύδατος του υδραργύρου που χρησιμοποιεί.
Παρών στην εικόνα είναι κάποιος που τον ονομάζει Sarmata Anonymous, ο Ανώνυμος Πολωνός και με αυτόν φαίνεται πως ολοκληρώνεται η παρουσίαση των μεγάλων μορφών του έργου. Ποιος είναι όμως αυτός ο τύπος; Ανώνυμος Πολωνός και Heliocantharus Borealis, είναι τα ψευδώνυμα με τα οποία μνημόνευσαν στα έργα τους πολλοί αλχημιστές και ροδόσταυροι του 17ου αιώνα όπως ο Oswald Croll ο Maier και ο Mylius, κάποιον σπουδαίο δάσκαλο που φαίνεται πως όλοι γνώριζαν αλλά και όλοι σεβόντουσταν την επιθυμία ή ανάγκη της ανωνυμίας του.
Το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα πολλοί ειδικοί επιστήμονες με πρωτοπόρο την Φράνσις Γέιτς του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μελέτησαν εκείνη την εποχή και κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ο ανώνυμος μύστης ήταν ο βαρόνος Michael Sendivogius. Ένας Πολωνός γιατρός, διπλωμάτης και χημικός που προσέφερε ταυτόχρονα τις ικανότητες του σε δυο ηγεμόνες, τον Ερμητιστή Γερμανό Αυτοκράτορα Ροδόλφο Β΄ και το βασιλιά της Πολωνίας Σιγισμούνδο Γ
Δημιούργησε στην Πολωνία ενα εργοστασίου παραγωγής ατσαλιού και μια βιομηχανία που παρήγαγε όπλα, ξίφη, μαχαίρια και συναφή. Στη συνέχεια οργάνωσε και για τον Γερμανό Αυτοκράτορα ένα ορυχείο μεταλλεύματος εξασφαλίζοντας μια άνετη ζωή μέχρι το θάνατό του, το 1636.
Αυτά βέβαια δεν ήταν έργα ενός αλχημιστή που αναζητά υλικό χρυσό αλλά επιτεύγματα ενός χημικού επιστήμονα που εφαρμόζει στην πράξη τις γνώσεις του.
Ο Sendivogius, υπήρξε φίλος με τον μέγιστο των αλχημιστών Τζων Ντι αλλά και με τον Edward Kelley, τον Τζιορντάνο Μπρούνο και τον Khunrath. Γνωρίζουμε πως ταξίδεψε στην Εγγύς Ανατολή μέσω Ελλάδας και όπως έγραψε, διδάχτηκε τα μυστικά της αλχημείας. από έναν Έλληνα ιερέα.
Από ένα σημείο και μετά σταματά να υπογράφει οποιοδήποτε κείμενό με το όνομά του και αντ αυτού χρησιμοποιεί την ελληνική λέξη Κοσμοπολίτης.
Υιοθέτησε το όνομα αυτό από τον μέντορά του τον μυστηριώδη αλχημιστή Αλέξανδρο Σέτον. Οι Σέτον προερχόταν από μια οικογένεια ξεροκέφαλων Σκώτων ευγενών γνωστή για την άνευ ορίων πίστη τους στους Στιούαρτ που τους οδήγησε στην καταστροφή και την διακριτική αθόρυβη και σταθερή υποστήριξη στην υπόθεση της επιβίωσης των ιπποτών του Ναού στην χώρα τους.
Ο Αλέξανδρος Σέτον προτίμησε να πεθάνει παρά να αποκαλύψει τα μυστικά της μεταστοιχείωσης, μυστικά που κληροδότησε μαζί με το ψευδώνυμο Κοσμοπολίτης στον Sendivogius.
Σύμφωνα με την Γέιτς η δράση του δάσκαλου και ιδιαίτερα του μαθητή μαζί με τους λίγους εξαίρετους συνοδοιπόρους τους οδήγησαν την Αλχημεία και τον Ερμητισμό σε αυτό που εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα και ονομάστηκε Ροδοσταυρισκό κίνημα.
Αποκρύβοντας το αληθινό του όνομά ο Sendivogius, μπορεσε να προσφέρει τα μέγιστα στην ροδοσταυρική έκρηξη, όχι μόνο με τις πολιτικές του διασυνδέσεις αλλά ακόμα πιο πολύ αφού στην Φάμα, το πρώτο ροδοσταυρικό μανιφέστο υπάρχουν αυτούσια κομμάτια από δικά του κείμενα, γεγονός που ωθεί πολλούς να υποθέσουν πως ήταν ένας τουλάχιστον εκ των ανώνυμων συντακτών.
Έτσι οι σύγχρονοί του ροδόσταυροι και αλχημιστές συγγραφείς αναφέρονται σε αυτόν τον μυστικό ηγέτη χρησιμοποιώντας τα γνωστά του ψευδώνυμα. Άγνωστος Πολωνός, και Κοσμοπολίτης.
Ο ίδιος ο Sendivogius εξηγεί την θέση του σε ένα κείμενο όπου είχε γράψει:
.
Συνειδητά λοιπόν αποποιήθηκε κάθε δόξα ή προνόμιο που θα μπορούσε να του προσφέρει το πνευματικό τέκνο του. Γα όλους τους αμύητους ήταν απλώς ο , εφαρμόζοντας για πρώτη φορά στην πράξη μέσα από τον Ερμητισμό το θεσμό που, πολύ αργότερα, έγινε γνωστός ως . Αυτού που διδάσκει, κατευθύνει και υπερασπίζεται, αλλά ποτέ δεν αποκαλύπτεται στους αμύητους. Αυτή την ιδέα του κρυφού και άγνωστου διδασκάλου υιοθέτησαν και αναπαρήγαγαν με διάφορους τρόπους (και όχι πάντα από σεμνότητα) ποικιλώνυμες σέχτες του 19ου και 20ου αιώνα τοποθετώντας τον τους σε ένα απόρθητο κάστρο, στα έγκατα της γης, στην Ινδία, στο Θιβέτ και στη Σαμπάλα ή, ακόμα ψηλότερα, στα και το διάστημα.
Οι κοσμοπολίτες δεν χάθηκαν με τον θάνατο του Sendivogius.
Ο Ειρηναίος Φιλαλήθης Κσμοπολίτης που πολλοί ισχυρίζονται πως ήταν ο George Starkey ο άνθρωπος που διέδωσε τον Ερμητισμό στην Αμερική, εκδίδει μερικά σημαντικά αλχημικά βιβλία στα τέλη του 17ου αιώνα .
Εισάγει ένα ακόμα ψευδώνυμο, το Φιλαλήθης.
Ευγένιος Φιλαλήθης είναι το ψευδώνυμο που χρησιμοποιεί την ίδια περίπου εποχή ο φιλόσοφος και αλχημιστής Thomas Vaughan, που μαζί με τον ποιητή αδελφό του ονομάστηκαν οι Πλατωνιστές του Κέιμπριτζ. Ο Ευγένιος Φιλαλήθης, μεταφράζει τα ροδοσταυρικά μανιφέστα στα Αγγλικά και συνεργάζεται με τους Samuel Hartlib και Sir Robert Moray. Είναι αυτοί που μετατρέπουν – με Βασιλική άδεια- το αλχημικό Αόρατο Κολέγιο στο πρώτο οίκο της σύγχρονης επιστήμης την Βασιλική Εταιρία του Λονδίνου. Τηρώντας πιστά την παράδοση της απόλυτης ανωνυμίας, οι συνέχισαν να συνεργάζονται, μακριά από τον κόσμο, και να εκδίδουν τα έργα τους με χαρακτηριστικά ψευδώνυμα, όπως το Κοσμοπολίτης .

Και κάτι τελευταίο. Ακόμη και τα παιδάκια έχουν ακούσει πως οι αλχημιστές αναζητούσαν τρόπους να παρασκευάσουν χρυσό. Κι όμως , οι σοβαροί εξ αυτών σε κάθε ευκαιρία διακήρυσσαν πως ο χρυσός που αναζητούν είναι πνευματικός και δεν έχει καμία σχέση με το κοινό μέταλλο.
Στα ροδοσταυρικά μανιφέστα γίνεται σαφής μνεία.

.
Παρ όλα αυτά ακόμα και στα τέλη του 18ου αιώνα όταν η σύγχρονη επιστήμη έχει αρχίσει να κυριαρχεί οι άνθρωποι συνεχίζουν να βλέπουν το δέντρο και να χάνουν το δάσος. Το 1762 ο μαθητής του Γιάκοβ Μπεμ, Λο, γράφει για τη σύγχυση των αναγνωστών του έργου του δασκάλου του: .

Ο ερμητισμός έδωσε το υπόβαθρο πάνω στο οποίο στήθηκαν όλες οι σχολές της δυτικής παράδοσης. Ακόμα και η ψυχανάλυση με τον Γιουνγκ και τους οπαδούς του χρησιμοποίησαν τον αλχημικό συμβολισμό εντάσσοντας τον στο σύνολο των αρχετύπων που μελέτησαν και στις θεωρίες που διατύπωσαν. Τίποτα όμως από όλα αυτά δε μιλά για την αληθινή Αλχημεία, τον αληθινό Ερμητισμό. Αυτή παραμένει πάντα, στα παλιά σκονισμένα βιβλία , περιμένοντας εκείνον που θα την συναντήσει. Γιατί τελικά η αναζήτηση είναι πάντα ένα μοναχικό ταξίδι.